ادامه می‌دهم با لب‌های دوخته و عهدی که بسته‌ام... جان بر کف، برای وطن؛ برای بزرگداشت کیانوش سنجری، ساعت ۱۶:۳۰ آنجا خواهم بود، می‌آیم، گل را برای کیانوش می‌گذارم و می‌نشینم و بعد از مدتی می‌روم. از این پس همه‌چیز را شفاف خواهم نوشت تا بدانید چه کار می‌کنم، چون معتقدم نه گل آوردن جرم است، نه تحصن جرم است و نه سوگواری کردن برای یک مرد شریف ایران‌دوست. روز چهارم: گزارش آخرین وضعیت‌: لب‌ها متورم و زخم شده‌اند، ضعف جسمانی شدت گرفته است‌. به‌خاطر ضربات آن سه اوباش در ماشین یگان ویژه، بدنم کوفتگی دارد و دو روز است خون دماغ می‌شوم. سهم امروز: سه لیوان آب، دو لیوان چای و تزریق آنتی‌بیوتیک و داروها. خواسته‌ام همان خواسته‌های کیانوش است. آزادی نسرین شاکرمی، فاطمه سپهری، آرشام رضایی و توماج صالحی. کوتاه می‌گویم: ۱-  وضعیت جسمانی خوبی ندارم، سر به سرم نگذارید. ۲- تنها می‌آیم و تنها هستم و از کسی برای آمدن دعوت نمی‌کنم. اگر شهروندی به‌خاطر بنده توسط ماموران یا لباس شخصی‌ها مورد بی‌حرمتی یا آزار و اذیت قرار گرفته باشد یا آسیب ببیند، می‌دانید چه می‌کنم و یقین دارید که این کار را می‌کنم. ۳- خواسته‌های کیانوش، انتهای این لبان دوخته است، اما مبارزه و مقاومت ادامه خواهد داشت. ۴- این‌بار نه آن ۳ اوباش متجاوز که لشکر اوباش و متجاوزان یگان ویژه‌ی نیروی انتظامی را بیاورید تا ببینم چگونه می‌خواهند مرا شب «زن» خودشان بکنند‌. ۵- مأمورتان می‌گفت: خوت را بسوزان و آتش بزن. من را تحریک نکنید که چنان آتشی به جان خود می‌اندازم که پیش از خودم شما را بسوزاند. حرف آخر: کاری به کارم نداشته باشید‌ وگرنه بیش از پیش پشیمانتان می‌کنم.