Panie Prezydencie @ZelenskyyUa , Polacy to naród otwartych serc. Potrafimy pomagać tam, gdzie dzieje się krzywda, i stawać przy tych, którym odbiera się bezpieczeństwo, dom i prawo do spokojnego życia. W najtrudniejszych dla Ukrainy chwilach miliony moich rodaków pokazały, że solidarność jest dla nich czymś znacznie więcej niż słowem. Ale Polacy to również naród dumny, z ogromnym poczuciem honoru. Szanujemy cudzą wolność i mamy prawo oczekiwać szacunku dla naszej pamięci, naszej historii i naszych zamordowanych bliskich. Dlatego decyzję Lwowskiej Rady Obwodowej o ustanowieniu roku 2027 rokiem UPA i Romana Szuchewycza odbieram z oburzeniem i głębokim rozczarowaniem. Nie sposób budować zaufania między naszymi narodami, jednocześnie oddając publiczne honory formacji odpowiedzialnej za ludobójstwo polskiej ludności Wołynia i Małopolski Wschodniej. Za tymi słowami stoją konkretni ludzie: dzieci, kobiety, mężczyźni, całe rodziny. Ich życie miało wartość. Ich cierpienie nie może stać się niewygodnym przypisem do opowieści o narodowych bohaterach. Walka o niepodległość nie daje nikomu moralnego rozgrzeszenia za mordowanie bezbronnych. Ta zasada musi obowiązywać zawsze - również wtedy, gdy prawda boli i wymaga zakwestionowania własnych narodowych mitów. Panie Prezydencie, popieram prawo Ukrainy do wolności, suwerenności i obrony przed rosyjską agresją. Właśnie dlatego oczekuję od jej władz odpowiedzialności za przyszłość naszych relacji. Decyzje gloryfikujące UPA podważają zaufanie i ranią ludzi, którzy chcą widzieć w Ukrainie bliskiego, uczciwego partnera. Nie przypisuję Panu decyzji regionalnych radnych. Oczekuję jednak Pańskiego jednoznacznego stanowiska. Głos prezydenta ma znaczenie - szczególnie wtedy, gdy trzeba wyznaczyć moralną granicę. Apeluję do Pana o publiczny sprzeciw wobec gloryfikowania sprawców zbrodni na ludności cywilnej oraz o wezwanie Lwowskiej Rady Obwodowej do zmiany tej decyzji. Oczekuję również konsekwentnego wspierania poszukiwań, ekshumacji i godnego pochówku polskich ofiar oraz uczciwego upamiętnienia ich losu. Pamiętajmy także o Ukraińcach, którzy ratowali polskich sąsiadów, nieraz ryzykując własnym życiem. To ich odwaga i człowieczeństwo zasługują na miejsce w fundamencie naszej wspólnej przyszłości. Nie chcę dziedziczenia nienawiści. Chcę, żeby następne pokolenia Polaków i Ukraińców mogły patrzeć sobie w oczy bez przemilczeń i bez poczucia, że cierpienie jednych zostało poświęcone dla dumy drugich. Polska pomoc płynęła z serca. Polskie ofiary zasługują na pamięć. A przyjaźń między naszymi narodami wymaga prawdy i wzajemnego szacunku. Z takim przekonaniem zwracam się do Pana i oczekuję Pańskiej reakcji. Z poważaniem.