انتقال نوید نجاران و میلاد آرمون به سلول انفرادی؛
خطر اجرای قریب الوقوع اعدام جدی است
دادبان دریافته، نوید نجاران و میلاد آرمون، از زندانیان سیاسی محکوم به اعدام، به سلول انفرادی منتقل شدهاند.
بنا بر اطلاعات رسیده به دادبان، مقامات زندان قزلحصار، امروز این دو زندانی را به سلول انفرادی منتقل کردهاند و نگرانی از خطر اجرای قریبالوقوع آنها بهشدت افزایش یافته است.
یک منبع مطلع در این زمینه به دادبان گفته که صبح امروز ابتدا نوید نجاران و سپس میلاد آرمون به سوئیت (سلول انفرادی) زندان قزلحصار منتقل شده و خانواده این دو زندانی بهشدت نگران اجرای حکم اعدام هستند.
دادبان ۲ روز پیش از تایید حکم اعدام صادره از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران علیه نوید نجاران و میلاد آرمون و ارسال آن به دادسرای اجرای احکام به جهت اجرا خبر داده بود.
شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ابوالقاسم صلواتی، خردادماه سال جاری (۱۴۰۵)، ۴ متهم پرونده اکباتان تهران شامل میلاد آرمون، نوید نجاران، مهدی ایمانی و محمدمهدی حسینی را به اعدام محکوم کرد.
به گزارش دادبان، حکم اعدام مهدی ایمانی و محمدمهدی حسینی را نقض و برای بررسی مجدد به شعبه همعرض ارسال کرده است.
دادبان تاکید میکند، انتقال میلاد آرمون و نوید نجاران به سلول انفرادی، جان این دو جوان را بهشدت در معرض خطر قرار داده و امکان اجرای زودهنگام حکم اعدام آنها را بهشدت افزایش داده است.
#میلاد_آرمون #نوید_نجاران #دادبان
۱۰روز رفتیم استانبول، از وقتی برگشتم افسردگی سگ دارم.
واقعا فکر میکنم اینجا خونه نمیشه برام. حداقل این شهر.
شرایط بهتر بشه با کله برمیگردم
هیچی فرهنگ خاورمیانه نمیشه
1
5
279
Twilight retweeted
اینها همهی جنبشها و اعتراضات مردم رو اینطوری وقیحانه مصادره میکنن.
تنها ارتباطی که پهلوی با جنبش زن، زندگی، آزادی داشت این بود که اوباش مجازیش رو بسیج کرد تا به حامد اسماعیلیون و دیگر فعالان حمله کنن و شعار ارتجاعی مرد، میهن، آبادی رو اضافه کنن و تهش هم از شورای همبستگی خارج شد
من الان سر جمع حدود ۳ سالی هست که از ایران خارج شدم و یه سال و نیم هست که به کشور مقصودم که در شمال جهانی قرار ندارد رسیدم.
وقتی ازم می پرسن شوک فرهنگی که باهاش مواجه شدی چی بوده (ببخشید اگه فرهنگی نیست) برای من اینه که اینجا آدمهایی رو می بینم که برای داشتن زندگی معمولی نه تنها از کشورشون مهاجرت نکردند و نه تنها از استان و شهرسون مهاجرت نکردن که حتا از محلهشون هم خارج نشدند.
آدمایی که با دوستایی با قدمت بیش از ۲۰ ۳۰ سال تو یه محله زندگی می کنند و زندگی معمولی خوبی هم دارند.
برای من شاید این یکی از بزرگترین حسرتهام باشه.
دوستام توی قارههای مختلف دنیا پخش شدن. برای یه ویدیو کال گروهی باید ۵ ۶ تا تایمزون واقعی رو باهم هماهنگ کنیم که بتونیم از پشت صفحهای نمایش کوچیک موبایل باهم صحبت کنیم. سرد و خشک.
وقتی ایران بودم هم البته همین بود، هیچوقت با دوستای نزدیکم ساکن یک شهر نبودیم.
این یکی از پیشپا افتادهترین «معمولیهایی» است که رژیم از ما گرفته.
Twilight retweeted
میخوانم و بسیار خواندهام که رقم ۴۰ هزار کشته را زیر سؤال میبرند – گاه از زبان کسانی که خود را «پژوهشگر» و «ژورنالیست» مینامند و این عدد را باورنکردنی میخوانند. استدلالشان کوتاه است: رژیم نمیتوانست ۴۰ هزار نفر را بکشد و این رقم بیرون نیاید؛ پس رقم دروغ است. سخن من دفاع از این عدد نیست؛ نقدِ همین استدلال است.
این استدلال خود را تجربی مینمایاند، اما تجربه خلافش را نشان داده است. آنچه حکومتهای بسته پنهان میکنند وقوعِ کشتار نیست – ابعادِ آن است. و این کاری است شدنی. چند تجربهی تاریخی:
نمونهٔ روشنش حَما است. حَما شهری است در مرکز سوریه. در دههٔ هفتاد میلادی اخوانالمسلمین در برابر حکومتِ حافظ اسد دست به شورش مسلحانه زد و حَما کانونِ آن بود. بهمنِ ۱۳۶۰ (فوریهٔ ۱۹۸۲) اسد شهر را به برادرش رفعت سپرد: نیروهای ویژه و «جوخههای دفاع» شهر را محاصره کردند، آب و برق و تلفن را قطع کردند، هر چهار خروجی را بستند و بیستوهفت روز محلهبهمحله شهر را با توپخانه کوبیدند. نزدیک به دو-سومِ شهر ویران شد.
اکنون به نکتهٔ اصلی توجه کنید. در همان روزها گزارشهای دیپلماتیکِ غربی از «حدود هزار کشته» سخن میگفتند؛ خبرگزاری آسوشیتدپرس در پایانِ فوریه رقمِ دو هزار تلفات از دو طرف را نقل کرد. یک سالونیم بعد بود که عفو بینالملل برآوردِ ده تا بیستوپنج هزار کشته را منتشر کرد. امروز، چهلوچهار سال بعد، برآوردها همچنان میان ده تا چهل هزار در نوسان است و سرنوشتِ حدودِ هفده هزار ناپدیدشده هنوز نامعلوم. حکومتِ سوریه هرگز عددی منتشر نکرد و سخنگفتن از حَما در سوریه دههها ممنوع بود.
پس اگر معیارِ آن مدعیان درست بود، در اسفندِ ۱۳۶۰ باید نتیجه میگرفتیم که «چون فقط از هزار کشته خبر داریم، پس بیست هزار دروغ است».
تیگرای در اتیوپی (۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲) نمونهٔ معاصر است: دولت منطقه را دو سال در قطعیِ کاملِ اینترنت و تلفن نگه داشت – طولانیترین خاموشیِ پیوستهٔ تاریخِ اینترنت. برآوردها امروز از صد هزار تا ششصد هزار کشته در نوسان است. یعنی خطای برآورد ششبرابری، در قرنِ بیستویکم، با ماهواره و شبکههای اجتماعی.
آرژانتین حتی گویاتر است: کمیسیونِ رسمیِ بعد از دیکتاتوری ۸۹۶۱ ناپدیدشده را مستند کرد، اما سازمانهای حقوق بشری از سی هزار سخن میگویند. چهل سال گذشته و این نزاع ادامه دارد – و منکران دقیقاً همان استدلال را میآورند که اینجا میشنویم: «اگر سی هزار بود، معلوم میشد.»
و اندونزی ۱۹۶۵: پانصد هزار تا یک میلیون کشته، بدونِ آنکه هرگز کسی شمارشی کرده باشد. کاتین ۱۹۴۰: شوروی بیستودو هزار افسرِ لهستانی را کشت و پنجاه سال آن را به آلمانها نسبت داد. و در خانهٔ خودمان: تابستانِ ۶۷، از چند هزار تا بیش از سی هزار، همچنان محلِ نزاع؛ آبان ۹۸، عددِ رسمی دویستوسی، گزارشِ رویترز هزار و پانصد.
افزون بر این، هنوز یک سال هم نگذشته است. سخن گفتن از عددِ قطعی در چنین فاصلهای نه علم است و نه احتیاط؛ شتاب است. آنچه اما مسلم است این است: آن قطعیِ سراسری و هفتهها ادامهدارِ اینترنت بیدلیل نبود. در همان هفتهها خونها را شستند، دوربینها را ضبط کردند، خانوادهها را تهدید کردند و آدمها را ساکت کردند. اینها حاشیهٔ ماجرا نیستند؛ ابزارِ پنهانکاریاند و کارشان همین بود.
نکتهٔ دیگر پراکندگی است. اعتراضها سراسری بود، تا شهرهای کوچک. چهل هزار کشته در یک میدان پنهان نمیماند؛ چهل هزار کشته پخششده در صدها نقطهٔ یک کشور میتواند بماند – همان درسِ اَنفال. همان پراکندگی که رژیم را به وحشت انداخت، امروز سرپوشِ اوست.
اما استدلالِ بهتر این است: بهجای پرسیدنِ «چرا باور نمیکنی؟» باید پرسید با کدام سنجه میتوان چهل هزار را رد کرد؟ آمارِ مرگومیرِ مازاد، گسترشِ گورستانها در تصاویرِ ماهوارهای، فهرستِ ناپدیدشدگان، و پیمایشهای جمعیتشناختیِ بازنگرانه – همان روشی که در موردِ تیگرای، با پرسش از خانوادهها در دیاسپورا، به برآوردی داوریشده رسید. اینها روزی داوری خواهند کرد. نبودنِ این دادهها امروز، در وضعیتی که دسترسی مسدود است، دلیلِ نفی نیست؛ مسئلهٔ داده است. پس در این لحظه نمیتوان گفت «این رقم بهیقین غلط است». تنها میتوان گفت «نمیدانیم» – و آنگاه پرسید: از چه راهی به حقیقت نزدیک شویم؟ فرقِ این دو جمله، فرقِ پژوهش است با بستنِ پرونده.
هر عددی که باشد، بیگمان بسیار بزرگتر از عددِ تبلیغاتِ حکومتی است. رقمِ شبکهٔ پزشکان را، که به گمانِ من یکی از معتبرترین برآوردهاست، باید کف دانست، نه سقف. و سنجه هم تنها عدد نیست: ترومایی که پس از این کشتار بر جامعه نشسته، خود شاهدی است بر ابعادِ آنچه گذشت.
👇
Twilight retweeted
حتی خبرنگاران رویترز فهمیدن ادم امکان داره مخالف سرسخت ج.ا باشه اما با رضا پهلوی موافق نباشه اما اینجا طرفداراش هنوز هرکی با رضا موافق نیست رو میگن طرفدار ج.ا و اطلاعاتی و بسیحی و سپاهیه
Twilight retweeted
♦️به برخی از خانوادههای ۱۰ محکوم به اعدام پرونده موسوم به #میدان_علیخانی اصفهان اعلام شده است که برای آخرین ملاقات به زندان مرکزی اصفهان مراجعه کنند.
اصلا برام قابل تجسم نیست که این ملاقات قبل از اعدام دقیقا چیه؟آدما باید چی بگن؟واقعا فکر کردن بهش هم هولناکه.
#نه_به_اعدام
Twilight retweeted
تو نه پلی نه هدف! تو عوارضی دم پل هستی که مردم مجبورن هزینهات رو بدن برای عبور از پل.
حالا خدا میدونه بهای این هزینه چند تا سرنوشت دیگه قراره باشه.
Twilight retweeted
بنده خدا
پل شد
اتوبوس شد
رهبر گذار شد
پدر ملت شد
داور بی طرف شد
رهبر انقلاب شیر و خورشید شد
برانداز ج.ا نشد که نشد.
#مرگ_بر_جمهوری_اسلامی
پارسال با یه چند نفری دوست شدیم که به ظاهر خیلی شبیه اکیپ ما بودن و یه سفرم همه با هم رفتیم. توی همون سفرم بحث سیاسی شد و فهمیدیم یه عدهشون به اصلاحات باور دارن الترنتیوشون تاجزادهست، یه نفرشونم افتخارش این بود رفته به پزشکیان رای داده به نظر خودش برای مبارزه، ولی الان👇🏻۱/
3
2
191
ما رو قانع کنن به صف مبارزین نماها بپیوندیم که با سر تو دیوار رفتن.
خلاصه ارتباط ما تقریبا صفر شد. تا اینکه امروز عکس سفر با دوستامونو استوری کردم تا دیده دوطرفه ریموو کرده و از گروه واتساپی لفت دادن.
نمیدونم چرا فکر کردن ما الزایمر داریم که با همچین کارکترهایی بخوایم ۳/
1
52
سلطنتطلب دو اتیشه بود. مفتخر بود با محمدرضا شاه یه روز به دنیا امده.
خلاصه اولین ردفلگ و اونجا دیدیم. گذشت جنگ شد، اینا هر کثافتی که در توانشون بود و از خودشون بروز دادن، انگ، تهمت بمبخواهی،
اون عده اصطلاحطلبشونم یقه جر میدادن برای رضا.
چند باری پرخاشگری کردن توی بحثها که
1
85














