koray

8 Mart’ta erkekler sosyal medyada gül falan paylaşıyorlar. Aman kadınları koruyalım, aman kadınlara kötü davranmayalım yazıyorlar. Bunlar bana komik geliyor. Eğer kadınları erkekler koruyacaklarsa, bu dünyanın vay haline. Bence biz erkekler, kendimizi ahlaksızlıktan, öfkeden, hiddetten, şiddetten korusak yeter. O zaman zaten kadınlar da rahat ederler. Onları korumak, bizim haddimize değil. Kadına şiddet deyince, hep fiziksel şiddet konuşuluyor. Kadın cinayetleri her ülkede var. Ama bir kadının şiddet görmesi için, illa onu öldürmek veya dövmek gerekmiyor. Birçok farklı şiddet türü var. Örneğin psikolojik şiddet. Kadın adına karar verme. Kiminle görüşecek, kiminle dışarı çıkacak, orada üstüne ne giyecek? Bu konular erkeklerin konuları değil. Kadınlar kendi karar verir. Eğer bunlara eşiniz, kardeşiniz, babanız, kim olursa olsun karışıyorsa, psikolojik şiddet altındasınız demektir. Ekonomik şiddet var. Ne aldın, kaça aldın, niye aldın, kime para gönderdin diye soruluyorsa, ekonomik şiddete uğruyorsunuz demektir. Almanya’da Minijob işleri yapanların yüzde 60’ı kadın. Çünkü aynı anda ev işlerini de yapıyorlar. Varsa çocuklarına da bakıyorlar. En iyi erkek ne yapıyor? Ben eşime yardım ediyorum diyor. Oysa, ev işleri, o evde yaşayan herkesin ortak görevidir. Bir ucundan tutuyorsan, bu yardım değil, iş bölümüdür. En çok yardım ediyorum diyenin de yaptığı bir salata. O da ayrı. Son dönemde popüler olan ve çok gözden kaçan bir şiddet türü daha var. Dijital şiddet. Kadınlara, hele tanımadığınız kadınlara, sosyal medyadan istediğinizi yazamazsınız. Bu bir şiddet türüdür. Saçma sapan fotoğraflar göndermek, hakaret etmek, ısrarla rahatsız edici boyutta mesaj atmak suçtur. Tacize girer. Almanya’da bu yüzden üç seneye kadar hapisle yargılanabilirsiniz. Bir de bazı insanlar, gereksiz samimiyet gösteriyorlar. Çok yakın değilseniz, bir kadına gidip sarılamazsınız. Yanağından makas falan alamazsınız. İstemediği sürece ona dokunamazsınız. “Ben iyi niyetle yapıyorum içimde kötülük yok”. Sence bu taciz gibi görünmeyebilir. Ama bu hiç önemli değil. Önemli olan, karşıdakinin bundan ne hissettiğidir. Rahatsız oluyorsa, olay bitmiştir. Aynı şekilde, yanında açık seçik konuşmak, başka kadınlar hakkında konuşmak, fotoğraflarını göstermek, özel şeyleri anlatmak birer şiddet türüdür. Bunlar gözden kaçıyor. Kaçmaması lazım. Bir de erkeklerin kadınlara rol biçme hastalıkları var. Hangi okulda okuyacak, hangi mesleği yapacak, hangi işte çalışacak, hepsine onlar karar vermek istiyor. Bu iş kadınlara daha uygun. Bak çok tatili var. Bu iş pek uygun değil. Bu konularda yorum yapmak, akıl vermek, çocuğu olmayanlara, neden çocuğun yok, olmuyor mu diye sormak, bekar olanlara, neden evlenmiyorsun, kimse yok mu demek, bir kadına giyim kuşamından dolayı karışmak, tavsiyede bulunmak kimsenin haddi değil. İsteyen mini etekle dolaşır, isteyen başörtüsü takar. Her kadın, istediği kıyafeti giyer, istediği her yere gider. Ha siz bundan rahatsız oluyor olabilirsiniz. O zaman gece yatmadan önce ağlayarak günlüğünüze yazacaksınız veya terapistinize anlatacaksınız. Herkes gitsin, egosunu, başka yerlerde tatmin etsin, kadınlar üzerinde değil. Erkekler, o kadar çok kadınlar adına karar vermeye başladılar ki son dönemde, her şeylerine karışmak, sanki doğal bir hakları haline geldi. Biz kadınların, nasıl şiir yazacaklarına bile karıştık. Didem Madak ne güzel söylemiş: Çiçekli şiirler yazmama kızıyorsunuz bayım Bilmiyorsunuz. Darmadağın gövdemi Çiçekli perdelerin arkasında saklıyorum. Zenciler prensesi olacağım. Hayat işte asıl o zaman başlayacak.