HET REGIME DAT ZIJN EIGEN VOLK OPHANGT Iran begint woensdag met massa-executies en de wereld kijkt weg Wat zich deze week in Iran voltrekt, hoort thuis in de donkerste hoofdstukken van de geschiedenis. Woensdag start het islamitische regime met massa-executies. Geen rechtsgang. Geen eerlijk proces. Geen menselijkheid. Gevangenen krijgen tien minuten om afscheid te nemen van hun familie, voordat ze worden opgehangen of gefusilleerd. Tien minuten. Voor een laatste omhelzing. Voor een laatste gebed. Voor een laatste blik. Daarna: de dood, opgelegd door een staat die zichzelf “islamitisch” noemt, maar niets met recht, barmhartigheid of menselijkheid te maken heeft. Dit is geen incident. Dit is beleid. Het Iraanse regime is geen ontspoorde overheid. Het is een systematisch moordapparaat, geleid door geestelijken die macht ontlenen aan angst, bloed en religieuze dwang. Onder leiding van Ali Khamenei is Iran verworden tot een openluchtgevangenis: - politieke tegenstanders worden opgehangen - vrouwen worden mishandeld en vermoord voor “verkeerde” kleding - journalisten verdwijnen - studenten worden geëxecuteerd - minderheden worden opgejaagd En nu dus: collectieve executies, bedoeld om één boodschap af te geven: verzet = dood. Dit is geen rechtshandhaving. Dit is terreur tegen de eigen bevolking. De misdaad: vrijheid willen De mensen die nu worden vermoord, zijn geen terroristen. Het zijn jongeren, studenten, vaders, moeders, dochters. Hun misdaad? - protesteren - kritiek uiten - vrijheid eisen - weigeren te buigen voor religieuze tirannie Zij riepen geen haat. Zij riepen om ademruimte. En daarvoor worden ze opgehangen. Waar is de wereld? En terwijl dit gebeurt: - vergaderen diplomaten - praten NGO’s over “dialoog” - relativiseren activisten het regime - zwijgt het Westen Sterker nog: in westerse steden lopen mensen rond met vlaggen en slogans die ditzelfde regime en zijn ideologische bondgenoten indirect legitimeren. Dat is geen naïviteit meer. Dat is morele lafheid. Dit regime begrijpt maar één taal Het Iraanse regime reageert niet op resoluties, hashtags of bezorgde verklaringen. Het reageert op druk, isolatie en onmiskenbare consequenties. Elke dag dat de wereld blijft praten in plaats van handelen, sterven er mensen. Elke dag dat dit regime ruimte krijgt, groeit zijn brutaliteit. Woensdag is geen dieptepunt. Het is een volgende stap. Noem het bij de naam Dit is geen “complex conflict”. Dit is geen “cultureel verschil”. Dit is geen “interne aangelegenheid”. Dit is staatsterrorisme, religieus fascisme, georganiseerde moord en wie dit niet durft te benoemen, staat niet aan de kant van de onderdrukten, maar aan de kant van hun beulen. Slot Iran hangt zijn kinderen op. Met papieren, stempels en touwen. En de wereld aarzelt. Geschiedenis zal dit niet vergeten. En zij zal ook niet vergeten wie zweeg.