Karakurted

BALIKESİR'İN KURUYEMİŞÇİ KIZI EBRAR KARAKURT Balıkesir’de küçük bir kuruyemiş dükkânı. Tartının tıkırtısı, kavrulmuş leblebi kokusu, kese kâğıdının hışırtısı… Dükkân İsmail Karakurt’un. Kızı en çok orada vakit geçirmeyi seviyor. Akşam olunca da sokağa çıkıyor, gece yarısına kadar oyun. Annesi 1.60 boyunda bir kadın. Kızı ise her yıl bir karış daha uzuyor. Yıllar sonra kendisi anlatacak, annesi hâlâ takılırmış: “Ben seni nasıl doğurdum?” O boy, Balıkesir DSİ’nin salonunda fileyle tanışıyor. Sonra Bursa, On üç yaşında. Şimdi düşününce… Bizim oralarda o yaşta çocuğunu yatılıya yollayan aileler bilir. Giden çocuk mektup yazar, kalan ana baba geceleri kapıya bakar. Bu kız da ailesinden ayrılıyor, tek başına bir eve çıkıyor. Sonradan kendisi söyledi: Her gün ağlıyormuş. Her gün, ama geri dönmüyor. Yani dünyanın sonradan “inat” dediği şey belki de buydu. On üç yaşında ağlaya ağlaya kalmayı seçmek. Yıllar akıyor. VakıfBank formasıyla kulüpler dünya şampiyonluğu. Sonra İtalya, sonra Rusya. 2023'te milli formayla önce Milletler Ligi, ardından Avrupa… İkisinde de altın madalya. Hakkında çok konuşuldu. Bazen fazlasıyla. Cevabını hep aynı yerde verdi: filede. Dört yıl gurbetten sonra döndüğünde tek cümle kurdu: “Ülkeme, yuvama döndüğüm için çok mutluyum.” Sonra 2026 geldi. Ağrılar, tetkikler, aylarca tedavi. Takım Milletler Ligi’nde de Avrupa’da da finale çıktı. Kadroda onun adı yoktu. Eylülde İzmir’de bir hazırlık turnuvası oynandı. Dönüş maçında 21 sayı attı. Bir de pek bilinmeyen bir şey var. Kendi adını taşıyan bir akademi kurdu, imkânı kısıtlı kız çocukları için. Yaş aralığı 9 ile 13. On üç… Kimse sormadı ama ben düşünüyorum. Oradaki kızlardan birine bakınca Bursa’da tek başına ağlayan o çocuğu görüyor mudur? Bazıları zirveye inatla çıkar. Bazıları da çıktığı merdiveni arkadan gelene bırakır.