October 7 Exposed the Security Cost of Israel’s Settlements in the West Bank 👇 First published in Hebrew in @MaarivOnline. Now in English in @TimesofIsrael. Israel did not merely settle the West Bank. It created a permanent military obligation, then presented that obligation as a security asset. On October 7, only 671 combat troops were available to the Gaza Division. The West Bank held 23 battalions, against the usual 13. Not all were protecting settlements. The IDF was also confronting Palestinian terrorism and Jewish extremist violence, which has even disrupted military operations. But defending hundreds of settlements, outposts, roads and civilian movements absorbs battalions, reserves, intelligence and command attention. Every deployment carries an opportunity cost. On October 7, Gaza was exposed. Gush Katif never protected Israel. Israel protected Gush Katif. Civilian presence in hostile territory does not relieve the military of a burden. It creates one. The political architecture compounded the military cost. Successive Israeli governments weakened the Palestinian Authority and accommodated Qatari funding for Hamas's rule. Ankara patronised Hamas; Tehran armed it. Jerusalem entrenched the Palestinian division that served its adversaries, allowing the settlement question to remain unresolved while Hamas consolidated power. A demilitarised Palestinian state, with an enforceable monopoly on armed force, reverses that equation: weakening Hamas, denying Iran a Palestinian front, curbing Turkish leverage and restoring Israeli military capacity to national defence. A state commission of inquiry must account for every battalion, reserve and intelligence asset committed to the West Bank, distinguish counterterrorism from settlement defence, and establish what Gaza was denied. It must identify who knew the cost, who authorised the priorities and who sustained them. Israel's security is not measured by how much territory its army protects, but by how effectively that army protects Israel. 🔗 blogs.timesofisrael.com/octo…

Η Ευρώπη έχει το ιστορικό της θεσμικής επιρροής της Άγκυρας, των οικονομικών στοιχείων της Ουάσιγκτον και των επιχειρησιακών πληροφοριών του Ισραήλ. 👇 Πρώτα στα αγγλικά, στο @tovimacom. Τώρα στα ελληνικά, στο @GeopoliticoGR, σε μετάφραση του @cirithungol21. Στις 8 Οκτωβρίου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απαίτησε έλεγχο της χρηματοδότησης που συνδέεται με την Τουρκία και το Κατάρ. Στις 9 Οκτωβρίου, η Επίτροπος Διεύρυνσης της ΕΕ, Μάρτα Κος, στάθηκε δίπλα στον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για να εγκαινιάσει μια σιδηροδρομική γραμμή που χρηματοδοτείται από 275 εκατομμύρια ευρώ σε επιχορηγήσεις της ΕΕ. Μέσω οργανισμών όπως η DITIB, η οποία περιλαμβάνει σχεδόν 900 κοινότητες στη Γερμανία, η Diyanet διορίζει και επιβλέπει ιμάμηδες στο εξωτερικό. Το τουρκικό κράτος πληρώνει πολλούς από αυτούς. Οι διορισμοί, τα καθήκοντα αναφοράς, οι οδηγίες και η οικονομική εξάρτηση δημιουργούν μια αλυσίδα εξουσίας που εκτείνεται στην Άγκυρα. Σε αντίθεση με την άμεση εξουσία της επί του κλήρου στο εξωτερικό, η ευθύνη της Άγκυρας για τους χρηματοδότες που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία έγκειται στην επιβολή του νόμου. Το οικονομικό ίχνος χρονολογείται πριν από τις 7 Οκτωβρίου 2023. Το 2019, η Ουάσιγκτον επέβαλε κυρώσεις στην Redin Exchange με έδρα την Τουρκία για μια μεταφορά 10 εκατομμυρίων δολαρίων προς τη στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς. Το 2022, αποκάλυψε ένα μυστικό επενδυτικό χαρτοφυλάκιο της Χαμάς που ξεπερνούσε τα 500 εκατομμύρια δολάρια, συμπεριλαμβανομένων εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία. Η Τουρκία επιδιώκει πρόσβαση στο SAFE, το πλαίσιο χρηματοδότησης και προμηθειών της ΕΕ για την άμυνα, και ένταξη στον SEPA, τον Ενιαίο Χώρο Πληρωμών σε Ευρώ για τυποποιημένες μεταφορές σε ευρώ. Το SAFE θέτει όρους για τη συμμετοχή τρίτων χωρών σε ισχύουσες συμφωνίες και διασφαλίσεις σχετικά με τον ξένο έλεγχο, τις ευαίσθητες πληροφορίες και τις αλυσίδες εφοδιασμού. Ο SEPA εφαρμόζει ξεχωριστά κριτήρια συστήματος πληρωμών και συμμόρφωσης. Κανένα από τα δύο δεν προσφέρει αυτόματη ένταξη. Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί διαφάνεια από τους αιτούντες επιχορηγήσεις, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την εξουσία της Άγκυρας επί των θρησκευτικών ιδρυμάτων στο εξωτερικό και την αντίδρασή της στους χρηματοδότες της Χαμάς στο εσωτερικό ως άσχετες με τη στρατηγική συνεργασία. Η Ευρώπη γνωρίζει. Επιλέγει να μην συνδέει αυτά που γνωρίζει με αυτά που κάνει. Ολόκληρο το άρθρο στο Geopolitico 👇 geopolitico.gr/2026/10/i-evr…