fixating on gls (and other queer media). gay witches fighting fantasy fascists.
they/them
Joined January 2024
- Tweets11.3K
- Following107
- Followers251
- Likes17.3K
the only recent thai gl that follows thru on anything approaching a coherent political message is us, with how it confronts the patriarchal nuclear family.
gmmtv shows do “feel” better than the regressive slop from ch3/change but it’s still meaningless virtue signaling at best.
we get surface level approaches to structural issues (wsxo), uninformed depictions of sexual harassment (ewb), performative progressivism masking harmful narratives (pluto), and then all of them at the same time (girl rules).
J* retweeted
when we use the word queer in english, it is an intervention intended to shape the mind of the english-speaking reader since language is a tool of meaning-making; when we speak of “queer”-coding in asian media, we intervene in english-speaking political & intellectual life
i hope jojo sticks with his vision despite fan pushback. so many possibilities for queer exploration in a story that parallels an explicit gay romance with a close bond between two young men. a space to explore love, and navigate the lines of male friendship, romance, connection.
J* retweeted
นี่ค่อนข้างเห็นต่าง นะ
สิ่งที่เรียกร้องกัน คือการยอมรับความหลากหลายทั้งหมด ให้มาอยู่ระนาบเดียวกับ straight โดยไม่ต่องพยายาม แปะป้ายว่าใคร เป็นเพศอะไร
ไม่ต้องระบุว่า ชั้นเกย์ ชั้นเลส ชั้นทอม ทุกคนคือมนุษย์คนนึง ที่มีสิทธิ์มีความรักในรูปแบบของตัวเอง จะรักเพศเดียวกัน หรือรักแบบ ไม่ต้องการมี sex รักแบบคู่ชีวิต แบบ platonic จะแบบไหน ก็คือ ความรัก ที่เกิดขึ้นได้จริง
และไม่ควรโดนกล่าวหาว่าไปแย่งอัตลักษณ์ อะไรของใคร เราสามารถเกิดมาและใช้ชีวิตมีความรัก อย่างที่เราอยากมี ได้ โดยที่เราไม่ได้ต้องไปดูว่า อุ้ย รักแบบเกย์ รักแบบเลส ดีจัง ชั้นเป็นแบบนั้นบ้างดีกว่า
เราสามารถรักใคร ด้วยเจตจำนง ของตัวเองได้ ไม่ได้เอาอัตลักษณ์ใครมาใช้
และในทางเดียวกัน เมื่อเราเลือกจะรักในวิถีทางของเรา แล้ววันดีคืนดี มีคนมาแปะป้ายว่า เธอๆ แบบนี้เค้าเรียกว่า เกย์นะ แปะป้ายเกย์ใส่ แล้วบอกต่อว่า เอาล่ะ จากนี้ เธอ เป็นคนในคอมมู แล้วนะ อย่าลืม เรียกร้องอะไรเพื่อคอมมูล่ะ
เราก็คง งงๆ เหมือนกัน ว่า อ๋าาาา อะไรกันนะ ชั้นแค่ใช้ชีวิตของชั้น นี่มันมีความต้องรับผิดชอบอะไรตามมาเนี่ย
แต่นั่นล่ะ เรากำลังเรียกร้องความเท่าเทียมกัน แต่การมองว่า ชายกับชาย และโมเมนท์จิ้น ทั้งหมด ต้องเป็นเกย์ คือคุณ กำลังกีดกันความหลากหลายอื่นๆ ออกไปรึเปล่า
มันมีความสัมพันธ์ที่ เพศเดียวกัน ผูกพัน นึกถึงกันตลอด skinship ได้ หอมแก้มได้ แต่ไม่ได้อยากมี sex กัน ไม่ได้อยากมีลูกด้วยกัน มันมีอยู่นะ
ส่วนตัวจึง อยาก รณรงค์ ให้ ทุกความรัก เป็นความรัก ที่ไม่ต้อง label ว่าชั้นเป็นอะไร และสังคมไม่ต้องตื่นเต้นตกใจ ว่า นี่เธอเป็น xxx เหรอ
เราเดินทางจากวันที่ต้องปิดบัง ต้องกราบเท้า comeout มาจนถึง สมรสเท่าเทียม ถึงวันที่ ช-ช เดินจูงมือกันกลางสยาม ได้โดยไม่โดนมองแปลกๆแล้ว ก็เดินต่อไป ให้ถึงวันที่ ไม่ต้องสนใจหรอกว่า ความรัก
ของใครถูกนิยามว่าอะไรกันเถอะ เพราะ spectrum มันมีหลากหลายเหลือเกิน
J* retweeted
It also pressures us into having narratives where men cannot be soft, gentle and loving with each other without it being interpreted as a "bait". It turns the act of shipping, which is an exercize of imagination that extrapolates canon, into an act of investigation.
while i can discourse about masculinity forever, i think that’s enough about MEN for the day or year.
part of what makes bromance interesting to me is specifically that it does this subversion of male intimacy while also making us question the normative aspects of romance itself.
is it friendship? are they soulmates? who knows! how very fun and very queer.
when we relegate deep emotional intimacy between men exclusively to homosexuality we align ourselves with the patriarchal demand that a man’s capacity for care is determined by sexual attraction.
J* retweeted
Another food for thought : Are so many people offended by bromance shows because they have internalised the idea that male friendships are only allowed to manifest within certain boundaries? That there is an acceptable degree of affection, intimacy and emotional vulnerability between two men, and anything that goes beyond it must automatically be labelled as either “gay” or “queerbaiting”?
Isn’t this, in itself, a reflection of the toxic masculinity perpetuated by a patriarchal society? One that has conditioned people to associate emotional intimacy, physical affection and genuine tenderness between men with homosexuality, as though these qualities somehow undermine their masculinity?
I’m not a man, so I can’t speak from a male perspective. However, as a woman who has a platonic soulmate, I can tell you that the affection, closeness and behaviours portrayed in these bromance shows are very much part of my own platonic friendships.
Why are we so quick to question the nature of a friendship simply because it doesn’t conform to the narrow boundaries society has imposed on it? And, more importantly, why are we so uncomfortable with the idea that two men can love, cherish and be deeply affectionate towards each other without that affection having to be romantic or sexual?