Co do lekarzy, miałem ok. 1,5 roku temu taką sytuację: Młoda, ok 2 lata, biegała po domu, uderzyła się w głowę, płacz i na chwilę straciła przytomność. Od razu z żoną działamy, ja dzwonię po karetkę. Przyjechali, pomogli, uspokoili nas, zawieźli nas na SOR i zakwalifikowali do chirurga bo na czole coś było do szycia (i też sprawdzali głowę). I znany warszawski chirurg (jak się później dowiedziałem) to zobaczył i zaczyna się na mnie drzeć, że z takim małym urazem ("draśnięciem") to ja nie powinienem zawracać głowy, że karetka to na inne przypadki-poważne potrzebna....Pielęgniarki miłe, ale boją się tego satrapy. I jak ktoś mnie zna: ja generalnie jestem miłym i spokojnym człowiekiem, ale jak wybuchnę, to rozniosę takiego buraka. I tak zacząłem gościa krytykować, sztorcować, że się zamknął i skupił się na dziecku. I co najważniejsze, chyba byłem pierwszym kto od dłuższego czasu sprzeciwił się takiemu chamstwu, bo komunikacją z pacjentem tego nie nazwę. I jak tak sobie myślę: młody rodzic, nie jestem lekarzem, młoda nam na chwilę zemdlała, bo uderzyła się w głowę, co ja mam sobie o tym wszystkim myśleć? I co mają zrobić osoby, które charakterologicznie nie są w stanie przeciwstawić się takim lekarzom-burakom? Żeby nie było, znam wspaniałych lekarzy (np. w warszawskim Szpitalu Bielański, gdzie uratowano moją mamę), ale nie oszukujmy się: poważna część tego zawodu to kasta, dziedziczna i przede wszystkim: mająca o sobie nieuzasadnione-wielkie mniemanie. Nie ma tutaj więc mowy o solidaryzmie. I petryfikują to w ostatnim czasie zarobki dla tej grupy.