17 Eylül’de 500 bin küsur hesap kilitlendi. Düşüş serbest kalırken yatırımcının satış talimatı öldü. Satacak kapı kapanmıştı, ekrandaki sayı ise boşalıyordu. Müdahale gerekliydi ama çok geç kalınmıştı ve en önemlisi bu balyoz böyle mi inmeliydi? Kuşkusuz hayır. Çünkü 7/24 övülen, reklamı yapılan, “arkasında devlet var” fısıltısıyla şişirilen, “olmaz böyle iş” diyenlerin linç edildiği, yönetim kurulunda yüksek profilli isimlerin durduğu, tasfiye anına kadar yasal görünen #SPK izinli #fon’lar söz konusu. Mühür varsa , şirket telefon uygulamasında duruyorsa millet fiyat gerçek değil uyarılarını manuplasyon zanneder , söylentileri göze alınabilir bir risk olarak görür. Ama ‘risk’ başka, ‘tuzak’ başka. Yatırımcıların çoğu 2 milyon lira ve altındaki tutarlara sahip. Terleyerek biriktirdiği para 70 metrekare ev almaya yetmeyen kesim. Düğün parasını enflasyona kaptıran, faizden kaçan, dövize ve altına güvenemeyen, vergiye yetişmekten işine eleman alamayan adam bir sabah bakıyor ki tutunduğu dal yılanmış. Ellerinden, yüreklerinden ısırıldı insanlar. Onlara “oh olsun” demek kadar rezilce bir şey yok . Mesele Alkin’lere ve Tezmen’e yıkılıp “uf oldu, geçti” denilecek bir iş de değil. Göze alınması gereken riskin kapsamı, lisanslı vitrinin arkasındaki böyle bir tuzağı içerecek kadar geniş olamaz.