Lee, 李 德 retweeted
เด็กไทยหายไป 320,000 คน! โรงเรียนกว่า 16,000 แห่งกำลังเผชิญปัญหา และนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของวิกฤตเศรษฐกิจท้องถิ่น
มีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าน่าสนใจมาก และอาจเป็นหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของประเทศไทยในอีก 10 ปีข้างหน้า
นั่นคือ เรากำลังเข้าสู่ยุคที่โรงเรียนมีมากกว่าเด็กที่ต้องการเข้าเรียนในบางพื้นที่
ลองสังเกตโรงเรียนประถมตามต่างจังหวัด หรือแม้แต่โรงเรียนเอกชนบางแห่งในกรุงเทพฯ เมื่อก่อนหลายโรงเรียนต้องสอบแข่งขันเพื่อแย่งที่นั่ง แต่วันนี้บางโรงเรียนกลับต้องแข่งขันกันเพื่อแย่งนักเรียน บางแห่งมีห้องเรียน แต่มีนักเรียนเพียงไม่กี่คน
ผมลองเอาตัวเลขมาคำนวณ แล้วพบว่าเรื่องนี้อาจรุนแรงกว่าที่เราคิด
📷 ปี 2558 ประเทศไทยมีเด็กเกิดใหม่ 736,352 คน ผ่านไป 10 ปี ปี 2568 ประเทศไทยมีเด็กเกิดใหม่เหลือเพียง 416,574 คน
เท่ากับว่าเด็กเกิดใหม่หายไป 319,778 คน หรือประมาณ 43% เมื่อเปรียบเทียบสองปีนี้
ลองนึกภาพว่าเด็กหนึ่งรุ่นเคยมี 100 คน แต่เด็กที่เกิดในอีก 10 ปีต่อมา เหลือเพียง 57 คน
และนี่ไม่ใช่การคาดการณ์ แต่เป็นจำนวนเด็กที่เกิดขึ้นจริง
คำถามคือ เมื่อเด็กหายไปเกือบครึ่งหนึ่ง ใครจะได้รับผลกระทบบ้าง?
📷 ผมอยากเริ่มจากโรงเรียนก่อน
ข้อมูลปีการศึกษา 2569 ที่สถาบันวิจัยเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษาวิเคราะห์ พบว่า ประเทศไทยมีโรงเรียนขนาดเล็กในสังกัด สพฐ. ที่มีนักเรียนต่ำกว่า 120 คน มากถึง 16,235 แห่ง คิดเป็นมากกว่าครึ่งหนึ่งของโรงเรียนในสังกัด สพฐ.
และที่น่าสนใจกว่านั้น สพฐ. ระบุว่า มีโรงเรียนที่มีนักเรียนไม่เกิน 50 คน ประมาณ 5,813 แห่ง
ลองคำนวณแบบง่าย ๆ สมมติโรงเรียนหนึ่งมีนักเรียนตั้งแต่ ป.1 ถึง ป.6 ชั้นละ 20 คน รวม 120 คน หากจำนวนเด็กใหม่ในพื้นที่ลดลง 43% ตามสัดส่วนการเกิดระดับประเทศ และไม่มีการย้ายเข้าออกมาชดเชย นักเรียนหนึ่งชั้นอาจเหลือประมาณ 11-12 คน เมื่อผ่านไปจนครบทั้ง 6 ชั้น โรงเรียนนี้อาจเหลือนักเรียนเพียง 68 คนโดยประมาณ
แต่ปัญหาคือ ถึงเด็กจะลดลงเกือบครึ่ง โรงเรียนก็ยังต้องมีอาคาร มีห้องน้ำ มีค่าไฟ มีครู และมีค่าใช้จ่ายในการบริหาร ต้นทุนหลายอย่างไม่ได้ลดตามจำนวนนักเรียน
📷 นี่คือปัญหาทางเศรษฐศาสตร์ที่เรียกว่า Fixed Cost
หากนักเรียนลดลง แต่ต้นทุนคงที่ใกล้เคียงเดิม ต้นทุนเฉลี่ยต่อเด็กหนึ่งคนจะสูงขึ้นทันที
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงตัวอย่างจำลอง เพราะจำนวนเด็กแต่ละจังหวัดไม่ได้ลดลงเท่ากัน และการย้ายถิ่นก็มีผลต่อยอดนักเรียน
แต่สิ่งที่ผมคิดว่าน่ากังวลกว่าเรื่องต้นทุนโรงเรียน คือผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับเศรษฐกิจรอบโรงเรียน
📷 ลองนึกถึงโรงเรียนประถมในต่างจังหวัดหนึ่งแห่ง ทุกเช้าจะมีร้านขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ร้านเครื่องเขียน ร้านขายชุดนักเรียน ร้านถ่ายเอกสาร รถรับส่งนักเรียน และร้านอาหารเล็ก ๆ รอบโรงเรียน
สมมติเด็ก 120 คน ใช้จ่ายเฉลี่ยคนละ 50 บาทต่อวัน เป็นเวลา 200 วันเรียน จะเท่ากับเงินหมุนเวียนจากการใช้จ่ายของนักเรียนประมาณ 1.2 ล้านบาทต่อปี
ถ้าจำนวนนักเรียนลดเหลือ 70 คน เงินส่วนนี้จะเหลือประมาณ 700,000 บาทต่อปี หายไป 500,000 บาทต่อปี จากโรงเรียนเดียว
ตัวเลขนี้เป็นเพียงสมมติฐานเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ใช่ยอดใช้จ่ายจริง และเงินไม่ได้จำเป็นต้องหมุนเวียนอยู่ในร้านค้ารอบโรงเรียนทั้งหมด
แต่ลองคิดดูว่า ถ้าเหตุการณ์ลักษณะนี้เกิดขึ้นกับโรงเรียนจำนวนมาก ร้านค้าเล็ก ๆ จะได้รับผลกระทบมากแค่ไหน
และถ้าโรงเรียนปิดตัวลงจริง ๆ ปัญหาอาจไม่ได้หยุดอยู่แค่ร้านค้า เพราะโรงเรียนเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของชุมชน
เมื่อไม่มีเด็ก ก็อาจไม่มีครอบครัวรุ่นใหม่ย้ายเข้ามา เมื่อไม่มีครอบครัวรุ่นใหม่ ร้านค้าก็อยู่ยากขึ้น เมื่อร้านค้าอยู่ยาก คนวัยทำงานก็มีแรงจูงใจย้ายออกไปหางานในเมืองใหญ่มากขึ้น และเมื่อคนย้ายออก บ้านและที่ดินในบางพื้นที่ก็อาจมีความต้องการลดลงตามไปด้วย
📷 ผมคิดว่านี่คือเรื่องที่นักลงทุนอสังหาริมทรัพย์ควรให้ความสำคัญ
เพราะในอดีต เวลาประเมินว่าทำเลไหนน่าลงทุน เรามักดูว่าใกล้ถนนใหญ่ไหม มีห้างหรือโรงพยาบาลไหม และมีโครงการพัฒนาใหม่ ๆ หรือเปล่า
แต่ในอนาคต อาจต้องเพิ่มคำถามอีกหนึ่งข้อ
พื้นที่นั้นมีเด็กเกิดใหม่กี่คน และมีคนวัยทำงานย้ายเข้าหรือย้ายออก?
เพราะทำเลที่มีแต่ผู้สูงอายุเพิ่มขึ้น ขณะที่คนรุ่นใหม่ลดลง อาจมีความต้องการอสังหาริมทรัพย์ต่างจากทำเลที่มีครอบครัวใหม่ย้ายเข้ามาตลอด
นี่อาจเป็นสาเหตุที่เราเห็นภาพสองด้านเกิดขึ้นพร้อมกัน
ด้านหนึ่ง โรงเรียนบางแห่งในเมืองใหญ่และพื้นที่ที่มีกำลังซื้อสูง อาจยังขยายตัวได้ แต่อีกด้านหนึ่ง โรงเรียนในพื้นที่ที่เด็กเกิดน้อยและคนย้ายออก อาจมีนักเรียนลดลงต่อเนื่อง
เป็นไปได้ว่าในอนาคตประเทศไทยจะไม่ได้ขาดแคลนสถานศึกษาทั้งประเทศเหมือนในอดีต แต่จะมีสถานศึกษามากเกินความต้องการในบางพื้นที่ ขณะที่บางพื้นที่ยังขาดโรงเรียนคุณภาพ
แล้วรัฐบาลควรทำอย่างไร?
ถ้ามองเฉพาะความคุ้มค่าทางงบประมาณ การควบรวมโรงเรียนบางแห่งอาจช่วยลดต้นทุนได้ แต่หากโรงเรียนที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไป 20-30 กิโลเมตร เด็กในครอบครัวยากจนอาจต้องแบกรับค่าเดินทางเพิ่มขึ้น
ดังนั้น การยุบโรงเรียนอาจช่วยประหยัดงบประมาณด้านหนึ่ง แต่สร้างภาระให้ครอบครัวอีกด้านหนึ่ง
ผมจึงคิดว่าปัญหานี้ไม่ควรแก้ด้วยการยุบโรงเรียนทุกแห่งที่มีเด็กน้อย แต่ต้องแยกให้ออกว่า โรงเรียนไหนควรควบรวม โรงเรียนไหนจำเป็นต้องอยู่ และโรงเรียนไหนสามารถเปลี่ยนรูปแบบการจัดการศึกษาได้
เพราะบางครั้งโรงเรียนที่มีนักเรียนเพียง 30 คน อาจเป็นโรงเรียนที่สำคัญที่สุดของเด็ก 30 คนนั้นก็ได้
📷 แต่ยังมีอีกมุมหนึ่งที่น่าสนใจ
เมื่อเด็กเกิดน้อยลง ธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับเด็กอาจเผชิญการแข่งขันรุนแรงขึ้น ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนอนุบาล โรงเรียนกวดวิชา สินค้าเด็ก หรือธุรกิจบางประเภทที่พึ่งพาจำนวนเด็กเป็นหลัก
ขณะเดียวกัน ธุรกิจที่สามารถตอบโจทย์พ่อแม่ซึ่งยอมลงทุนเพื่อคุณภาพการศึกษาของลูก อาจยังเติบโตได้
เพราะจำนวนเด็กที่ลดลง ไม่ได้หมายความว่าค่าใช้จ่ายต่อเด็กหนึ่งคนจะลดลงเสมอไป
ครอบครัวที่มีลูกเพียงหนึ่งคน อาจยอมทุ่มทรัพยากรให้ลูกคนนั้นมากขึ้นก็ได้ หากมีกำลังจ่ายเพียงพอ
นี่จึงเป็นจุดที่ผมคิดว่าน่าสนใจมาก เศรษฐกิจไทยอาจกำลังเปลี่ยนจากการแข่งขันเพื่อขายสินค้าให้คนจำนวนมาก ไปสู่การแข่งขันเพื่อขายสินค้าและบริการที่มีมูลค่าสูงขึ้นให้คนจำนวนน้อยลง
แต่โอกาสนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกธุรกิจ และไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกพื้นที่
📷 สรุปแล้ว ผมคิดว่าตัวเลขเด็กเกิดใหม่ที่หายไปกว่า 320,000 คน ระหว่างปี 2558 กับปี 2568 ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของคนไม่อยากมีลูก
มันกำลังส่งสัญญาณถึงอนาคตของโรงเรียน ร้านค้า ตลาดแรงงาน อสังหาริมทรัพย์ และเศรษฐกิจของชุมชนในอีกหลายสิบปีข้างหน้า
เพราะเมื่อจำนวนเด็กเกิดใหม่ลดลง ผลกระทบจะค่อย ๆ เดินทางไปตามช่วงอายุ เริ่มจากโรงพยาบาลคลอดและสินค้าทารก ตามด้วยสถานรับเลี้ยงเด็ก โรงเรียนอนุบาล ประถมศึกษา มัธยมศึกษา และมหาวิทยาลัย ก่อนจะไปถึงตลาดแรงงานในท้ายที่สุด
ผมคิดว่าเรื่องนี้สำคัญมาก เพราะประเทศที่มีประชากรลดลง ไม่ได้จำเป็นต้องเป็นประเทศที่เศรษฐกิจหดตัวเสมอไป
หากสามารถเพิ่มผลิตภาพแรงงาน ยกระดับการศึกษา และใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยได้มากพอ เศรษฐกิจก็ยังมีโอกาสเติบโต
แต่ถ้าเรายังบริหารประเทศด้วยสมมติฐานเดิมว่า จำนวนคนจะเพิ่มขึ้นทุกปี เราอาจกำลังสร้างโรงเรียน บ้าน ถนน และธุรกิจบางประเภท เพื่อรองรับประชากรที่อาจไม่มีอยู่จริงในอนาคต
📷 และมีคำถามหนึ่งที่ผมอยากทิ้งท้าย
ถ้าวันนี้เด็กไทยเกิดใหม่น้อยกว่าเมื่อ 10 ปีก่อนถึง 43% แล้วในอีก 20 ปีข้างหน้า ใครจะเป็นคนซื้อบ้าน ใครจะเป็นคนทำงาน และใครจะเป็นคนจ่ายภาษีเลี้ยงดูสังคมผู้สูงอายุที่กำลังเพิ่มขึ้น?
ผมคิดว่านี่ไม่ใช่แค่วิกฤตเด็กเกิดน้อย แต่มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนโครงสร้างเศรษฐกิจไทยทั้งประเทศ
#หุ้น #TAMEIG #EIG #ลงทุนเพราะอยากมีเงินใช้ตลอดชีวิต #อิกบรรพต
Lee, 李 德 retweeted
ที่ผ่านมา 37 ปีประกันสังคมบริหารโดยระบบราชการมาตลอด ดูว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
- ซื้อตึก SKYY9 แพงกว่าราคาตลาด
- ทำปฏิทิน 13 ปี 840 ล้าน
- ตัดสูท 4 ครั้ง 152.5 ล้าน
- เอาเงินไปสร้างโรงอาหารกระทรวง 12 ล้าน
- ลงทุนในศรีพันวา
- ลงทุน TU Dome
- ลงบัญชีในโปรแกรม Excel จนผู้สอบบัญชี “ไม่แสดงความเห็น” เพราะทรัพย์สินหายไป 4,000 ล้าน
ทั้งหมดนี้เฉพาะที่ประกันสังคมก้าวหน้าไปขุดมาได้นะ เชื่อเถอะว่ายังมีซุกไว้อีกเยอะ
นี่ไปบัตรยืน ติดขอบเวที แอบกลัวพลุ ไฟ เหมือนกันนะ 5555
49
Lee, 李 德 retweeted
ยุคอิหนู : ในน้ำมีสารพิษปะปนสูง
ยุคอิหนู : น้ำมันแพง สัสๆ
ยุคอิหนู : โกงสอบท้องถิ่น เอาเข้ากระบวนการ = เอาเข้าคนของมันดูแล
ยุคอิหนู : สส.มีพัวพันเว็บพนัน = รอด
ยุคอิหนู : มหาดไทยย้ายกันชิบหาย
ยุคอิหนู : เขากระโดง เอาเข้ากระบวนการ = เอาเข้าคนของมันดูแล
ยุคอิหนู : ฮั้วะ สว. = รอด
Lee, 李 德 retweeted
ช็อตนี้ทำกูร้องไห้เหมือนหมาอยู่กับคนข้างๆ ทั้งที่ไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ 😭😭😭 #BIGASSคอนเสิร์ตใหญ่ก่อนตาย #BIGASSคอนเสิร์ตใหญ่ก่อนตายday5
เอาแบบประหยัดสุดเลยนะ ทำประกันสุขภาพตั้งแต่อายุน้อยๆ เพราะสมัครง่าย เบี้ยต่ำ (opd ไม่ต้องทำ ไปใช้ปกสค หรือบัตรทอง หรือจ่ายเองเอา) ถ้ามีเงินเหลือให้ทำพวกเจอจ่ายจบ โรคร้ายแรง จะมีเงินก้อนไว้ใช้ยามฉุกเฉิน
พี่ที่ทำงานหลายคน มีประกันกันเยอะมากนะ แต่พอตรวจเจอโรคทุกคนเข้าระบบโรงบาลรัฐหมดเลยเพราะสู้ค่ารักษาไม่ไหว ส่วนประกันที่มีบางทีก็ไม่ได้ครอบคลุมขนาดนั้น
ตอนนี้เลยงงแล้วว่าเราควรจะยังทำประกันส่วนตัวอยู่ไหมหรือแค่ประกันสังคมก็พอแล้ว ?-? หรือจริงๆประกันที่ควรทำไว้คือพวก opd ไว้ไปหาหมอเวลาป่วยเล็กๆน้อยๆหรือเปล่า
เงินเดือนเกิน 50k สมัคร KTC ตัวท็อป JCB/ Union pay/ Visa / Mastercard เก็บไว้ได้เลยไม่เสียหาย ไม่มีค่าธรรมเนียม
แนะนำให้ลองหาบัตรเครดิต JCB ระดับ Platinum หรือ Ultimate ติดไว้ซักใบ เพราะจะมีสิทธิ์เข้า Airport Lounge ฟรีผ่าน LoungeKey 8 ครั้ง/ปี
1. สิทธิ์ LoungeKey เข้าเลานจ์ฟรี 8 ครั้ง/ปี นับรวมทุกประเทศที่ร่วมรายการ (ไม่รวมญี่ปุ่นกับฮาวาย) เช็คชื่อเลานจ์ที่เข้าได้ของแต่ละสนามบินผ่านแอป LoungeKey
ประเทศที่สามารถใช้สิทธิ์ได้ เช่น
🇨🇳 จีน
🇹🇼 ไต้หวัน
🇰🇷 เกาหลีใต้
🇸🇬 สิงคโปร์
🇲🇾 มาเลเซีย
🇻🇳 เวียดนาม
🇩🇪 เยอรมนี
🇬🇧 สหราชอาณาจักร
2. ส่วนญี่ปุ่น กับฮาวาย จะมีสิทธิ์เข้าเลานจ์แยกต่างหาก
JCB Platinum: ฟรีสูงสุด 6 ครั้ง/รอบสิทธิ์
JCB Ultimate: ฟรีสูงสุด 8 ครั้ง/รอบสิทธิ์
คุ้มมาก ถ้าเลือกบัตรที่ไม่มีค่าธรรมเนียมรายปี หรือมีเงื่อนไขยกเว้นค่าธรรมเนียมที่ไม่ยาก
ของเราสมัครเป็น KTC JCB PLATINUM ถือไว้เฉยๆ ไม่ได้ใช้เลย ไม่เสียค่าธรรมเนียมรายปี เอาไว้เข้าเลานจ์อย่างเดียวเวลาไปเกาหลี สามารถตัดใช้ 8 สิทธิ์ที่มีพาเพื่อนเข้าได้ด้วย
เราเป็นเพื่อนแชมป์คนที่เสียค่ะ เราไปงานรดน้ำศพเมื่อวานมาค่ะ เราไม่คิดว่าจะต้องซื้อพวงหลีดให้เพื่อนตอนอายุเท่านี้เลยค่ะ เพื่อนเราเป็นคนน่ารัก ตั้งใจใช้ชีวิตมาโดยตลอด เป็นลูกคนเดียวของบ้าน เป็นหลานที่คนในตระกลูฝากฝัง งานเริ่ม 4 โมง สวดตอน 1 ทุ่ม (1)
รู้สึกแปลกๆ กับคุณแม่ไฮโซ ที่ชอบให้คนใช้อุ้มลูก แต่ตัวเองถือกระเป๋าแบรนด์เนม กับของช้อปปิ้งหลายถุง
5
345
Lee, 李 德 retweeted
ช็อก! พบแบตเตอรี่ลิเธียมและกากอุตสาหกรรมเกือบ 10,000 ตัน
ซุก 5 โกดังที่บางปะกง ฉะเชิงเทรา
ประเทศไทยกำลังกลายเป็นแหล่งทิ้งขยะพิษของโลก โดยที่คนไทยไม่รู้ตัว?
Lee, 李 德 retweeted
อีโมมากมึง พี่แด๊กร้องทุ้มอยู่ในใจ 😭 ขอคนเข้าใจจำนวนมาก มันเป็นเพลงที่เป็นจุดแตกหักของวงอะ เพราะตอนแรกวงคุยกันว่าจะไม่มี big ass แล้ว ละเหมือนเขาจะเอาเพลงไปประกอบหนัง จนพี่ออฟก็ต้องไปอัดให้ พี่แด๊กเห็นก็งงว่าทำไมเปนงี้ เลยน้อยใจ เลยไม่คุยกันมาเปนสิบปี ❤️🩹 คอนนี้แม่งปลดล็อคทุกอย่างแล้ว 😭😭
























