Halil Doğan

Sabır tökezlemeyen binek Kanaat bükülmeyen kılıç

Ağır şizofreni hastaları gibi boşboş duvarlara ve havaya bakıyorum Hiçbir işim yoksa aynen böyle dakikalar saatler, günler bu şekilde akıp gidiyor Akıl sağlığımda iyice çatladı, bir fikrim yok... Tek istediğim onu görmekti.. Olmaz mı ?.. Çok umutsuzum, umutsuzluk öldürüyor

Öyle ya da böyle yakında onu bulucam ve kurtarmaya da çalışacağım Kimse kimseyi kurtaramaz diye bir şeye ben inanmıyorum İnanmak istemiyorum Öyleyse niye yaşıyoruz ki ? Ne alaka yani ? İnsanlar insanları kurtarabilir ben buna inanıyorum, başarısız olucak oldam bile yapıcam.

Sonsuza dek böyle acı çekecek miyim O da benim gibi sonsuza dek acı çekmeye devam mı edecek Sadece kendim olsa kabullenip yaşardım ama ona dayanamıyorum Onun benle aynı acıyı çekmesine dayanamıyorum Ya onu kurtarayım ya öleyim kurtulayım yaşamaya kalbim dayanmıyor, çok acıyor

İnsan sevilmedikçe çirkinleşiyor Çirkinleştikçe daha da fazla sevimsizleşiyor Üstüne katlaya katlaya sonunda benim gibi bir lağım pisliği oluyorsun Tek istediğim benimle aynı durumdaki birinin elini tutup yüzüne gülümseyebilmekti Ama bir türlü ona ulaşamıyorum Çok acıyor...

Kendimden nefret ediyorum Herşeyden nefret ediyorum İnsanın zoruna gidiyor, intihar hastası olsan bile, hala devam etmek zorundasın, hiçbir umut ışığı olmadan... Bazen kan kusmak falan istiyorum Belki rahatlatırdı Hak etmediğim bir hayal kurdum ve şimdi altında eziliyorum...

Ne kadar çabalasam da asla yetmiyor... Üzüldüğüm an ağzıma soktuğum yemeği hemen geri çıkarmak istiyorum o kadar kötü... Acı çek ağla acı çek ağla sonsuza dek böyle devam et, ben anlamıyorum... Bu hayat çok saçma... Umutsuzluk, sen düşmanımsın... Senden nefret ediyorum...

Bu hayat kocaman bir şakadan ibaret En azından 1 kere de olsa kendi kalbinle isteyerek gülmeden ölmemen gereken bir şaka... Yüzüne gülüp kahkaha atmak istediğim biri var, umarım olucak... Bu hayatta hiç isteyerej gülmemiştim çok merak ediyorum nasıl olacak diye ?..

en azından hasta arkadaşımı kurtarmak istiyorum Benim elimden tiksinmeyen insan görmedim, mutlu bitmesini beklemiyorum... Onu kurtarmak isteyen biri olduğunu, çaresiz olmadığını anlasın yeter Reddetse de sorun değil... Reddedildikten sonra ölmeyi planlıyorum ama bakalım..

Kimsenin seni umursamadığı gerçeğine asla alışılmıyor ya Hayatta her acıya alışabilirsin ama bunlara asla alışamıyorsun "Kimse beni sevmiyor" "Kimse beni umursamıyor" "Ben değersizim" Biri seni kurtarmadığı sürece sonsuza dek bu hisler seninle yaşıyor

Ölmek istiyorum, doğmak bir hataydı, doğmasaydım, bu saçmalıklar hiç olmazdı 16 yıl aradığım insanla bile mutlu olmaya hakkım yok, hiçbir şeye hakkım yok Bir kere bile insan sıcaklığına dokunamadım, bir kere biriyle 1 saniye bile olsa mutlu hissetmek istedim bu bile mi olmaz...

Beni kimse sevmiyor... 6 yaşımdan beri her gün söylüyorum ama hala acı veriyor, asla alışamıyorsun Umarım... en azından benim yerime mutlu olmasını istediğim biri var, belki bu konu da bir halta yararım Onu mutlu görmek bana yetecek, becerebilirsem, uğraşmaya devam...

...beklemek beni çok yordu... Lütfen şans dileyin... Umarım 1 veya 2 ay sonra onu görmeye gidicem ... Ama hem ümitsizim hem de ceset gibiyim, nefes almak bile ağır geliyor artık, bu psikolojiyle çok zorlanıyorum

O gün ölmüş olmam gerekiyordu neden hala uğraşıyorum ki anlamıyorum Bu çürüyen vücutla neden hala zorlamaya devam ediyorum Ölmüş biri neden yaşamak için zorlar ki