Pinned Tweet
У майго тг-канала t.me/hey_mun амаль 400 падпісчыкаў!
Улічваючы тое, што я не ставіла перад сабой задачу яго мэтанакіравана прам развіваць. Для мяне гэта сапраўды неверагодная колькасць. Дзякуй кожнаму і кожнай❤️
У мяне пасля Prey (2017) такі экзістэнцыяльны крызіс здараецца. Мне аж фізічна кепска становіцца, страшна, прам паніка. Я яшчэ паўгадзіны пасля сяджу і думаю пра жыццё.
Гэтая гульня падымае самыя для мяне страшныя пытанні. Хоць я не люблю сюжэты пра космас.
Вось трапляецца мне такая фраза ад людзей нетрадыцыйнай арыентацыі, скажам так (хоць не люблю гэты выраз): я хацеў бы/ хацела б знаёміцца з людзьмі на вуліцах, як гэта робяць гетэра.
Шчыра кажучы, мне нават у галаву не прыходзіць ні адна пара, якая б пазнаёмілася такім чынам.
Мой хлопец мае хоббі — Вархамер.
Ён любіць фарбаваць салдацікаў, а потым імі гуляць. У нас дома дзве шафы з фігуркамі, спецыяльны аэрограф і аграмедны набор фарбаў, якому можа пазайздросціць любы мастак.
Хоць я нічога не разумею і мэтанакіравана нічога не даведваюся(ведаю толькі мемы пра вархамерыстаў), перыядычна я думаю: слава богу гэта не дота.
Да таго ж, мой хлопец актыўна ўдзельнічае ў мясцовых спаборніцтвах, ездзіць на турніры і прывозіць нейкія прызы.
Насварылася на архітэктара. Два месяцы па кватэры – амаль нічога. Хоць у пачатку верасня поўны праект павінен быў быць здадзены. І Вось я не вытрымала і такія яму напісала гадасці! Учора амаль поўны праект быў здадзены.
І вось што мяне здзіўляе: людзям пад 30 трэба палка.
Кожны раз я думаю,як добра, што жыву ў кватэры.
А гэтая рамантызацыя жыцця ў вёсцы мяне абмінула,бо я ведаю, што такое палоць агарод,калоць свіню і вось іншыя гэтыя "прэлесці". Не, не, не.Я ўжо з дзяцінства "наелася" таго вясковага жыцця.
І не, грошы на гэтым вялікія не заробіш
Абажаю гэты серыял, прабачце. Мне рэальна больш падабаецца чытаць гэтага чалавека, чым усялякіх разумнікаў тыпу. І гэта жыццё, сябры, да якога я імкнуся.
Сумна. Мне амаль 30, а я ўсё яшчэ плачу кожны раз, калі ўзгадваю, як перажыла досвед дзіцёнка, які абараняў маці ад п'янага айчыма з сякерай. Я так старанна апошнія гады намагалася сцерці з памяці і з сэрца ўсе тыя пабоі, што даводзілася цярпець ад самага блізкага чалавека - мамы
Еду ў трамваі, чытаю дзённік Францішка Міцкевіча (брата Адама Міцкевіча). А побач польскія школьнікі абмяркоўваюць, як ім задзяўбала вучоба, і што ў панядзелак будзе кантрольная па "Пан Тадэвуш".
Хехехех
— Я слухаў гэтую гісторыю толькі для таго, каб табе гэта расказаць.
Сказаў мне мой хлопец пасля працы.
