Schröder, voormalig kanselier Duitsland LEGT DE WAARHEID BLOOT: “Vrede gesaboteerd! Schröder spreekt zich uit: “Waarom de oorlog eindeloos wordt gerekt. Het is het grootste schandaal van onze tijd: terwijl er dagelijks mensen sterven in Oekraïne, steden in puin liggen en de energieprijzen in Europa de pan uit rijzen, wordt vrede systematisch tegengehouden. Niet door toeval, niet door misverstanden – maar door opzettelijke sabotage achter gesloten deuren.” Oud-kanselier Gerhard Schröder, een van de weinigen die nog de moed hebben om de waarheid te spreken, onthult in een sensationeel interview en met voorheen niet gepubliceerde inzichten hoe historische kansen om de oorlog tussen Rusland en Oekraïne te beëindigen opzettelijk werden gesaboteerd. Wat hij onthult is een politieke thriller die de machthebbers in Washington, Brussel en Berlijn zou moeten doen sidderen. Al in het voorjaar van 2022, slechts enkele weken na het begin van de Russische invasie, vonden concrete onderhandelingen plaats. Russische en Oekraiense delegaties ontmoetten elkaar in Istanbul. Een akkoord leek in zicht: neutraliteit voor Oekraine, veiligheidsgaranties en een oplossing voor het Donbas-conflict. De wereld hield de adem in. Maar toen kwam het beruchte bezoek van de Britse premier Boris Johnson aan Kiev. Volgens Schroder en andere bronnen bracht Johnson een duidelijke boodschap van het Westen over: “Blijf vechten, wij staan achter jullie – met wapens, geld en politieke steun.” Een vredesakkoord? Van de baan. De escalatie was opzettelijk. Gerhard Schröder, die Poetin al jaren persoonlijk kent en een van de laatste westerse staatslieden was die nog echte diplomatie bedreef, spreekt van een “systeem om de oorlog te verlengen”. “Het gaat niet om vrijheid of democratie”, zegt hij in het onthullende interview. “Het draait om geopolitieke macht, Rusland koste wat kost verzwakken en miljarden aan militaire winst. ledereen die over een ceasefire spreekt, wordt afgeschilderd als een Poetin-apologeet. Dit is geen democratie meer, dit is een dictatuur van de publieke opinie.” Het bewijsmateriaal dat Schröder en onderzoeksjournalisten verzamelen is vernietigend. Interne memo’s van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, gelekt door klokkenluiders, tonen aan dat er al in maart 2022 duidelijke instructies bestonden om geen onderhandelingen te steunen die Rusland zouden kunnen “belonen”. De toenmalige regeringscoalitie van de Groenen en de FDP (de “verkeerslichtcoalitie”) in Berlijn werkte hieraan mee. Annalena Baerbock en Robert Habeck, die zich profileerden als hardliners, blokkeerden elk Duits initiatief gericht op de-escalatie. Schröder noemt het “morele zelfontwapening”: Duitsland, ooit de drijvende kracht achter de Ostpolitik (Oostpolitiek), werd een vazal van Amerikaanse belangen. Bijzonder explosief is de rol van de NAVO-uitbreiding. Schroder wijst erop dat waarschuwingen uit Moskou al tijdens de top in Boekarest in 2008 werden genegeerd. Poetin beschouwde de toetreding van Georgië en Oekraïne als een existentiële bedreiging. In plaats van compromissen te zoeken, gingen de provocaties door: militaire oefeningen aan de Russische grens, wapenleveringen en de training van Oekraiense troepen door westerse speciale eenheden. “Dit was geen defensief bondgenootschap meer,” zei Schröder, “het was een agressief expansionistisch project.” Achter de schermen floreerde een netwerk van denktanks, wapenlobbyisten en neoconservatieve hardliners. Namen zoals die van Victoria Nuland, die een centrale rol speelde in de staatsgreep op het Maidanplein in 2014, duiken weer op. Miljarden dollars aan Amerikaanse hulp stroomden niet alleen naar Oekraine, maar ook terug in de zakken van Amerikaanse bedrijven. Raytheon, Lockheed Martin en andere wapengiganten boekten recordwinsten. Ondertussen zitten Duitse families in de kou omdat de Nord Stream-pijpleidingen – een project waar Schröder een belangrijke rol in de onderhandelingen had gespeeld – zijn opgeblazen. Tot op de dag van vandaag is er geen echt onderzoek geweest. Cui bono? Wie profiteert van de stilte? Schroder gaat nog verder. Hij rapporteert over geheime bijeenkomsten waarin hooggeplaatste westerse vertegenwoordigers openlijk toegaven dat een snelle overwinning voor Oekraïne onrealistisch was. Desondanks werd het verhaal van “vechten tot de laatste Oekraïner” in stand gehouden. Tienduizenden jonge mannen stierven in zinloze offensieven zoals die bij Charkiv of in de Donbas. Burgers in Donetsk en Luhansk, die sinds 2014 onder vuur lagen, werden systematisch genegeerd in de westerse media. ‘Dit is geen vooringenomenheid, maar propaganda ‘ zegt Schröder bitter. De psychologische mechanismen zijn verraderlijk: iedereen die oproept tot vredesonderhandelingen wordt bestempeld als ‘extreemrechts’, een ‘Russische agent’ of een ‘gevaar voor de democratie’. Media als ARD, ZDF, Spiegel en Bild spelen hierin een centrale rol. Kritische stemmen zoals die van Alice Schwarzer of Sahra Wagenknecht zijn gemarginaliseerd. Schröder zelf kreeg te maken met enorme vijandigheid na zijn moedige pleidooi voor dialoog – een voormalig bondskanselier werd bestempeld als een “paria”. Maar de scheuren in het systeem worden zichtbaar. In de VS groeit het verzet tegen de blanco cheques voor Kiev. Trump en delen van de Republikeinse Partij eisen een einde aan de steun. In Europa laten steeds meer stemmen horen: Hongarije, Slowakije, delen van Italië. Zelfs in Duitsland groeit de onvrede – de AfD profiteert ervan, maar er broeit ook onrust in het hart van de samenleving. Wat zou er gebeurd zijn als er in 2022 vrede was gesloten? Duizenden levens gered, miljarden niet verspild, een nieuwe veiligheidsstructuur van Lissabon tot Vladivostok mogelijk. In plaats daarvan dreigt een bevroren conflict of zelfs een directe confrontatie tussen de NAVO en Rusland. Schröder waarschuwt nadrukkelijk: “De nucleaire dreiging is reëel. Wie dat ontkent, speelt met vuur.” Lezers die tot zover hebben gelezen, voelen zich waarschijnlijk boos en machteloos. Waarom kunnen we eindelijk geen vrede hebben? Waarom wordt diplomatie afgeschilderd als een zwakte? Het antwoord is even simpel als angstaanjagend: Omdat oorlog winstgevend is. Voor een kleine groep ten koste van de grote massa. Gerhard Schröder pleit daarom voor een nieuwe start: Directe onderhandelingen zonder voorwaarden, de inclusie van Rusland in een nieuwe Europese veiligheidsorde en een afrekening met oorlogspropaganda. “Alleen de moed om de waarheid onder ogen te zien kan ons redden,” zegt hij. Frank Creyelman, Ere Vlaams volksvertegenwoordiger tscheldt.be/schroder-voormal…...

De stad Bologna in Italië is vanmorgen volledig VERWOEST door de protesten van radicale linksen en migranten, die straten hebben vernield, voertuigen hebben beklad en winkels hebben geplunderd. Het toeristische centrum is een complete hel. Heel de #EU is een hel geworden van moorden en vernielingen, armoede en polarisatie. #NEXIT

Het kabinet belooft in het coalitieakkoord dat de voorrang voor statushouders bij sociale huurwoningen verdwijnt. Mooi. Maar: Lees dan nu het akkoord dat ditzelfde kabinet net heeft gesloten met de gemeenten, de provincies en de woningcorporaties. Artikel 5. Daar staat het, zwart op wit: "Indien er een wetsvoorstel wordt aangenomen gedurende de looptijd van dit akkoord dat een verbod vastlegt op het voorrang verlenen aan statushouders op een sociale huurwoning zonder rekening te houden met uitvoerbaarheid en andere bezwaren die door de Raad van State of betrokken partijen zijn ingebracht, spreken partijen af dat dit gegeven een legitieme grond biedt voor een partij om dit akkoord op te zeggen." Dus: Het kabinet belooft u een wet, en spreekt tegelijk met gemeenten en corporaties af dat diezelfde wet een reden is om weg te lopen. Wie stemde hierover? Helemaal niemand! Het is een bestuurlijk akkoord, dus de Kamer mag het lezen en verder niets. Het loopt tot 1 juli 2028. Een kabinet dat dit echt zou willen, had geen ontsnappingsclausule geschreven voor zijn eigen belofte. Walgelijk #voorrang #statushouders #wonen #woningnood tweedekamer.nl/downloads/doc…

Donorkinderen spreken zich uit. "Er bestaat geen recht op een kind" "Kreeeg buikpijn van nieuws @RobJetten , vorm van psychologische terror" nporadio1.nl/fragmenten/dit-…

Probablemente hayas visto el video. Una joven francesa en París, en lágrimas, suplicando a los saqueadores que paren. «¿Por qué hacen esto? Eso no es lo que representamos». Algunas cuentas se burlan de ella. «Ella votó por esto». Yo no lo haré. Porque lo que ves en su rostro no es estupidez. Es una enfermedad que ha infectado todo Occidente, y tiene un nombre: empatía suicida. El término proviene de Gad Saad, un científico evolutivo del comportamiento en la Universidad Concordia en Montreal. Un hombre que huyó de la guerra civil libanesa de niño, y que sabe cómo se ve cuando una sociedad se desmorona. Su nuevo libro, *Suicidal Empathy: Dying to Be Kind*, es la continuación de *The Parasitic Mind*. Aquí está la tesis, y por qué nos concierne a todos nosotros. La empatía es una de las mejores cosas que tenemos. Evolucionó por una razón: para cuidar de nuestros hijos, nuestros parientes, nuestra tribu. Estaba calibrada para un mundo en el que las personas por las que sentías eran las que estaban a tu alrededor, y en el que la empatía siempre venía acompañada de su contrapeso: el instinto de proteger a los tuyos y reconocer una amenaza. La empatía suicida es lo que ocurre cuando ese mecanismo falla. Cuando se dispara hacia los objetivos equivocados, en las cantidades equivocadas, sin freno. Cuando sentimos más por el criminal que por su víctima. Más por el extraño que rompe las reglas que por el ciudadano que las sigue. Más por lo compasivos que parecemos que por lo que nuestra compasión realmente produce. ¿De dónde viene? Cuatro capas. Primero, la biología. La empatía es un foco, como lo expresó el psicólogo Paul Bloom. Ilumina el rostro único frente a ti y deja todo lo demás en la oscuridad. El migrante llorando en el bote es visible. Las miles de futuras víctimas de un sistema roto son estadísticas. Un foco es una herramienta terrible para gobernar un país. Segundo, nuestra propia civilización. Occidente es la civilización que puso a la víctima en el centro de su moralidad. El cristianismo nos enseñó a cuidar del extraño, del pobre, del débil. Fue una de las mayores revoluciones morales de la historia. Pero cortada de su otra mitad —la justicia, la responsabilidad, el deber de proteger a los tuyos—, se convierte en algo más. Tercero, la ideología. En *The Parasitic Mind*, Saad describió patógenos de ideas, ideas que secuestran nuestro razonamiento. La empatía suicida es su contraparte emocional: una ideología que secuestra nuestra compasión. Ordena el mundo en opresores y víctimas, y luego exige empatía ilimitada para quien clasifique como víctima, sin importar lo que hagan. Cuarto, el estatus. En la era de las redes sociales, la empatía se ha convertido en una exhibición. Publicar «bienvenidos refugiados» no cuesta nada y gana aplausos. La factura la paga otro: la clase trabajadora, los suburbios, las mujeres que caminan solas de noche. Los resultados están por todas partes. Criminales tratados como víctimas de la sociedad. Agresiones sexuales por migrantes con sentencias indulgentes. La autodefensa marcada como agresión. Las fronteras tratadas como crueldad. La conclusión de Saad es simple: una sociedad muere cuando prefiere exhibir tolerancia infinita en lugar de usar su instinto de supervivencia. Ahora la parte que yo agrego, y que pocos se atreven a decir. En promedio, las mujeres puntúan más alto que los hombres en medidas de empatía. Es uno de los hallazgos más consistentes en psicología, a través de culturas, y tiene perfecto sentido evolutivo: durante la mayor parte de la historia humana, la supervivencia de los niños dependía de ello. Es una fortaleza. Pero eso significa que una ideología que arma la empatía golpeará más fuerte a las mujeres. Y los datos lo muestran: país tras país, las mujeres jóvenes se han movido bruscamente a la izquierda de los hombres jóvenes, especialmente en inmigración.

De mond vol van #kansengelijkheid Hoeveel kinderloze ouders hebben 15.000 tot 30.000? Medische kosten en IVF (€10.000 – €15.000) Onkostenvergoeding draagmoeder (€3.000 – €10.000) Juridische kosten en counseling (€3.000 – €5.000)