cecilia.egbertsen

Hier sluit ik me graag bij aan: “ZIJ TREKKEN EEN RODE LIJN. WIJ TREKKEN EEN BLAUWE. 🇮🇱 Laat de straten maar vollopen. Laat de leuzen maar klinken. Laat degenen die zwijgen wanneer Hamas wordt verheerlijkt zichzelf maar afvragen aan welke kant van de geschiedenis zij willen staan. Wij hebben geen toestemming nodig om te bestaan. Wij bouwen. Wij creëren. Wij groeien. Wij leven. Onze blauw-witte vlag wappert trots boven Israël, van de rivier tot aan de zee. Niet omdat de wereld ons dat gunt. Maar omdat het Joodse volk, ondanks duizenden jaren van vervolging, weigert te verdwijnen. De geschiedenis heeft ons één ding geleerd. Koninkrijken kwamen en gingen. Wereldmachten vielen. Zij die dachten ons te kunnen uitwissen, verdwenen uiteindelijk zelf in de geschiedenisboeken. En wij? Wij zijn er nog. Generatie op generatie. Met onze tradities, onze geschiedenis, onze identiteit en onze toekomst. Jullie kunnen rode lijnen trekken zoveel jullie willen. Onze geschiedenis laat zich niet herschrijven. Ons bestaan laat zich niet uitwissen. En onze toekomst laat zich niet door jullie bepalen. WIJ WAREN ER. WIJ ZIJN ER. WIJ ZULLEN ER ZIJN. AM YISRAEL CHAI. 🇮🇱 Het volk Israël leeft. En overleeft. En nu jullie nog. Want de vrijheid die jullie zo vanzelfsprekend vinden, is dat allerminst.”

Dit is hoe het verzet tegen het nazisme er anno 2026 uitziet. Let wel: het is te krankzinnig voor woorden dat we terug bij af zijn. Een vrouw uit Wilnis. Helemaal alleen langs de N201, met een Israëlische vlag. Langs de weg zijn Palestijnse vlaggen aan de lantaarnpalen gehangen. Ze probeert ze met een ladder te verwijderen. Dat lukt niet. Dus klimt ze op het dak van haar auto om haar Israëlische vlag te tonen. De politie sommeert haar naar beneden te komen. En daar staat ze dan. Urenlang in de berm. Sommige automobilisten steken hun duim op, anderen hun middelvinger. Wat een onthutsend beeld van Nederland in 2026. Tachtig jaar nadat we onszelf plechtig hebben beloofd dat dit nóóit meer zou gebeuren, staat een vrouw in haar eentje langs een provinciale weg om iets uit te dragen wat ooit de vanzelfsprekendste zaak van de wereld was: solidariteit met het Joodse volk. We hebben een land vol oorlogsmonumenten, herdenkingscomités, Holocausteducatie en mensen die ieder jaar met hun plechtige progbakkes verklaren dat we ‘nooit mogen vergeten’. Maar nu het antisemitisme opnieuw onze samenleving vergiftigt, blijkt hoe weinig die plechtige woorden waard zijn. Het nazisme van de jaren dertig kwam met hakenkruisen, bruinhemden en laarzen. Het hedendaagse antisemitisme draagt maskers. Het verkoopt zichzelf als mensenrechtenactivisme, het verschuilt zich achter antizionisme. Joodse studenten moeten voor hun veiligheid vrezen. Joodse sprekers wordt het zwijgen opgelegd. De herinnering aan vermoorde Joden wordt besmeurd. En onze bestuurders produceren eindeloze deugverklaringen, organiseren dialogen en kijken vooral angstvallig of niemand behalve Joden zich beledigd voelt. We hebben het verzet tegen de nazi’s tot nationaal erfgoed verheven. Iedereen identificeert zich achteraf graag met de moedigen. Maar wanneer die moed opnieuw nodig is, blijkt hoe eenzaam een verzetsstrijder kan staan. Deze vrouw verdient geen middelvinger, maar ons diepste respect. Want als we over tachtig jaar opnieuw moeten uitleggen waarom zo veel mensen zwegen, dan wil ik dat er tenminste ook beelden bestaan van mensen die dat niet deden. Bron in onderstaande tweet.

Maastricht. Nederland in het klein. De bijeenkomst van IJAR en StandWithUs met dr. Eliyahu Sapir werd op het laatste moment afgeblazen. Een keiharde knieval voor antisemitische palliemidatie. Een universiteit die een Joodse docent niet veilig kan laten spreken, kan beter de deuren sluiten. En dan de ranzige poging van het bestuur om de verantwoordelijkheid uit te smeren over ‘voor- en tegenstanders’. De UM zegt zelf dat pro-Pallie groepen de bijeenkomst wilden verhinderen. StandWithUs riep mensen op naar Maastricht te komen voor de lezing. Een spreker willen horen is niet hetzelfde als hem het zwijgen opleggen. En sinds wanneer staan mensen met Israëlische vlaggen, gezichtsbedekking, trommels en megafoons bijeenkomsten te verstoren? De universiteit maakt degenen die een bijeenkomst willen bijwonen medeverantwoordelijk voor de dreiging van lui die de boel wilden saboteren. Een abjecte slachtofferomkering. Volgens StandWithUs ging het om twaalf studenten. Studenten die opnieuw ervaren dat hun rechten wijken zodra agressors druk zetten. Eerder werd Rawan Osmans lezing verstoord en moest Shabbos Kestenbaum uitwijken naar een geheime locatie. Hoe vaak moet dit gebeuren voordat het eeuwige ‘we betreuren het’ wordt herkend als het sneue bestuurlijke alibi dat het is? En er was al beterschap beloofd. Na de verstoring van Osman erkende de UM zelf dat men anders had moeten handelen. Het bestuur kondigde strengere toegangscontroles, goede beveiliging en ingrijpen bij intimidatie, haatzaaien of geweld aan. Ruim een jaar later wordt niet de intimidatie gestopt, maar opnieuw een Joodse bijeenkomst afgeblazen. Zoveel zijn al de toezeggingen dus waard. Het wrange is dat Sapir tijdens zijn lezing juist de institutionele tekortkomingen bij de bescherming van academische vrijheid en Joods studentenleven wilde bespreken. ‘De Universiteit Maastricht demonstreert hiermee exact de institutionele tekortkomingen die ik vanavond aan de kaak had willen stellen’, reageerde hij na de afgelasting. De universiteit leverde zelf het bewijs voor zijn betoog. Dan de kameel in de bruine collegezaal: de Taskforce Antisemitismebestrijding. Rianne Letschert, voormalig bestuursvoorzitter van de UM en inmiddels D66-minister van Onderwijs, maakte er nota bene zelf deel van uit. Het rapport ‘Gevangen in Vrijheden’ beschrijft hoe Joodse studenten worden geïntimideerd en uitgescholden, hoe zij hun Joodse identiteit verbergen en de campus mijden. De aanbevelingen zijn glashelder: kom publiekelijk voor Joodse studenten op, handhaaf tegen intimidatie, werk met politie en lokaal bestuur samen en regel vooraf voldoende beveiliging om annuleringen van Joodse bijeenkomsten te voorkomen. Letterlijk: zorg dat Joodse activiteiten doorgang kunnen vinden. De UM doet nu dus precies wat de taskforce zegt dat voorkomen moet worden. Nog grotesker: in april verdedigde Letschert als minister het rapport in de Tweede Kamer. Ze beloofde dat de aanbevelingen zouden worden opgevolgd. ‘Dat zijn we de Joodse gemeenschap schuldig. Daar kunt u mij op afrekenen’, verklaarde ze plechtig. Nou, minister Letschert, hier is uw afrekening! Want wat is dit rapport eigenlijk waard? Wat is de betekenis van een taskforce, een Kamerdebat en al uw toezeggingen wanneer universiteiten vervolgens ongehinderd precies doen waartegen het rapport waarschuwt? We zien een peperduur circus van ‘kijk ons eens iets doen’, terwijl Joodse studenten en medewerkers hun vrijheid inleveren. De UM bood lafjes een online alternatief aan. Dat is dus wat er van de beloofde inclusie overblijft: Joods leven mag, zolang het uit het zicht van de antisemitische palliemeute verdwijnt. Wat is de volgende stap? Een plekje achter een boekenkast waar Sapir voortaan online colleges kan geven? Een ‘achterzaal’ in de bibliotheek voor de Joodse professor? Ondertussen staat de wereld op zijn kop: dit is óók de universiteit die een Gazaanse Hamasfanboys met open armen ontvangt. De keuze is helder. Waar hebben we dit toch eerder gezien?