Tuğrul

Camiyle konferans salonunu aynı gören bir anlayışın, caminin kendine mahsus edebini anlamasını beklemek de zor. Asıl dikkat çekici olan, dinî hassasiyetleri küçümseyen bu zihniyet. Kendi anlayışını özgürlük ve hoşgörü diye sunarken, kendisi gibi düşünmeyen Müslümanları hemen radikallikle suçluyor. Üstelik bununla da yetinmeyip Afganistan'a gitmelerini tavsiye ediyor. Ne garip bir hoşgörü anlayışı! Kendileri istedikleri gibi düşünecek, konuşacak, dinî meseleleri diledikleri gibi yorumlayacak; fakat Müslümanlar kendi dinlerinin edep ve mahremiyet ölçülerini savununca bu ülkede yaşamaya bile layık görülmeyecek! Cami adabına gösterilen hassasiyeti Afganistan'la ilişkilendirmek, bir eleştiriye cevap vermekten çok, o hassasiyeti itibarsızlaştırma çabasıdır. Üstelik başkalarına din anlayışınızı dayatmayın diyenlerin, kendi anlayışlarını herkese kabul ettirmeye çalışması da ayrı bir çelişki. Bu ülkede dinî hassasiyetlerini koruyarak yaşamak isteyen Müslümanların kimseden izin alması gerekmiyor. Hele kendi camilerinin edebini savundukları için başka ülkelere gönderilmeyi hiç hak etmiyorlar. Dinî hassasiyetleri radikallik olarak gören, bu hassasiyetleri taşıyan insanlara da Afganistan'ı adres gösteren bir anlayışın hoşgörüden söz etmesi başlı başına bir çelişkidir. Başkalarına tahammül edemeyenlerin özgürlük ve hoşgörü nutukları atması da işin en ibretlik tarafıdır.