*เอียงคอคล้ายเพิ่งนึกข้อสงสัยสำคัญบางประการขึ้นมาได้ รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้น* แล้วถ้ามีครั้งที่สามล่ะ
เฮ้ — ผมขอโทษ ไม่เอาน่า ผมไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย! เดี๋ยวซื้อมาคืน แล้วก็เอ่อ *เหลือบมองแปลงผักเจ้ากรรมอีกหนแล้วหันกลับมาช้อนตามองคู่สนทนาด้วยสีหน้าเว้าวอนยิ่งกว่าเดิม*
เอาอย่างนี้ก็ได้ คราวหน้าผมจะเปลี่ยนไปปีนตรงอื่นแทน รับรองว่าไม่โดนผักคุณอีกแน่นอน ดีกัน ดีกัน นะ
เอาน่าาาาา คิดในแง่ดีอย่างน้อยคุณก็ไม่ต้องเสียเวลาเก็บเกี่ยว ! ส่วนนานแค่ไหน— ไม่รู้แฮะ *พยักหน้าหงึกหงักประกอบคำพูดอย่างเห็นอกเห็นใจก่อนจะเหลือบมองผักที่กองอยู่กับพื้นอีกครั้ง — ไม่สะอื้น สดชื่นด้วยซ้ำ*
เดี๋ยวผมช่วยเคลียร์แปลง! *ยกโป้งให้*
*เต้นด้วย* xitter.cf/cupidjonny/status/1990…
*ก้มมองตามสายตาของตาลุงก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาลงมายังรองเท้าหนังของตนเอง ซึ่งบัดนี้กำลังเหยียบอยู่บนสิ่งที่ครั้งหนึ่งน่าจะเป็นผักสวนครัวหน้าตาสมบูรณ์ดี*
oops— คำอุทานสั้น ๆ หลุดออกมาพร้อมกับการยกเท้าขึ้น เผยให้เห็นใบผักที่แบนราบติดดินอย่างน่าเวทนา
⠀⠀
เพิ่งย้ายมาใหม่? โอ้โห พูดอย่างนี้เสียใจแย่! นี่คุณจำคนที่กินข้าวเย็นบ้านคุณแทบทุกวันไม่ได้จริงดิ? *ชี้นิ้วไปยังกำแพงระหว่างบ้านทั้งสองหลังอันเป็นเส้นทางสัญจรประจำตัว*
เดี๋ยวทำให้ดู เผื่อจะจำได้ *ปีนข้ามอย่างชำนาญเสียจนแทบไม่ต่างจากคนเดินเข้าประตูบ้านตามปกติ*
⠀⠀
⠀⠀
อ้าว ! นั่นลูกบ้านไหนน่ะ *ชะโงกหน้าออกไปมองทั้งที่ความจริงก็เห็นเต็มสองตาอยู่แล้ว มือข้างหนึ่งยกขึ้นโบก*
⠀⠀
ถ้ามีคนชิป kingdon 10000 คน ฉันคือหนึ่งในนั้น ถ้ามีคนชิป kingdon 100 คน ฉันคือหนึ่งในนั้น ถ้ามีคนชิป kingdon 10 คนฉันคือหนึ่งในนั้น ถ้ามีคนชิป 1 คน ฉันคือคนนั้น ถ้าไม่มีคนชิป kingdon เลย แสดงว่าฉันตายแล้ว
⠀⠀
แสงสีเขียวมรกตสว่างแว่บ เพียงชั่วพริบตาร่างสูงที่เคยมองเห็นอยู่ลิบ ๆ ก็ทะยานแหวกอากาศขึ้นมาแลนดิ้งลงตรงหน้า
นายแพทย์หนุ่มผงะถอยไปครึ่งก้าว เขาหลุบตามองชุดสครับของตนเองก่อนเอ่ยตอบเสียงเรียบ “หมออีอาร์ครับ” ดูดสมูทตี้ในมือหนึ่งแมทช์คล้ายต้องการเรียกสติ
⠀⠀











