Amerikada başkanın bile tek bir vatandaşın hayatını ve ailesinin acısını konuşması tesadüf değil; bu bir kültür meselesi. Orada devlet bireyi korumak için vardır. Bizde ise birey, sadece büyük yapının içinde kaybolan bir sayıdan ibaret. Acının bile adı yok
Başkan bile tek bir insanın hayatından, ailesinden ve duygularından bahseder. Mahkemede bile kurbanın hikayesi dinlenir. Bizde ise insan yoktur; varsa yoksa soyut kavramlar, istatistikler ve "devletin bekası" vardır. Bireyi merkezine almayan hiçbir düzen insana değer vermez.
Biri kriz anında tek bir insanın hayatına ve ailesinin gözyaşına odaklanır, diğeri milyonların acısını tek bir "beka" kelimesinin altına gömer. İki coğrafya arasındaki en büyük fark ekonomi değil, insana verilen bu değerdir.
Paris'teki odandan çıkmadan, tek bir tuşa basarak Çin'de hiç tanımadığın bir mandarini öldürüp büyük servetine konabilseydin ve kimse bilmeyecek olsaydı yapar mıydın? (Balzac - Goriot Baba)
Modern sermaye düzeni tam olarak budur. Kimse kimseye bıçak çekmiyor; sadece uzaktan bir tuşa basılıyor ve birileri servet biriktirirken, görmedikleri odalarda birileri soğuktan ve yoksulluktan ölüyor.
Kurbanla arana mesafe girdiğinde vicdan susar; cinayetin adı "sistem", hırsızlığın adı "mülkiyet" olur. Adaletsiz bir mülkiyet düzeninde hayatta kalmak veya yükselmek isteyen herkes, eninde sonunda kendi Mandarinini öldürmek zorundadır.
Altın ve gümüşü biriktirip Allah yolunda harcamayanları acı bir azapla müjdele.Toprak ve doğal kaynaklar üzerinde mutlak özel mülkiyet kurulamaz; insan sadece kullanım hakkına sahiptir.Emek, ancak kişinin kendi ihtiyacını karşıladığı ölçüde mülkiyet üretir; başkalarının emeğine,
veya ortak kaynaklara el koyarak sermaye büyütmek meşru değildir.
Yoksulluk bir "kader" veya "tembellik sonucu" değil, birilerinin kaynakları tekelinde tutmasının sonucudur. "Evinde yiyecek bulamayıp da kılıcını çekip insanlara saldırmayana şaşarım."
Avrupalı bir çocuk ilkokulda phos (ışık) ve synthese (birlikte koymak) köklerini öğrendiğinde, lisede biyolojide fotosentez gördüğünde afallamaz. Çünkü:
Kavramı üreten kültürle dili kullanan kültür arasında organik bir süreklilik var.
Bizdeki dil ise dedesiyle aynı dilde anlaşamayan, kavramların kök hafızasını yitirmiş bir kuşak ortaya çıktı. Yani tam tabirle afazi; kelime var ama arkasındaki derin nörolojik çağrışım ağı yok.
Batı bir teknoloji veya düşünce üretiyor (örn. blockchain, prompt, machine learning, metaverse). Bunu üretirken kendi köklerinden türetiyor.
Biz ise kavramı üretmeyip sadece tüketen tarafta olduğumuz için, kelime bize bir nesne olarak geliyor.
W.T. Waggoner Ranch, Texas: yaklaşık 535.000 acre = 2,17 milyon dönüm. Üstelik bunun tamamı tek bir çit içindeki bitişik arazi olarak tanımlanıyor.
King Ranch, Texas: yaklaşık 825.000 acre = 3,34 milyon dönüm. Ancak dört ayrı büyük bölümden oluşuyor.
Daha da ilginci, Singleton Ranches 2025'te yaklaşık 937.950 acre, yani 3,80 milyon dönüm olarak satıldı. Bu satış Amerikan tarihindeki en büyük ranch satışlarından biri olarak kayda geçti.
Şimdi asıl soru Türkiyede arazi yok Nerdeyse hiç arazi yok
peki bu kitlikta neden devletin elinde halkın 3 katı arazi var ne yapmamızi istiyorlar geçinmek için arazi yok barınmak için arsa yok. İnsanların 500 M2 arsası yok ama tr devleti milyon dönüm arazi elinde tutuyor.