Bazen insan hayatın bütün güzelliklerini unutacak kadar yoruluyor. Verdiği emeklerin karşılığını alamıyor, güvendiği insanlarda yanılıyor, sevdiği kişiler tarafından kırılıyor. Geleceğe dair kurduğu hayaller birer birer anlamını yitiriyor. Bir zamanlar kendisini mutlu eden şeyler bile artık eskisi gibi hissettirmiyor. Ve insan, bütün bunların içinde kendine şu soruyu soruyor: Bunca şeye rağmen hayat hâlâ yaşamaya değer mi? Bence değer. Hem de bütün yaşananlara rağmen, belki de tam bu yüzden… Çünkü hayat yalnızca kaybettiklerimizden, yarım kalan hikâyelerden ve içimizde taşıdığımız kırgınlıklardan ibaret değil. Henüz görmediğimiz şehirler, yolunu bilmediğimiz sokaklar, hiç tanımadığımız insanlar ve bize yeniden gülümsemeyi hatırlatacak karşılaşmalar var. Bir sabah uyanıp pencereyi açtığında yüzüne değen güneş, hiç beklemediğin bir anda duyduğun güzel bir söz, sevdiğin bir şarkının seni yıllar öncesine götürmesi, bir kahvenin kokusu, yağmurdan sonra toprağın kokusu var. Bazen bütün bir hayatı yeniden sevmek için büyük bir mucizeye ihtiyacımız yoktur. Küçücük bir şey yeter. Uzun zamandır görmediğin bir dostun sesi, içten bir kahkaha, güzel bir manzara ya da günün birinde geriye dönüp baktığında, seni bugünlere getiren bütün zorlukları atlattığını fark etmek… İnsan, yaşadığı acıların sonsuza kadar süreceğini sanıyor. Oysa duygular değişiyor, insanlar değişiyor, hayat değişiyor. Bugün içinden çıkılmaz görünen bir mesele, yıllar sonra hatırlamak bile istemediğin bir anıya dönüşebiliyor. Bir zamanlar sensiz yaşayamayacağını düşündüğün insanların yokluğuna alışıyor, bir daha mutlu olamayacağını sandığın günlerden sonra yeniden gülümsüyorsun. Hayatın en güzel taraflarından biri de bu: Henüz yaşamadığın güzelliklerin, yaşadığın kötülüklerden haberi bile yok. Seni bekleyen güzel günlerin hangi tarihte, hangi şehirde, kiminle ya da hangi tesadüfle geleceğini bilmiyorsun. Belki de bütün hikâyeni değiştirecek o gün, sıradan sandığın bir günün içinde saklı. Bu yüzden geçmişte seni üzen insanların, gerçekleşmeyen hayallerin ve karşılığını bulmayan sevgilerin bütün geleceğini elinden almasına izin verme. Birinin seni sevmemesi, sevilmeye değer olmadığın anlamına gelmez. Bir yerde mutlu olamamış olman, mutluluğun sana kapalı olduğu anlamına gelmez. Kaybetmiş olman da bundan sonra kazanamayacağın anlamına gelmez. Üstelik hayatı anlamlı kılmak için birinin seni seçmesini, sana değer vermesini ya da gelip bütün eksiklerini tamamlamasını beklemek zorunda değilsin. Bazen insanın kendisi için yaşaması, kendi meraklarının peşinden gitmesi, yeni şeyler öğrenmesi, kendine güzel bir hayat kurması ve kimsenin onayına ihtiyaç duymadan mutlu olmayı öğrenmesi gerekir. Belki her şey istediğin gibi olmayacak. Belki bazı soruların cevabını hiçbir zaman öğrenemeyeceksin. Belki bazı insanları özleyecek, bazı pişmanlıkları içinde taşıyacaksın. Ama hayatın güzel olması için kusursuz olması gerekmiyor. Bazen eksiklerine rağmen güzeldir; bazen kırılmış yanlarınla da gülebilirsin; bazen hiçbir şey yolunda gitmezken bile bir an gelir ve yaşamanın ne kadar kıymetli olduğunu yeniden hissedersin. Unutma, hayatın değerini yalnızca bugün nasıl hissettiğin belirlemez. Bugün umutsuz olabilirsin ama bu, yarının da umutsuz olacağı anlamına gelmez. Bugün kendini yalnız hissedebilirsin ama bu, hayatın boyunca yalnız kalacağın anlamına gelmez. Bugün hiçbir şeyin anlamı yokmuş gibi gelebilir ama anlam bazen hazır bulunmaz; insan onu zamanla, yaşadıklarıyla ve yeniden denemeye cesaret ederek kurar. Belki de yapman gereken, bütün hayatını bugün çözmeye çalışmaktan vazgeçmektir. Kendine biraz zaman tanımak, nefes almak, küçük şeylerden yeniden keyif almayı denemek ve önünde hâlâ açılmamış kapılar olduğunu unutmamaktır. Çünkü senin hikâyen, seni inciten insanların sana yaşattıklarından ibaret değil. Henüz gitmediğin yollar, kurmadığın dostluklar, öğrenmediğin şeyler, yaşayacağın sevinçler ve kendinin bile henüz tanımadığın tarafların var. +

Bu çok üzücü bir olay. Çok üzüldüm ağladım. Gencecik giden canlara ağladım. Sağdaki Caner Keskin, soldaki Cihan Keskin. İkisi de bir yıl arayla öldüler. Cihan, Annesi çok güzel yetiştirmiş; efendi ve saygılı bir çocuktu. Didem Yılmaz’ın programında abisinin katilini aradı. Didem Yılmaz, programında, abisini Cihan’ın öldürdüğünü düşündüren konuşmalar yaptı. Bu Cihan’da büyük psikolojik etki yarattı ve bunalıma girdiğini düşünüyorum. Bu sunucu hanımefendi, cihan sayesinde aylarca program yaptı. programdan sonra Cihan’ın ev kirasını ödeyeceğini söyledi, ödemedi. İş bulacağını söyledi, bulmadı. Hep yanında olacağım dedi, işi bitince yanında olmadı. Babalarından hiç bahsetmeyeceğim bile. Didem Yılmaz, aylarca Cihan’ı reyting için kullandı; polis gibi sorguladı, hâkim gibi yargıladı. Olayı bilmeyenler için yazayım. Caner Keskin, İzmir/Torbalı’da yaşayan ve bir yumurta fabrikasında çalışan 45 yaşında biri. 2025 yılının haziran ayında kendisinden haber alınamaması üzerine ailesi kayıp başvurusunda bulundu. Ailesi, televizyon programı Didem Arslan Yılmaz’la Asla Vazgeçme aracılığıyla kendisini aradı. Kayıp sürecinde babası Mesut Keskin ile kardeşi Cihan Keskin arasında karşılıklı suçlamalar gündeme geldi. Cihan Keskin, kendisine yöneltilen suçlamaları reddetti. 14 Kasım 2025 tarihli yerel basın haberine göre, Bayram Caner Keskin’in cansız bedeni Güzelbahçe civarında bulundu. Haberde, üzerindeki kimlik ve kıyafetlerin kayıp kişiyle eşleştiği, cesedin adli inceleme için morga kaldırıldığı belirtildi. Kardeşi Cihan Keskin, ağabeyinin ölümünden sorumlu olanların hesap vermesi gerektiğini söyleyerek kendisine yöneltilen suçlamaları reddetti. Aynı açıklamada, ağabeyinin ölüm nedeninin adli incelemeyle aydınlatılmasını beklediğini ifade etti. Bugün tarihli haberlerde Cihan Keskin’in de Torbalı’nın Dirmil Mahallesi’nde ölü bulunduğu bildiriliyor. Ancak aynı tarihli haberlerde ölüm nedeni ve ölüm koşullarının henüz kesinleşmediği, kamuoyuna açıklanmış kesin bir adli tıp sonucu bulunmadığı belirtiliyor. Bayram Caner Keskin’in kesin ölüm nedeni ve ölümüne ilişkin soruşturmanın nihai sonucu. Cihan Keskin’in kesin ölüm nedeni. İki ölüm arasında herhangi bir bağlantı olup olmadığı inceleniyor. Tesadüfen izleyip , merak edip sonrasında takip etmiştim. Çok canım sıkıldı.

Aklınızda olsun diye yaptım :)

Atamız Mete Han’ın “At, avrat, vatan” sözünün nereden çıktığına dair orijinal metni buldum. :) Sima Qian’ın Shiji (Tarih Kayıtları) adlı eserinin 110. bölümü olan Xiongnu Liezhuan’dan alınmıştır. Yaklaşık MÖ 91’de yazılmıştır. Çin tarih geleneğinde Hunların (Xiongnu) tarihini anlatan Şiji (史記), yani Tarihçinin Kayıtları adlı eserin Hunlar bölümü. Fotoğraftaki Çince metin, Mete Han’ın (冒頓單于) iktidara gelişini, babasıyla yaşadığı çatışmayı, hükümdarlığını sağlamlaştırmasını ve Donghu (Doğu Hu) topluluğuna karşı yürüttüğü seferleri anlatıyor. Mete Han’ın iktidara gelişi ve Hunların güçlenmesi O dönemde Donghu (Doğu Hu) topluluğu güçlü, Yüeçiler ise oldukça gelişmiş durumdaydı. Hunların hükümdarı Touman, Çin’deki Qin Hanedanı’nın baskısına dayanamayınca kuzeye çekildi. Aradan on yıldan fazla zaman geçti. Çinli komutan Meng Tian öldü, Çin’deki derebeyleri birbirleriyle mücadele etmeye başladı ve ülke karışıklığa sürüklendi. Bu durumdan yararlanan Hunlar, daha önce terk ettikleri topraklara geri döndüler. Touman da Sarı Irmak’ın güneyindeki eski topraklarını yeniden ele geçirerek Çin sınırına kadar ulaştı. Mete Han’ın babasıyla mücadelesi Touman’ın Modu (Mete) adında bir oğlu vardı. Daha sonra Touman’ın sevdiği bir kadından başka bir oğlu dünyaya geldi. Bunun üzerine Touman, Mete’yi veliahtlıktan uzaklaştırıp küçük oğlunu tahta çıkarmak istedi. Bu amaçla Mete’yi Yüeçilere rehin olarak gönderdi. Ardından Yüeçilere saldırdı. Yüeçiler Mete’yi öldürmek istediler. Ancak Mete, onların iyi atlarından birini ele geçirerek kaçtı ve babasının yanına döndü. Touman, oğlunun cesaretinden etkilenerek ona on bin atlıdan oluşan bir birlik verdi. Mete, ıslık çalan özel oklar yaptırdı ve askerlerini bu okları kullanarak eğitti. Askerlerine, attığı okun hedef aldığı yere kendilerinin de ok atmasını emretti. Emre uymayanların öldürüleceğini bildirdi. Önce av sırasında kendi atına ok attı. Ok atmaktan çekinen askerlerini öldürttü. Daha sonra çok sevdiği eşine ok attı. Yine ok atmaktan çekinenleri cezalandırdı. Ardından babasının çok değer verdiği atına ok attı. Bu kez de emre uymayanları öldürttü. Sonunda babası Touman ile birlikte ava çıktı. Mete, ıslık çalan okunu babasına yönelterek ateş etti. Askerleri de onun emrine uyarak ok attılar ve Touman öldürüldü. Mete, babasının ölümünün ardından üvey annesini, küçük kardeşini ve kendisine itaat etmeyen devlet görevlilerini de ortadan kaldırdı. Böylece Hun hükümdarı oldu. Donghu hükümdarına karşı Mete Han’ın tutumu Mete tahta çıktığında Donghu topluluğu oldukça güçlüydü. Touman’ın öldürüldüğünü duyan Donghu hükümdarı, Mete’den babasına ait, bin li (Çin’de kullanılan eski bir uzunluk ölçüsü) değerindeki meşhur atı istedi. Mete, danışmanlarına ne yapması gerektiğini sordu. Danışmanlar, bunun çok değerli bir at olduğunu ve verilmemesi gerektiğini söylediler. Mete ise şöyle dedi: “Komşu bir devletten bir atı esirgemek ne demektir?” Ve atı Donghu hükümdarına gönderdi. Bunun üzerine Donghu hükümdarı bu kez Mete’nin eşlerinden birini istedi. Mete, danışmanlarına yeniden danıştı. Danışmanlar öfkelendiler ve Donghu hükümdarının böyle bir istekte bulunmasının kabul edilemez olduğunu söyleyerek ona saldırılmasını önerdiler. Mete ise şöyle karşılık verdi: “Komşu bir devletten bir kadını esirgemek ne demektir?” Sevdiği eşini de Donghu hükümdarına gönderdi. Donghu hükümdarı bu tavırdan cesaret alarak Hunların üzerine doğru ilerlemeye başladı. İki devlet arasında, yaklaşık bin li boyunca uzanan, kimsenin yaşamadığı geniş bir arazi bulunuyordu. Donghu hükümdarı bu toprakların kendi sınırlarına yakın bölümüne yerleşti. Ardından Mete’ye bir elçi göndererek şöyle dedi: “İki devlet arasındaki bu sahipsiz topraklarda kimse yaşamıyor. Hunların da buraya ulaşması mümkün değil. Bu toprakları istiyoruz.” +