عمآد

ایمان دارم دیر یا زود، بقول زرتشت نیچه، زمین شفاخانه‌ای خواهد شد. پی‌نوشت: سبیلهام رو کوتاه نکردم و داره نیچه‌ای میشه... البته کسی چه می‌دونه، شاید براتیگانی شد!

کجا باید اعلام ورشکستگی کرد؟

خواب دیدم سیبیلهام رو زدم، برگشتم به بیست و هفت سالگی، تر و تازه‌تر، خوشگل تر، مکش‌مرگ‌ماتر...

«من دگرم یا دگر شده است جهانم» *ناصر خسرو پ.ن: دگرم اینجا به گمانم فعله.

می‌خوام توییت کنم، منشن بذارم، ولی خوابم میاد... میخوابم: من به زندگی ارزش گذاشتم و تقابل و تامل و به بیانی اندیشه رو کشتم، هر چند خواب هم به نوبه‌ی خود تجلی مرگه.

دیروز بسته بودیم، میگن سه تا گربه که دو تاشون بچه بودن، با یه سگ ولگرد کنار خیابون منتظر نشسته بودن و به عابرین و ماشینها نگاه میکردن تا تو بیای... با خودم گفتم: همین برای تحقق زندگی‌ای که میکنی کافیه، همین نگاه‌های معصوم و گرسنه‌ی چشم انتظار.

یه فعالیتی که خیلی دوست دارم شروعش کنم، پرورش بونسایه... شاید بزودی.

"هرگز نومید نشو. نه بخاطر نبودنِ نومیدی، بلکه بخاطر همواره ناکافی بودن ِ نومیدی." *نقل به مضمون از: موریس بلانشو، نوشتار فاجعه.

راه در رو: از فضای مجازی بریم... منظورم این پلتفرمهاست: اینستاگرام، توییتر، تلگرام...

اگر بهار هجرانی رو به وصله، پاییز هجرانی رو به فصله... البته برای ما، اهالی فرقه‌ی فراق.

رپ‌هایی رو که دوست دارید برام بفرستید لطفا، فارسی ترجیحا. مرسی.

«عمل جنسی در زمان همان چیزی است که ببر در فضا (مکان).» *باتای.

دوباره دزد زد به کافه‌ی ما

نهال روانی‌ست خنده‌ی تو که از دندانهای من ریشه میگیرد زخم؛ نمی‌گذارند آسمان پایان پذیرد بر فرازم لبهایت زیرا که یادهای فراموش‌شده‌ی هر باد نجوای نرگس‌هایی‌ست که تو در نفَس‌ات داری..!

این کتاب باتای دربیاد، تمرکز و توان بیشتری میذارم تا «مانه» و یه مجموعه مقاله ازش آماده کنم برای نشر؛ شاید یه روزی «درباره‌ی نیچه» رو هم به سرانجام برسونم، درحالیکه وسوسه‌ی کار کردن روی «تجربه‌ی درونی» همیشه باقی میمونه باهام. چه میدونم، شایدم هیچکدوم از این کارها رو نکردم و مردم

هربار که ویدئوی نطق طلبکارانه‌ی ممدمهدی اردبیلی بواسطه‌ی یکیتون بالا میاد، حرص میخورم و بی حرف پس و پیش از خودم میپرسم: چه اتفاقی میفته که یکی مثل این اینقدر به بلاهت و کثافت و حماقت در میغلته و دست و پا میزنه و با ژست عاقل کل انجمنش هنوز خندانه.. چه از فاجعه دوری تو بشر بی‌مردم!

بابام میگه سیبیلهاتو بزن، هیچ بهت نمیاد، شدی شبیه شعبون استخونی