rahmetlinin defterlerini karıştırırken bulmuştum. muhtemelen boş dersinde, ailedeki herkese bir şeyler yazmış. benim de payıma: “o sert, ciddi, gıcık görüntünün altında.” düşmüş.. hiç şüphesiz beni bu dünyada en iyi tanıyan ve tanımlayan kişidir prenses. her okuduğumda bahçelerim çiçekleniyor, bir mezar taşından bahar yükseliyor. abiler, okul çıkışlarında pembe çantasını taşır, sırlarını taşır, anılarını taşır belki yokluğunu kapatamaz ama asla unutturmaz. dışarıda dillendirmeyi hiç sevmem her şeyi içimde yaşarım ama konusu geçtiğinde “zamanla geçer” tesellisini duymak kadar öfkelendiğim bir cümle yok bu hayatta. geçmesini istediğimizi kim söyledi ki geçsin? vefat sadece yara mıdır? iyileşmesini mi bekliyoruz?yoksa yeni bir başlangıca kavuşmanın umuduyla yaşamak mıdır.. dünyada kayıp mıdır, ahirette buluşmak mıdır.. varsın geçmesin. geceden kurşun geçer, Sude benden zaten geçmez. yokluğu, hayatımda var olan ve var olacak her şeyden daha kıymetli. mekanı cennet olsun.