Ali Güler

Tarihçi Dr. Ali Güler’in Başbakanlık Osmanlı Arşivi, Genelkurmay Askeri Tarih Arşivi (ATASE), nüfus kütükleri ve mahkeme kayıtlarına dayanarak hazırladığı Atatürk'ün Soyu ve Akrabaları isimli eseri, ezber bozan pek çok resmî belge ve bilgi barındırıyor. Araştırmanın öne çıkan çarpıcı detayları, yaşayan kolları ve şeceredeki gizli kalmış resmî belgeler şu şekildedir: Atatürk soyadı yalnızca Gazi Mustafa Kemal’e verilmiş olduğu için yaşayan akrabaları farklı soyadları taşımaktadır. Ali Güler’in tespitlerine göre günümüzde soyu devam ettiren iki ana kol şunlardır: Hafız Mehmet Emin Efendi Kolu: Atatürk'ün amcası sayılan bu koldan gelen torunlar günümüzde ağırlıklı olarak "Kanıpak" ve "Orcay" soyadlarıyla İstanbul (özellikle Kadıköy, Moda), İzmir ve Aydın gibi şehirlerde yaşamlarını sürdürmektedir. Nimeti Hanım Kolu: Hala Hanımı kolundan evlilikler yoluyla türeyen aile bağları da Türkiye'nin çeşitli illerinde sivil hayatlarına devam eden geniş bir torun ağını oluşturur. Şecerenin en dikkat çekici resmî belgelerinden biri, Atatürk’ün kız kardeşi Makbule Atadan’ın miras ve soy zinciriyle ilgilidir. İstanbul 12. Asliye Hukuk Hakimliği'nin 17 Kasım 1954 tarihli kararıyla, Makbule Hanım resmi olarak 4 kişiyi evlat edinmiştir: Ali Rıza Efendi’nin Terekesi: Kitaptaki en kıymetli vesikalardan biri Ali Rıza Efendi’nin 23 Mayıs 1886’da vefatından sonra tutulan resmî tereke (miras) kaydıdır. Bu belge, Ali Rıza Efendi'nin iddia edildiği gibi yoksulluk içinde değil; kerestecilik ve gümrük memurluğu yapan, ailesine belirli bir mal varlığı bırakmış bir Osmanlı vatandaşı olduğunu kanıtlar. Anneannesinin Vefat Tarihi: Şecere belgeleri, Atatürk'ün anneannesi Ayşe Hanım’ın 1899 yılında, tam da Mustafa Kemal’in İstanbul’da Harp Okulu’na girdiği yıl vefat ettiğini kesin olarak ortaya koymuştur .Okulda hep aynı cümleyi duyduk: Atatürk’ün çocuğu olmadı. Doğru. Ama soyu bitmedi. Tarihçi Ali Güler’in arşiv belgelerinden çıkardığı şecerede baba tarafından 184 kişinin adı var. Anne tarafından yüzü aşkın kişinin daha... Baba tarafının kökü bugünkü Kuzey Makedonya’nın batısında, Arnavutluk sınırına yakın Kocacık köyünde. Orada üç kardeş yaşamış: Kızıl Hafız Ahmet Efendi, kardeşi Hafız Mehmet Emin Efendi ve kız kardeşleri Nimeti Hanım. Atatürk’ün baba tarafı bugün bu üç kardeşten dallanıyor. Birinci dal kısa sürdü. Ahmet Efendi’nin oğlu Ali Rıza, onun oğlu Mustafa. Zübeyde Hanım altı çocuk doğurdu. Fatma üç yaşında öldü. Ahmet ile Ömer kuşpalazından gitti. Naciye ise on iki yaşında, veremden. Geriye Mustafa ile Makbule kaldı. Makbule Hanım’ın çocuğu olmadı. Ölümünden kısa süre önce mahkeme kararıyla evlatlıklar edindi; aralarında ağabeyinin himayesinde büyüyen Sığırtmaç Mustafa da vardı. 1956'nın ocak ayında Ankara’da öldüğünde geride değerli bir miras bırakmamıştı. Çünkü ağabeyi servetini ona bırakmak yerine millete bağışlamak istemişti. Kardeşlerin kanunla korunan miras payı buna engel olunca, bunun için 1933'te ayrıca bir kanun çıkarıldı. Çiftliklerini Hazine’ye bağışladı, kalanını vasiyetle bir düzene bağladı. Kız kardeşine servet değil, ömür boyu aylık bin lira ve oturduğu evi bıraktı. Kurucunun kendi dalı orada, Cebeci’deki bir mezarda kapandı. Ama ağaç orada bitmedi. İkinci dal Mehmet Emin Efendi’nin. Bu daldan gelen bir aile, büyüklerinden kalan bir sofra hikâyesini anlatıyor. Babası şehit düşmüş küçük bir kız, okul çıkışı Atatürk’ün sofrasına aç gelmiş. Herkes yemeğini bitirmiş. Paşa devlet meselelerini dinlerken önündeki el sürülmemiş tabağı sessizce kızın önüne koymuş... ve dinlemeye devam etmiş. O kızın torunu Selin Söğütlügil. Şair, senarist; Büyük Çin Seddi Maratonu’nu koşan ilk Türk kadını olarak anılıyor. Soyadını da Atatürk vermiş: büyük dedesi Söğüt’te şehit düştüğü için “Söğütlügil”. Ailede kural belliymiş. Atatürk’le olan bu bağ bir apolet gibi omuza takılmazmış. Üçüncü dal Nimeti Hanım’ın. Ve şaşırtıcı ama en kalabalık kol bu: baba tarafındaki 184 kişinin 106'sı onun soyundan geliyor. Bir de anne tarafı var. Zübeyde Hanım’ın soyu Karaman’dan Rumeli’ye göçürülmüş yörüklerden. Atatürk’ün dayısı Hasan Ağa’nın torunları bugün Aldırma soyadıyla İskenderun’da, Osmaniye’de, Dörtyol’da yaşıyor. Hasan Ağa’nın kızı Hatice Sümer’in çocukları ise Bursa’da ve İstanbul’da. Belki bir pazarda yanından geçtik. Belki aynı dolmuşa bindik. Bilmedik. Kocacık’ta ise bugün hâlâ yörük Türkleri yaşıyor. Dede Kızıl Hafız Ahmet Efendi’nin yıkılmış evinin yerine 2014'te bir anı evi açıldı. Yazları Türkiye’den gelen ziyaretçiler kapısının önünde fotoğraf çektiriyor. Kökü bir yörük köyünde. Dalları Dörtyol’dan İstanbul’a, oradan Londra’ya uzanıyor. Ve o ağacın en büyük meyvesi, bugün içinde yaşadığımız ülke.🇹🇷

SESSİZ GEMİ Artık demir almak günü gelmişse zamandan Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan. Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol; Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol. Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli, Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli, Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu! Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu. Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler; Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler. Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden, Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden. YAYHYA KEMAL BEYATLI

20. yüzyıl Türk şiirinin büyük ustası, "gönlü her yerde buhurdan gibi tüten" ve tütecek olan Yahya Kemal'i vefatının 68. yıl dönümünde saygı, minnet ve rahmetle anıyoruz. Onun edebî mirasını yaşatmaya, eserlerini yeni nesillerle buluşturmaya ilk günkü heyecanla gayret edeceğiz.

Atatürk'ün "En büyük eserim" dediği Cumhuriyetimizin 103. yılı kutlu olsun! Kanımızla, canımızla kurduğumuz bu aziz vatanı ve ilke/inkılaplarını sonsuza kadar korumaya, Türk'ün tunç iradesini ilelebet yaşatmaya ant olsun! Ne mutlu Türk'üm diyene!"

🇹🇷 Cumhuriyetimizin 103. yılını coşkuyla kutladık! ​Prof. Dr. Ayşegül Topal Sarıkaya’nın açılış konuşması ve Rektörümüz Prof. Dr. İ. Yaşar Hacısalihoğlu’nun mesajıyla başlayan törenimiz, Dr. Öğr. Üyesi Ali Güler ve Doç. Dr. A. Cüneyt Küsmez’in sunumlarıyla tamamlandı.

27 Ekim Türkmenistan’ın bağımsızlık günü kutlu olsun. 🇹🇲🇹🇷

Hacettepe Üniversitesinde doktora hocam olan, Türk kültürünün,Türklük biliminin ve düşünce hayatımızın müstesna isimlerinden, millî duruşu, sarsılmaz karakteri, vakarı, nezaketi, ilmi ve fikirleriyle nesillere ışık tutan Prof. Dr. Dursun Yıldırım’ı vefat yıl dönümünde rahmet, hürmet ve minnetle anıyoruz. Türk Halk Bilimi disiplininin üniversitelerimizde müstakil bir bilim alanı olarak gelişmesinde öncü bir rol üstlenen Prof. Dr. Dursun Yıldırım, Türk dünyasına uzanan ilim yolculuğu ve Türklük bilimine adadığı ömrüyle de iz bırakmıştır. Kabataş Erkek Lisesi yıllarından itibaren Türk milliyetçiliği düşüncesiyle tanışan ve Hüseyin Nihal Atsız’ın seminerlerini takip eden Dursun Yıldırım, bu fikri iklimin tesiriyle İstanbul Üniversitesinde Türkoloji eğitimi almış, ardından Hacettepe Üniversitesinde akademik hayatına başlamıştır. 1975 yılında Hacettepe Üniversitesinin bursuyla Amerika Birleşik Devletleri’ne giderek University of Washington’da çalışmalarını sürdüren Yıldırım, Türk kültürü, tarihi, tarihî coğrafyası, arkeolojisi, etnografyası, Türk lehçeleri ve özellikle Türk destanları üzerine yoğunlaşmıştır. Bu yıllarda Rusça öğrenmiş, seminerlere ve akademik toplantılara katılmış, bildiriler sunmuş ve Türk dünyasının kültürel mirasını bilim dünyasına taşımaya gayret etmiştir. 1979 yılında Türkiye’ye dönen hocamız, “Manas Destanı ve Köketay Hannıng Ertegüsi” adlı çalışmasıyla 1980 yılında doçentliğe yükselmiş, sonraki yıllarda Türk Halk Bilimi alanının kurumsallaşması ve üniversitelerimizde bağımsız bir disiplin olarak yerleşmesi için büyük bir mücadele vermiştir. 1980 sonrasında YÖK’e sunduğu gerekçeli raporlarla bu alanın akademik yapıya kavuşmasına öncülük etmesi, onun Türkoloji tarihindeki önemli hizmetlerinden biridir. Kültür ve Turizm Bakanlığı bünyesinde üstlendiği görevler, I. Milli Kültür Şurası’na sunduğu bildirisi, Birinci ve İkinci Türk Kurultaylarının düzenleme süreçlerindeki sorumlulukları ve Hacettepe Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünde yürüttüğü çalışmalar, onun ilim hayatının farklı alanlara uzanan güçlü birikimini ortaya koymaktadır. Prof. Dr. Dursun Yıldırım, özellikle Sovyetler Birliği döneminde Türk dünyasının kültürel birikiminin araştırılması, tanınması ve Türkiye’deki bilim çevrelerine taşınması bakımından da çok özel bir hizmetin sahibi olmuştur. Çalışmaları, sınırların ve siyasi şartların ötesinde Türk kültürünün müşterek hafızasını bilim yoluyla ortaya koyan kıymetli bir miras niteliğindedir. Bugün geriye baktığımızda, hocamızın en büyük mirası, Türk kültürüne yönelen bir ilim anlayışı, Türk dünyasını bir bütün olarak kavrayan bir akademik ufuk ve gelecek nesillere aktarılan güçlü bir Türklük bilincidir. Prof. Dr. Dursun Yıldırım’ın ortaya koyduğu eserler ve yetiştirdiği öğrenciler, onun ilim yolculuğunun en kalıcı izleridir. Vefatının yıl dönümünde Prof. Dr. Dursun Yıldırım hocamızı rahmet, hürmet ve minnetle yâd ediyor, bıraktığı ilim mirasına ve Türklük bilimi adına ortaya koyduğu değerlere daima sahip çıkacak nesiller yetiştirdiğini düşünüyoruz. Karacaahmet mezarlığında metfun olan hocamız kabrinin mimarisiyle de mefkûre dolu duruşuna devam ediyor. Ruhu şad, makamı alî, mekânı cennet olsun.