วันอาทิตย์ที่แล้วผมเอาหม้อหุงข้าวไปวัดแค่ใบเดียวครับ แต่ตอนบ่ายมีป้าคนหนึ่งโทรมาถามว่าหม้อแกอยู่ไหน ผมบอกป้าว่าโทรผิดแล้วครับ ผมไม่ได้เอาหม้อใครไป แกตอบว่า "ไม่ผิดหรอก เขาให้เบอร์เอ็งมา" ผมยังไม่ทันถามว่าใครให้ อีกสายก็โทรซ้อนเข้ามา บอกว่าจะมารับหม้อสีขาว จากนั้นโทรศัพท์ผมก็ดังไม่หยุดเลยครับ ทั้งที่ตอนนั้นผมกำลังขับรถกลับบ้าน และยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องมันเริ่มจากแม่ผมครับ วันนั้นวัดแถวบ้านจัดงานทำบุญประจำปี คนในหมู่บ้านช่วยกันตั้งโรงทาน มีทั้งขนมจีน ก๋วยเตี๋ยว ข้าวแกง แล้วก็น้ำแข็งไส แม่ผมไปช่วยตั้งแต่ตีห้า ประมาณเก้าโมงแม่โทรมาบอกว่าให้เอาหม้อหุงข้าวใบใหญ่ในครัวไปส่งหน่อย ข้าวที่เตรียมไว้กำลังจะหมด ผมก็บ่นนิดหน่อย เพราะวันอาทิตย์ตั้งใจจะนอนยาว ๆ แม่บอก "เอ็งเอามาส่งแล้วก็กลับไปนอนต่อสิ ใครห้าม" ผมเลยยกหม้อขึ้นรถไป พอถึงวัด คนเยอะมากครับ ผมหาที่จอดอยู่ตั้งนาน ก่อนจะเดินถือหม้อเข้าไปในโรงครัว มีป้าคนหนึ่งยืนสั่งงานอยู่ตรงนั้น ผมถามว่าแม่ผมอยู่ไหนครับ แกบอกแม่ไปซื้อถุงพลาสติก เดี๋ยวก็กลับ แล้วชี้ให้เอาหม้อไปวางบนโต๊ะด้านหลัง ผมเอาไปวางเสร็จ กำลังจะเดินกลับ ป้าคนเดิมเรียกไว้ "เอ็งช่วยยกโต๊ะตัวนั้นมาหน่อย" ผมก็ไปช่วยยก ยกเสร็จแกบอกให้ไปเอาปลั๊กพ่วงจากศาลาข้าง ๆ ผมก็ไปเอามาให้ พอกลับมาก็มีคนเรียกอีก บอกให้ช่วยขนลังน้ำลงจากรถ สรุปจากที่ตั้งใจจะมาส่งหม้อหุงข้าวแล้วกลับ ผมกลายเป็นคนงานวัดไปแล้วครับ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก คนอื่นเขามาช่วยกันหมด ผมเองก็ไม่ได้มีธุระที่ไหน มีอยู่ช่วงหนึ่งป้าที่สั่งงานแกถามว่าผมชื่ออะไร ผมบอกชื่อต้นครับ แกบอก "เออ ต้น แล้วเบอร์โทรล่ะ" ผมถามว่าเอาไปทำไมครับ แกบอก "เดี๋ยวมีอะไรจะได้ตามถูก" ผมก็เขียนใส่กระดาษให้แกไป ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร เพราะเห็นแกจดชื่อคนช่วยงานไว้หลายคนเหมือนกัน ประมาณเที่ยงแม่ผมกลับมา เจอผมยังอยู่ก็ถามว่า "อ้าว ยังไม่กลับอีกเหรอ" ผมบอกโดนป้าเขาใช้ไปเรื่อย แม่หัวเราะแล้วบอก "ดีแล้ว ช่วยเขาหน่อย ปีหนึ่งมีหนเดียว" ผมถามว่าแล้วแม่ไปไหนมา ทำไมปล่อยผมอยู่ตั้งนาน แม่บอกไปซื้อถุง แล้วก็แวะบ้านป้าอ้อยเอาน้ำแข็งมาให้ ผมบอกแม่ไปซื้อถุงหรือไปเที่ยว แกบอก "เอ็งอย่าพูดมาก ไปช่วยเขาเก็บโต๊ะโน่น" ผมก็เลยอยู่ต่ออีกพักใหญ่ จนประมาณบ่ายโมงกว่า ๆ ผมเห็นคนเริ่มเก็บของกันแล้ว เลยเดินไปบอกแม่ว่าจะกลับบ้าน แม่บอกกลับเลย เดี๋ยวแกอยู่ช่วยอีกหน่อย ผมถามว่าให้เอาหม้อกลับเลยไหม แม่บอก "ยังมีข้าวอยู่ เดี๋ยวแม่จัดการเอง" ผมก็ขับรถออกมาครับ ระหว่างทางแวะซื้อข้าวมันไก่ กำลังจะเข้าบ้านโทรศัพท์ก็ดัง เป็นป้าคนหนึ่งถามหาหม้อหุงข้าว ผมบอกป้าว่าผมไม่ได้รับฝากหม้อใครเลยนะครับ แกบอก "อ้าว แล้วให้ป้าโทรมาหาเอ็งทำไม" ผมถามว่าใครให้เบอร์มาครับ แกบอกคนที่วัด ผมเริ่มงง พอวางสาย อีกคนก็โทรมา "น้องต้นใช่ไหมลูก หม้อป้าสีขาวใบใหญ่ ๆ มีรอยบุบตรงฝานะ ป้าจะเข้าไปเอาประมาณบ่ายสาม" ผมบอกป้าครับ ผมกลับบ้านแล้ว แกเงียบไปแป๊บหนึ่ง "แล้วหม้อป้าล่ะ" ผมบอกไม่ทราบครับ แกถามกลับมาทันที "อ้าว แล้วเอ็งกลับทำไม!" ผมนี่งงกว่าเดิมอีกครับ ผมเป็นใคร ทำไมต้องเฝ้าหม้อให้ป้าด้วย หลังจากนั้นโทรศัพท์ก็ดังอีกสองสามสาย ทุกคนถามเรื่องหม้อเหมือนกันหมด บางคนบอกของตัวเองสีขาว บางคนบอกสีแดง บางคนถามว่าให้ลูกชายไปรับแทนได้ไหม ผมตอบได้อย่างเดียวว่าไม่ทราบครับ ผมไม่ได้อยู่ที่วัดแล้ว สุดท้ายผมโทรหาแม่ "แม่ ทำไมมีคนโทรมาทวงหม้อกับผมเต็มเลย" แม่หัวเราะ "อ้าว เขาโทรหาเอ็งเหรอ" ผมถามว่าแล้วเขาจะโทรหาผมทำไม แม่บอกไม่รู้เหมือนกัน ลองถามป้าสมดู ผมถามว่าป้าสมไหน แม่บอกก็ป้าที่ให้เอ็งช่วยงานนั่นแหละ ผมเลยโทรหาป้าสม แกไม่รับครับ โทรอีกทีก็ไม่รับ ผมคิดในใจว่าเอาแล้วไง ยังไม่ทันทำอะไรต่อ มีข้อความไลน์เข้ามาจากเบอร์ไม่รู้จัก เป็นรูปหม้อหุงข้าวสีขาวหนึ่งใบ พร้อมข้อความว่า "ใบนี้ของป้านะ ฝากเก็บไว้ก่อน เดี๋ยวไปรับ" ผมตอบว่า "ป้าครับ ผมไม่ได้อยู่ที่วัดแล้ว" แกตอบกลับมา "อ้าว แล้วใครเฝ้าหม้อ" ผมบอกไม่ทราบครับ ป้าส่งสติกเกอร์ตกใจมาอันหนึ่ง แล้วโทรเข้ามาทันที ตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกแล้วว่าถ้าไม่กลับไปดู เดี๋ยวมีเรื่องแน่ ผมเลยขับรถกลับวัดอีกรอบครับ ไปถึงก็เห็นหม้อหุงข้าววางเรียงเต็มโต๊ะ มีคนเดินเลือกกันอยู่สามสี่คน ป้าสมกำลังช่วยเก็บเต็นท์อยู่ด้านหลัง ผมรีบเดินไปถามเลย "ป้า ทำไมคนโทรมาหาผมเรื่องหม้อเต็มเลย" แกหันมามองหน้า "อ้าว เอ็งกลับมาแล้วเหรอ ดีเลย" ผมบอกเดี๋ยวก่อนป้า ผมถามว่าทำไมเขาโทรหาผม แกชี้ไปทางโต๊ะหม้อ "ก็เบอร์เอ็งอยู่ตรงนั้นไง" ผมหันไปดู ตรงเสามีป้ายกระดาษแปะอยู่ครับ เขียนตัวใหญ่ ๆ ว่า จุดรับคืนอุปกรณ์โรงทาน ข้างล่างมีข้อความว่า "ติดต่อ ต้น" แล้วก็เบอร์โทรผมเต็ม ๆ ผมยืนอ่านอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปหาป้าสม "ป้า! ผมเป็นคนรับคืนหม้อตั้งแต่เมื่อไหร่!" แกตอบหน้าตาเฉย "ก็ตอนเที่ยงป้าให้เอ็งเขียนเบอร์ไว้แล้วไง" ผมบอกป้า ผมนึกว่าเขียนชื่อคนช่วยงาน! แกบอก "ก็ช่วยงานไง งานคืนหม้อ" ผมนี่อยากจะร้องเลยครับ ผมถามว่าแล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก แกบอก "ก็นึกว่าเอ็งรู้" ผมถามต่อว่าแล้วทำไมป้าไม่รับโทรศัพท์ แกตอบ "อ้าว ป้าปิดเสียงไว้ เดี๋ยวคนโทรตามทั้งวัน" ผมยืนมองหน้าแก ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี สุดท้ายก็ต้องช่วยครับ เพราะตอนนั้นเจ้าของหม้อหลายคนกำลังจะมารับแล้ว ผมถามป้าสมว่าใบไหนเป็นของใคร แกบอก "ก็คนในหมู่บ้านนั่นแหละ เอ็งลองถามดู" ผมถามว่าแล้วป้าไม่จดไว้เหรอ แกตอบ "จดทำไม หม้อใครเขาก็จำได้สิ" โอ้โห ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่ถึงไม่อยากรับหน้าที่นี้ ผมเลยเอาหม้อทั้งหมดมาเรียงกัน แยกตามสีและขนาด แล้วถ่ายรูปส่งเข้ากลุ่มไลน์หมู่บ้าน เขียนว่า "ใครเอาหม้อหุงข้าวมาช่วยงานวัด รบกวนมารับคืนด้วยครับ" ไม่ถึงห้านาที มีคนตอบมาเต็มเลย ป้าอ้อยบอกหม้อใบใหญ่สีขาวของแก น้าติ๋มบอกหม้อสีขาวนั่นของแกเหมือนกัน ลุงชัยบอกของแกสีขาว แต่มีรอยบุบตรงฝา ผมมองหม้อบนโต๊ะ สีขาวเกือบหมดครับ มีรอยบุบอยู่สี่ใบ ผมเริ่มปวดหัว ทีนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมารับหม้อ บอกว่าใบนี้ของพี่แน่นอน ผมถามรู้ได้ยังไงครับ แกชี้ตรงด้านหลัง "เห็นไหม พี่เขียนชื่อไว้" ผมพลิกดู มีตัวอักษร ป. อยู่ตัวเดียว ผมถามว่าป้าชื่ออะไรครับ แกตอบ "พี่ชื่อแป๋ว" ผมบอกอ๋อ ป.ปลา แกพยักหน้า บอกใช่ ๆ ผมก็เลยให้ไป ผ่านไปประมาณสิบนาที มีป้าอีกคนเดินมาถามหาหม้อที่เขียน ป.ปลา ผมเริ่มเหงื่อตก "ของป้าชื่ออะไรครับ" "ป้าปุ๊" ผมถามว่าป้าเขียน ป. ไว้ตรงหม้อเหรอครับ แกบอกใช่ ผมถามว่าทำไมเขียนแค่ตัวเดียว แกตอบ "ก็ของป้ามันมีใบเดียว จะให้เขียนทำไมเยอะแยะ" ผมยืนเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะโทรหาป้าแป๋วครับ โชคดีที่แกยังอยู่ไม่ไกล พอเอาหม้อกลับมาเทียบกัน ปรากฏว่าของแกมีสติกเกอร์รูปดอกไม้ติดอยู่ใต้ฐาน ส่วนหม้อ ป.ปลาเป็นของป้าปุ๊จริง ๆ ผมถามป้าแป๋วว่าทำไมตอนแรกไม่บอกเรื่องสติกเกอร์ แกตอบ "ก็เอ็งไม่ได้ถามนี่" ผมพูดไม่ออกเลยครับ หลังจากนั้นผมเริ่มระวังมากขึ้น ใครมารับหม้อต้องบอกจุดสังเกตอย่างน้อยสองอย่าง มีลุงคนหนึ่งมาบอกว่าหม้อแกสีแดง ผมชี้ให้ดู มีหม้อแดงใบหนึ่งอยู่ท้ายโต๊ะ ลุงบอกไม่ใช่ ของแกแดงกว่านี้ ผมบอกลุงครับ หม้อแดงมันมีอยู่ใบเดียว แกเดินไปดูใกล้ ๆ แล้วบอก "อ๋อ ใช่ ๆ ตอนเช้ามันเปียกน้ำ สีมันเลยเข้ม" ผมก็ไม่รู้จะตอบอะไรแล้วครับ ระหว่างนั้นโทรศัพท์ผมก็ดังแทบตลอด มีคนถามว่าหม้ออยู่ไหม มีคนฝากเพื่อนมารับได้หรือเปล่า บางคนให้ผมถ่ายรูปปลั๊กไฟส่งไปดู ผมไม่เคยรู้เลยว่าการคืนหม้อหุงข้าวต้องใช้ความพยายามขนาดนี้ จนประมาณสี่โมงเย็น เหลือหม้ออยู่สามใบครับ ผมเริ่มโล่งใจ ป้าสมเดินกลับมาดู แกถามว่าเป็นไงบ้าง ผมบอกเหลือสามใบแล้วป้า แกยิ้ม "เก่งนี่หว่า" ผมถามว่าป้าไม่กลัวผมคืนผิดเหรอ แกบอก "กลัวสิ" ผมถามแล้วทำไมให้ผมทำ แกตอบ "ก็ป้าเคยทำปีที่แล้ว คนมาทวงป้าถึงบ้านเลย" ผมนี่หัวเราะออกมา ที่แท้แกหาคนมารับช่วงนี่เอง! ผมเลยบอกป้าว่าปีหน้าผมไม่มาแล้วนะ แกตอบ "เออ ๆ ค่อยว่ากัน" ฟังคำตอบแล้วผมไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ กำลังจะเก็บหม้อสามใบสุดท้าย มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา "พี่ครับ มารับหม้อให้แม่ครับ" ผมถามของแม่ชื่ออะไร "แม่ชื่ออ้อยครับ" ผมบอกป้าอ้อยเอาไปแล้วนี่ น้องตอบว่า "แม่ผมชื่ออ้อยเหมือนกันครับ แต่อยู่ท้ายซอย" ผมมองหน้ามัน มันมองหน้าผม แล้วเราสองคนก็หันไปมองหม้อสามใบที่เหลือพร้อมกัน สรุปต้องโทรหาป้าอ้อยสองคนอีกครับ โชคดีที่คราวนี้ไม่มีใครเอาผิดใบไป พอห้าโมงเย็น หม้อทุกใบมีเจ้าของมารับหมดแล้ว ผมก็เก็บโต๊ะ กวาดพื้น แล้วขับรถกลับบ้าน ระหว่างทางแม่โทรมาถามว่าอยู่ไหน ผมบอกกำลังกลับ แม่ถามว่าทำไมเสียงเหนื่อยจัง ผมบอก "แม่ ผมไปคืนหม้อหุงข้าวมาทั้งวัน!" แม่หัวเราะลั่นเลยครับ ผมถามว่าขำอะไร แกบอก "อ้าว ป้าสมให้เอ็งทำเหรอ" ผมบอกใช่ แล้วแม่รู้ไหมว่าปีที่แล้วคนไปทวงหม้อถึงบ้านแกด้วย แม่หัวเราะหนักกว่าเดิม ก่อนจะพูดว่า "รู้สิ ปีที่แล้วแม่ก็ไปทวง" ผมนิ่งไปเลย "แล้วทำไมแม่ไม่บอกผม!" แม่ตอบ "ก็แม่ไม่รู้ว่าเขาจะให้เอ็งทำ!" ผมเริ่มไม่เชื่อแม่แล้วครับ พอกลับถึงบ้าน ผมเดินเข้าครัวไปกินน้ำ เห็นหม้อหุงข้าวของแม่วางอยู่บนชั้นตามเดิม ผมเลยถามว่า "อ้าว หม้อเราแม่เอากลับมาแล้วเหรอ" แม่บอก "เอากลับมาตั้งแต่บ่ายสองแล้ว" ผมถามว่าแล้วทำไมแม่ไม่ช่วยคนอื่นคืนหม้อด้วย แกตอบ "แม่ก็ช่วยล้างจานตั้งหลายชั่วโมงแล้วไง" ผมบอกแต่ผมโดนป้าสมหลอกให้เฝ้าหม้อทั้งบ่ายเลยนะ แม่หัวเราะ "ก็เอ็งเขียนเบอร์ให้เขาเองนี่" ผมนี่เริ่มสงสัยแล้วว่าแม่กับป้าสมเป็นทีมเดียวกันหรือเปล่า คืนนั้นผมอาบน้ำ กินข้าว แล้วทิ้งตัวลงนอนเลย คิดว่าเรื่องคงจบแล้วจริง ๆ ปรากฏว่าประมาณสองทุ่ม มีคนเพิ่มผมเข้ากลุ่มไลน์ใหม่ ชื่อกลุ่มว่า "ทีมงานโรงทาน วัดบ้านเรา" ผมกดเข้าไปดู มีสมาชิกยี่สิบกว่าคน ข้อความแรกเป็นของป้าสม "วันนี้ขอบใจทุกคนมากเด้อ โดยเฉพาะน้องต้นที่ช่วยดูแลหม้อหุงข้าว ปีนี้ไม่มีใครทำหม้อหายเลย" คนในกลุ่มส่งสติกเกอร์ปรบมือกันใหญ่ ผมก็พิมพ์ตอบไปว่า "ยินดีครับป้า" สักพักมีข้อความอีกอัน "ปีหน้าให้ต้นดูแลเหมือนเดิมเนาะ ทำงานเรียบร้อยดี" ผมรีบพิมพ์เลยครับ "ป้า ผมไม่ว่างครับ!" ป้าสมตอบกลับมาเร็วมาก "งานปีหน้าอีกตั้งปีหนึ่ง เอ็งรู้แล้วเหรอว่าไม่ว่าง" ผมอ่านแล้วไม่รู้จะเถียงยังไง ไอ้ที่เจ็บใจที่สุดคือแม่ผมอยู่ในกลุ่มด้วยครับ แกส่งสติกเกอร์หัวเราะมาอันหนึ่ง แล้วพิมพ์ว่า "ฝากลูกชายด้วยเด้อ มันอยู่บ้านวันอาทิตย์ไม่ค่อยทำอะไร" ตอนนี้ผมโดนตั้งให้เป็นหัวหน้าฝ่ายคืนหม้อปีหน้าเรียบร้อยแล้วครับ แถมมีป้าคนหนึ่งทักมาถามส่วนตัวอีกว่า "ปีหน้าป้าจะซื้อหม้อใหม่ เอ็งช่วยดูให้หน่อยได้ไหมว่าควรซื้อสีอะไร จะได้ไม่สับสนกับคนอื่น" ผมตอบไปว่า "ซื้อสีชมพูครับป้า" แกถามทำไม ผมบอก "สีขาวทั้งวัดแล้วครับ!" “เคยไปช่วยงานแค่แป๊บเดียว แต่สุดท้ายโดนแต่งตั้งเป็นคนรับผิดชอบประจำไปเลยไหมครับ? ใครเคยโดนแบบนี้น่าจะเข้าใจต้นดี 😂" เรื่องมันมีอยู่ว่า... เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ