خُس‌رو

غم، سرده. آغوش، دنجه. خاطرات، رنجه.

کل امروز رو به زرشک پلو فکر می‌کردم.

تقریبا هر روز که دارم می‌رم سر کار، خیلی رندوم آهنگ Let Donw از Radiohead پلی می‌شه.

تقریبا پنج شیش دور قل خوردم.

کلی بگم، بدفازم.

جدیدا آدما و چهره‌شون رو به جا نمیارم و بعد از گرم ترین خوش و بش جهان ساعت‌ها با خودم فکر می‌کنم که این دیگه کی بود؟

اصلا روز خوبی برای زیستن نیست.

فقط یه کوشولو مونده بزنم زیر میز.

ببین به حدی دانشگاه رو نمت که نمی‌دونم چجوری این نمت رو بیان کنم.

مهر:

دیشب نیاز داشتم گریه کنم ولی خوابم برد. بعد توی خواب خواب دیدم که دارم هق هق گریه می‌کنم. بعد که بیدار شدم نمی‌دونستم خواب بوده و فکر می‌کردم واقعی گریه کردم دیروز رو. الان فهمیدم خواب بوده و باز دلم گریه می‌خواد.

کاش اطرافیانم انقدر از موهام تعریف نکن. این کار باعث می‌شه هی زدنش رو به تعویق بندازم.

با هودی، بیگ اسکارف و کلاه دارم می‌خوابم که این احساس سرماخوردگی رو قبل درمان، پیشگیری کنم.

داشتم با خودم حرف می‌زدم که یهو برگشتم دیدم یکی از مشتری‌ ثابتا داره نگام می‌کنه. ئکه هی. الان فکر می‌کنه روانی موانی‌ام ( هستم ).

فکر کردن به ریزش مو، خودش باعث ریزش مو می‌شه.