Kadınlar zayıf bir erkeğin tek kadını olmaktansa, güçlü ve baskın bir erkeğin ikinci, hatta üçüncü kadını olmayı bile göze alabilirler. Çünkü kadın erkekte her şeyden önce güçten, otoriteden, özgüvenden ve varoluşsal üstünlükten hoşlanır. Bunun alternatifi yoktur. ​Erkek yeterince güçlü, otoriteli ve varoluşsal bir ağırlığa sahip değilse; en imkânsız, en kariyersiz kadın bile onun her adımıyla savaşır ve o erkek ne yaparsa yapsın kadını gerçek manada mutlu edemez. ​Buna karşılık, bir adamın gücü, imkânı, otoritesi ve baskınlığı varsa, çevresindeki kadınları aynı hizada buluşturabilecek kadar yüksek bir çekim alanı yaratır. Güç ve otorite sahibi bir erkek bulduğunda, kadınlar onun eksiklerine veya normalde başkalarında yargılayacakları şeylere takılmazlar; kural koymayı bırakırlar. ​Erkek ise kadında sakinlikten, sadakatten, itaatten ve saygıdan hoşlanır. Kadın ne kadar imkân sahibi, kariyerli veya güzel olursa olsun; asi, isyankâr ve yöneten bir pozisyondaysa, erkek ona karşı ilgisini kaybeder. Onu sahiplenmeyi bırakır, hatta cinsel olarak bile arzu duymaktan uzaklaşır. ​İnsanın bu varoluşsal özelliklerini yok sayarak hayatta hiçbir ilişkiyi düzeltemezsiniz. Bugünün kadınları modern anlayışlarla bu tip gerçekleri şiddetle reddetse bile, günün sonunda en kariyerli ve itibar sahibi kadınların bile döndüğü, dolaştığı ve kabullendiği zemin burası oluyor. Bunun onlarca örneğini yerli veya yabancı magazin ve iş dünyasında hep görürsünüz. Gerçek hayatta da zaten çokça vardır. En son Kaya Çilingiroğlu, Hülya Avşar'ın da onlardan biri olduğu eski eşlerini toplamıştı ki, hepsi de kariyer sahibi "güçlü" kadınlardı... ​Burada bir erkekçilik ya da cinsiyetçilik yapmıyorum. Ortaya koyduğum şey, varoluşun acı ve apaçık bir tespitinden ibarettir...