beyin cerrahi doktor

Hasta öğleden sonra sonuçlarını göstermek için içeri girdi. 70 yaşında erkek hasta. Yüzünde panik ifadesi vardı. Sabah geldiğinde ellerinde var olan titreme iyice artmıştı. Elinde küçük bir su şişesi tutuyordu ama titremesi o kadar artmıştı ki şişeyi taşımakta zorlanıyordu. “İyi misiniz?” diye sordum. Elindeki su şişesini bana uzattı. “Hocam, sonuçlarımın çıkmasını beklerken kantinde bir şeyler yedim. İlaçlarımı içecektim. Küçük bir su aldım. Ne gördüm dersiniz? İçinde iki tane ilaç!” Şişeyi istedim. Titreyen eliyle uzattı. Aldım. Şişenin dibinde biri küçük kırmızı, diğeri büyük, uzun ve beyaz iki tablet duruyordu. Su kısmen bulanmıştı. İlaçlar tamamen çözülmemişti. Tekrar sordum: “Suyu ilk aldığınızda da var mıydı?” “Vardı hocam.” dedi. Suyun kapağı şimdi açıktı. Biraz düşündüm. Sonra amcanın yanına giderek ağzını açmasını istedim. Ağzında protez dişleri vardı. Ama o kadar gevşemişti ki konuşurken sürekli yerinden çıkıyor, oynuyor; dili birbirine dolaşıyor, sonra protezi tekrar oturtuyordu. Ağız sağlığı da kötüydü. “Amca,” dedim, “bu dişleri ne zaman yaptırdın?” “15 seneden fazla oldu.” “Hiç diş hekimine gittin mi sonra?” “Yok.” dedi. Sonra amcanın kullandığı ilaçlara baktım. Şişenin içindeki iki ilaç, amcanın rutin kullandığı iki ilaçtı. Zaten eli titreyen amca, şişeden su içmeye çalışırken protezi yine oynamış; ağzına attığı ilaçlar da su şişesinin içine düşmüştü. İlaçlar da ufak ufak çözünmeye başlamıştı. “Amca, protezlerin sık sık çıkıyor mu?” dedim. “Evet.” dedi. Bir keresinde gece uykuda çıkmış. Neredeyse boğuluyormuş. Hanımı fark etmiş. “Niye gitmedin diş hekimine?” dedim. “Sıra yok. Özelde de yaptıracak gücüm yok.” dedi. .... Yine her zamanki gibi, kapıda randevusu gelmiş hastaları bekleterek telefonumu aldım elime. Aradım diş hekimimizi. Bu arada onun da hiç zamanı yok. Ağzı aç, kapat; randevu süresi doluyor. Özür diledim, rica ettim. Amcayı anlattım. “Öğle arasına çıkmadan bakayım hocam.” dedi. Sağ olsun...

Yıllar önce, bir nedenle kaymakamlığa gitmiştim. Özel kaleminin yanında bekliyordum. Birden; benimle aynı yaşlarda bir erkek, tuhaf sesler çıkararak bana doğru gelmeye başladı. Yürürken yalpalıyordu. Korktum. Panikleyerek geri çekildim. Araya özel kalem girdi. “Hocam, korkmanıza gerek yok. Sadece konuşamıyor.” dedi. Verdiğim tepki yüzünden çok utandım. Özür diledim. Bana yaklaştı. Özel kalemden işaretlerle bir kâğıt ve kalem istedi. Bir şeyler yazdı ve kâğıdı bana uzattı. Üzerinde ismim yazıyordu. “Siz bu kişi değil misiniz?” diye soruyordu. Şaşkınlık içinde; “Evet.” dedim. Kâğıdı tekrar aldı. Bu kez üzerine, üniversite sınavına birlikte hazırlandığımız mahalle arkadaşlarımdan birinin adını yazdı. Ve kendisinin o kişi olduğunu. Şaşkınlığım iyice artmıştı. Yüzüne baktım. Evet, o yıllardaki arkadaşımı hatırlatan izler vardı yüzünde. İnanamadım. Bir anda geçmişe gittim. Ben Tıp Fakültesini kazanmıştım. O ise Siyasal Bilgiler Fakültesini... Bizim ilçenin en başarılı çocuklarıydık. Özel kaleme döndüm. “Ne olmuş? Ne yaşamış?” diye sordum. Siyasi bir kavganın ortasında kalmış. Dövmüşler. Uzun süre hastanelerde yatmış. İyileştiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi değilmiş. Konuşamaması, zorlukla yürümesi... Hep o kara günden kalan izlerden. Kaymakamlık kendisine bir yardım yapacakmış. O nedenle gelmiş o gün de. Zaten oradakiler onu iyi tanıyorlarmış. Gözlerim doldu. Ama ağlamamak için kendimi zorluyordum. Ağlarsam onu incitmekten korktum. Gençlik yıllarımın en güzel isimlerinden biri... Zehir gibi çocuklardık. Başarılıydık. Düzgündük. Herkesin takdirle karşıladığı çocuklardık. Şimdi... Tokalaşırken elini sımsıkı tuttum. Gülümseyerek yüzüne baktım. Kâğıdı tekrar aldı. Bir şeyler yazdı. Sonra bana uzattı: “Ben iyiyim. Üzülme. Meslektaşların bana çok iyi baktı...”

Bakıcı arıyoruz... Özbek bir kadın ilanımıza cevap vermiş. Görüşmeye geldi. Ülkesinde diş hekimiymiş. Günü birlik ev temizliğine gidiyormuş. Gece kalabileceği düzenli bir işi olmasını çok istiyordu. Yaşlı bakımı konusunda da tecrübeli olduğunu söyledi. .... Ne kadar hazin bir hikâyedir bu... Diş hekimi olacaksın. Yıllarca okuycaksın. Bir mesleğim var artık diyeceksin. Sonra... Başka bir ülkede, hayatta kalmaya çalışacaksın... Bir diş hekimi neden ülkesini terk etmek zorunda kalır? Neden kendi mesleğini yapamadığı bir ülkede, "ne olursa yaparım diyerek" hayatını sürdürmeye çalışır? .... Sonra memleketim geldi bir anda aklıma. Her yıl mezun olan genç diş hekimleri... Atama bekleyenler... İş bulmakta zorlananlar... Aylardır bağır bağır bağıranlar. Ama yine de duyulmayanlar... Ya bizden başka ülkelere giden hekimler... Amaan, giderlerse gitsinler... Yok, öyle değil tabi. Çok şükür ki; oralarda kendi mesleklerini yapıyorlar. ..... Ülkesinde artık barınamayacağını hissedip; her şeyi göze alarak başka bir ülkeye kaçmak zorunda kalan, Özbek diş hekimine  teşekkür ediyorum. Geçirirken onu, aklımda tek soru; Biz bir gün bunları yaşamak zorunda kalmayız, değil mi??? Korkuyorum...