حمید retweeted
بیرانوند بهترین بازیکن سال آسیاشد
زودتراز خدا برای دیگران تصمیم نگیریم
بیرانوند نماینده نسل محروم ومظلوم فوتبال ایران بود.خدا بزرگش کرد زور نزنین زورتون به خدا نمی رسه زودتر از خدا تصمیم نگیریم...
RT @afshari_aku: علیرضا بیرانوند مرد سال ۲۰۲۶ فوتبال آسیا شد. با وجود تواناییهای فنی بالا، او را پهلوان نمیدانم و از منش و شخصیتش هم خوشم…
حمید retweeted
بیرانوند مرد سال فوتبال آسیا شد ولی هنوزم بعضیا مسخرش میکنن. نتیجه میگیریم شما مسیرتو طی کن، خوب یا بد مسخره میشی به هر حال
حمید retweeted
علیرضا بیرانوند مرد سال آسیا شد
این اتفاق خیلی نادره که یک دروازه بان مرد سال فوتبال بشه
بهت افتخار میکنیم❤️👏
حمید retweeted
ما در لری مثلی داریم که می گه « خدایی که وه تو گوت لوره»، و این مصداق علیرضا بیرانوند هستش که چطور رفت تیمملی و الان جز ۳ بازیکن سال آسیاست و امکان برنده و بازیکن سال شدنش رو زیاد میدونن.
جدی بعضیا همای سعادت رو شونههاشون میشینه!
خدا سی مه هم بی زن بآوه!
حمید retweeted
شاهنامه و وایکینگها؛ مرگِ مقدر، نامِ ماندگار
من نه پژوهشگر ادبیاتم و نه تاریخدان؛
یک علاقهمندم که هنگام خواندن شاهنامه و دنبالکردن داستانهای وایکینگها، بعضی شباهتها ذهنم را درگیر کرد. برای بررسی این برداشت، جستوجو کردم و با هوش مصنوعی هم مشورت کردم، با این شرط که هر ادعا به مرجعی معتبر و قابلبررسی متکی باشد. این نوشته حاصل همان کنجکاوی است و طبعاً با شواهد دقیقتر میتواند اصلاح شود.
چیزی که توجهم را جلب کرد، فقط شجاعت نبود. در هر دو جهان، پهلوان گاهی نشانههای مرگش را میبیند، اما باز به میدان میرود. انگار زندهماندن تنها معیار نیست؛ نام، وفاداری و چگونگی روبهروشدن با مرگ هم اهمیت دارند.
مقایسهٔ من میان جهانِ داستانهای شاهنامه و روایتهای حماسیِ نورس است؛ همان سنتی که اسطورههای وایکینگها را از آن میشناسیم.
۱. پهلوان نیرومند است، اما بر سرنوشت مسلط نیست
در داستان رستم و اسفندیار، مرگ اسفندیار به دست رستم پیشگویی میشود. رستم نیز به او میگوید:
«زمانه همی تاختت با سپاه
که بر دست من گشت خواهی تباه»
در «فافنیسمال»، از اشعار نورس، نیز مضمونِ رسیدن زمان مرگ و گریزناپذیریِ سرنوشت دیده میشود. در هر دو روایت، توانِ جنگجو تضمینی برای نجات او نیست.
۲. آگاهی از پایان، کوشش را متوقف نمیکند
رستم از فرجامِ شوم سخن میگوید، ولی همچنان میکوشد اسفندیار را از جنگ منصرف کند. در جهان نورس هم خدایان برای نبردِ راگناروک آماده میشوند، با آنکه مرگِ برخی از آنان، از جمله اودین، در روایت آمده است.
برداشت من این است که در هر دو، شجاعت الزاماً از اطمینان به پیروزی نمیآید. گاهی انسان میداند که ممکن است ببازد و باز، ایستادن را انتخاب میکند.
۳. نام میتواند از صاحبِ نام بیشتر عمر کند
رستم نگران است که پس از کشتن اسفندیار، از او «نام بد» بماند. پس فقط جانش در میان نیست؛ داوریِ آیندگان هم وزن دارد.
در بندهای مشهور «هاوامال» نیز مرگِ انسان و نزدیکانش در برابر ماندگاریِ آوازه و داوری دربارهٔ او قرار میگیرد. این یکی از روشنترین شباهتهاست: زندگی پایان مییابد، اما کردارِ انسان میتواند در حافظهٔ دیگران ادامه پیدا کند.
۴. مرگ، حضورِ پهلوان را تمام نمیکند
در شاهنامه، بازگشتِ پیکر اسفندیار با سوگواری و بازخواستِ گشتاسپ همراه میشود. مرگِ پهلوان، خانواده و پادشاهی را همچنان درگیر میکند.
در شعر نورسِ «ایریکسمال»، پادشاهِ کشتهشده به جمع جنگجویان اودین میپیوندد و برای نبردی دیگر جایگاه مییابد. شکلِ ادامهٔ حضور متفاوت است، اما در هر دو، مرگ پایانِ اثرگذاریِ قهرمان نیست.
۵. بزم و رزم به هم نزدیکاند
رستم و اسفندیار پیش از نبرد، کنار یک سفره مینشینند، میخورند، مینوشند و گفتوگو میکنند. در روایتِ والهالا هم جنگجویان پس از جنگ به تالار بازمیگردند و به بزم مینشینند. سفره و میدان، هر دو بخشی از تصویرِ زندگیِ پهلوانیاند.
البته بزمِ رستم و اسفندیار در همین جهان است. از این شباهت نمیتوان نتیجه گرفت که شاهنامه نیز ضیافتی پس از مرگ، مانند والهالا، برای پهلوانان توصیف میکند.
آنچه برای من باقی میماند، تصویری از "کوشش در حضورِ تقدیر" است. پهلوان همیشه اختیارِ پایان را ندارد، اما نام و رفتارِ خود را بیاهمیت نمیداند.
و شاید گیراترین شاهد، همان سرزنشِ گشتاسپ باشد:
«نه سیمرغ کشتش نه رستم نه زال
تو کشتی مر او را چو کشتی منال»
مرگِ اسفندیار پیشگویی شده بود؛ اما پدرش هنوز باید پاسخ میداد که چرا او را فرستاده است.
والهالا و پایان پهلوانان شاهنامه شباهتهای زیادی دارند.
جایی که بیژن از احتمال مرگ در چاه مینالد و متاسف است چرا در نبرد کشته نشده و میگوید پس از مرگ پهلوانان او را سرزنش میکنند.
خلاصه شباهت جالبی است.
#شاهنامه
حمید retweeted
قهرمان من اون پسر فاریابی بود که وقتی ۱۲ سال داشت خواهر نوجوونشو پدرش و برادراش کشتن، ۱۰ سال بعد تک تکشونو با کلاش کشت و انتقام گرفت.
حمید retweeted
در برنامه «دو قدم مانده به صبح»، #رضا_کیانیان توضیحِ کوتاهی میدهد که دلیل نوشتن کتابِ «ناصر و فردین» چیست. اما روایت کامل، خاطره دیدار با زندهیاد #فردین در سینما صحرا در زمان نمایش فیلم «سینما سینماست» که منتهی به نوشتن کتاب شده را هم در گفتگو با #فریدون_جیرانی بیان می کند.
عجب عجب از کمالات اقای رضا کیانیان
کتابی میخونم درباره سینمای ایران. یه جایی نویسنده از پیشدرآمد کتاب "ناصر و فردین" و از قول رضا کیانیان خاطرهای میگه.
کیانیان میگه که تو اکران خصوصی فیلم "سینما سینماست" فردین رو میون تماشاگرها ملاقات میکنه. ادامه طبق نقل کتابه:
" وقتی مرحوم فردین مرا دید بلند شد و با مهربانی روبوسی کرد و گفت و گفت...تعجب کردم، چون تمام فیلمهای من را دیده بود...وقتی از پیش او برمیگشتم خجالتزده بودم، چون تا آن موقع فردین در ذهن من مترادف با آبگوشت و پیاز بود..."
خب من این کتاب کیانیان رو نخوندم و فقط طبق همین چند خط میگم که اقای کیانیان واقعا هم باید خجالت زده بودید.
منی که مخاطب معمولی سینمام میدونم کاراکتر/پرسونای بازیگر با خود واقعی بازیگر فرق داره. الزما اینا عین هم نیست و در برخورد با خود بازیگر نباید نقشها یا سیماچهاش رو ملاک قرار داد، ولی شما اون زمان که فردین رو دیدین ۷ سال سابقه فعالیت تو سینما داشتین و ۸ تا فیلم بازی کرده بودین. فارغ التحصیل تئاتر بودین و با برادرتون هم تئاتر کار کرده بودین،
اون موقع فردین تو ذهن شما معادل آبگوشت و پیاز بود؟
عجب به این همه کمالات و درک و فهم شما. عجب عجب
حمید retweeted
من رمیدهدل آن به که در سماع نیایم
که گر به پای درآیم به در برند به دوشم
#سعدی
بخشی از قطعه "نینوا" (ساخته حسین علیزاده) با اجرای ارکستر سمفونیک فارس






















