حِـرمـانـ

خیلی عادی نشستی، یهو دردی که بارها پذیرفتی قلبتو میسوزونه.

مگه چون مى‌دونى يه فيلم قراره تموم بشه، از ديدنش دست مى‌كشى؟

وقتى شخصيت آرام و درونگرايى داريد و پدر سوخته نيستيد، تنها راه نجات در اين زندگى اين هست كه شديدا كارآمد و متخصص باشيد. در غير اين صورت شما در ميان اين حجم از انباشت مادرقحبگى، خورده ميشيد و حسابتون رو ميرسند.

هرکی در حد بضاعتش از نزدیک‌ترین خایه آویزون شده.

زندگی همین‌طوریه، مجبوری اتاقی که عاشقشی رو ترک کنی و بپذیری که بعد از تو کَس دیگه‌ای اونجا زندگی می‌کنه که ممکنه اصلا قدر درخت پشت پنجره رو ندونه.

آدم باید یکی رو داشته باشه بشینه باهاش چایی بخوره.

تو زیادی حساس نیستی تو چیزیو الکی گنده نمیکنی اگر بخاطر چیزی اذیت میشی شاید واقعا ازار دهنده باشه.

وایسادی پای گاز داری غذا درست میکنی که یهو می‌فهمی زیر رگبار مصیبت، بی‌کسی تنها کست بود.

اسنب پی اسلحه نمیفروشه ۴ قسطه کارو تموم کنیم؟

نه بابا چیزی نشده خودم حلش میکنم.

وقتی یادم‌ میاد که برای دوست داشته شدن چیکارا کردم. حالم از خودم بهم میخوره.

تروما یعنی؛ مغر فکر می‌کنه هنوز همون اتفاق بد داره تکرار می‌شه، حتی وقتی امنی.

این جمله احمقانه «حالا یه تیری تو تاریکی میندازیم» هم دقیقا توجیحی برای شروع یک بگایی عمیق در زندگی هست. شما در ازای انداختن هر تیری تو تاریکی، یک کیری تو روشنایی میخوری. زندگی اینطوری کار میکنه.

روانشناسی می‌گوید: اگر توسط شخصی نادیده گرفته شوید که توجهش برای شما بیشترین اهمیت را دارد، واکنش مغز شما مشابه درد فیزیکی خواهد بود.

داستایفسکی میگه که دو انسان خردمند نمی‌توانند عاشق یکدیگر شوند؛ عشق راستین، دست‌کم به یک ابله نیاز دارد.

تن ما آرامگاه اندوه است.

دلش از چیزهایی غمگین میشد که، به چشم هیچ آدم دیگری نمی‌آمد.

ما فقط ویژگی‌های جسمی را به ارث نمیبریم؛ ما وارثِ « دی ان ای روانیِ » یک شجرنامه یه پر از رنجیم.

من به دوره‌ای رسیدم که در مورد همه‌چیز تنبلم تنبلی برای توضیح دادن، صحبت کردن، گوش دادن، همه چیز، بدون استثنا.

نوید ما نوید افکاری بود که بی‌گناه کشتنش. نه یه مادر اشتراکی

برای آنان که لایق تماشا نبودن، تمام شب را چراغانی کردیم؛ چه اسرافِ زیبایی بود، چه بیداری تلخی.