Psythic

Özür dilerim sana güldüğüm için ya

Sabah kahvesi... Bir kahvenin insana bu kadar iyi gelmesi, hayatın hâlâ güzel tarafları olduğunun küçük bir kanıtı.

Hep derim, günümüz insanı sevilmek istiyor ama sevmenin gerektirdiği duygusal emeğe pek yanaşmıyor. Herkes birbirinin iyi hâline talip, kimse başkasının zor zamanlarına ortak olmak istemiyor. Oysa insan dediğin, yalnızca keyif veren yanlarından ibaret değil. Birini gerçekten tanımak, biraz da onun karanlığına tahammül edebilmektir.

Bir haftanın bütün yorgunluğunu, telaşını ve lüzumsuz kalabalığını geride bırakıp cuma akşamına da vardık. Hayatın kısa bir süreliğine sesini kıstığı, insanın kendine biraz olsun dönebildiği o güzel saatler. Hoş geldin cuma akşamı, sen neredeydin yaa?

Ama ben senin oturuşunu ayrı, seni ayrı yerim ya

Kafede yalnız oturan insanın karşısındaki sandalye hep boştur. Sık sık “Müsait mi?” diye sorulur. Evet, müsaittir. İnsanın tuhafına giden de budur zaten; bir sandalyenin boş olmasıyla bir insanın yalnız olması arasındaki mesafe bazen tek bir soruya sığar. Hayat bazen böyledir

Dövme dediğin şey tarih boyunca sadece alt sınıfın tercihi olmadı. Antik Mısır'da kimlik ve aidiyet göstergesiydi, 19. yüzyılda Avrupa aristokratları arasında bile modaydı. Günümüzde mahkumlarla ve marjinal gruplarla özdeşleşti diye bugün dövme yaptıranları suçlu ya da psikolojik sorunlu ilan etmek düpedüz önyargı. İnsanları derilerindeki mürekkeple değil, davranışlarıyla değerlendirmek lazım.

Bir ilişkinin biteceğini bazen büyük bir kavgadan, söylenen ağır sözlerden değil, sıradan bir sohbetin ortasında kurulan küçücük bir cümleden anlarsın ya. Mesela sen gelecekten bahsederken onun “Umarım bir gün hayalini kurduğun hayatı yaşarsın.” demesiyle dank eder. Çünkü o an, aslında sana şunu söylediğini duyarsın: "Güzel şeyler yaşamanı isterim ama o hayatın içinde ben olmayacağım." O vakit müsaade isteyip gitmek gerekir.

Kafeinsiz kahve içmek, modern insanın kendi dürtüleriyle yaptığı ateşkesin en tuhaf örneği. Uyarılmak istiyor ama bedelini ödemek istemiyor. Bana hep garip gelmiştir.

Zihnini beslemeyen insanın hayatı bir süre sonra mide, uyku ve dopamin üçgeninde sıkışıp kalıyor. Oysa insan yalnızca karnını değil, merakını, düşüncelerini ve ruhunu da doyurmalı. Yoksa hayatı tüketirken bir bakmışsın kendin tükenmişsin

Ortamın tadı kaçmış, sohbetlerin ömrü tükenmiş, herkes kendi derdini sırtında taşıyıp başkasınınkine de omuz vermekten vazgeçmişti. Ben de sosyal hayatla ilişkimi askıya alıp eve çekildim, filmlerimi açıp dünyanın geri kalanıyla arama mesafe koydum

Fakirliğin kendine göre küçük şımarıklıkları vardır. Telefonun duvar kağıdını değiştirirsin mesela; birkaç gün boyunca yeni bir telefon kullanıyormuş gibi hissedersin. Sonra bankadan borç bildirimi gelir, yine aynı fakirlik, aynı telefon

Güzel bir haber aldığında ilk size anlatmak isteyen, başına gelen küçücük bir şeyi bile sizinle paylaşmadan geçemeyen biri varsa hayatınızda, kıymetini bilin. Çünkü kişinin kendi sevincinde karşısındaki insana yer açması sevginin en sahici hâllerinden biri

Sana neden düşman olduklarını bugün daha iyi anlıyorum Atam. Çünkü sen, bu topraklarda kimsenin emeğin üzerine çökerek, başkasının sırtından geçinerek, hak etmediği makamlara yaslanarak yükselmesine razı olmadın. Ayrıcalığı değil eşitliği, sadakati değil liyakati, itaati değil aklı ve bilimi esas alan bir ülke kurmak istedin. Senin kurmaya çalıştığın düzende soyadının, makamının, yakınlığının değil; insanın emeğinin ve değerinin karşılığı olacaktı. Belki de en çok bundan korktular. Ruhun şâd olsun.

Sen zamana yenilmedin, biz sensiz geçen zamana alışamadık. Özlüyoruz Atam.

Bazen The Truman Show'da yaşıyormuşum gibi hissediyorum. Her gün aynı sokaklar, aynı insanlar, aynı rutin. Bir yerlerde senaryoda hata var ama henüz yakalayamadım. Tek umudum bir gün o meşhur kapıyı bulup çıkmak. Kestiiik!

Bazı insanların yanında esprini bile açıklamak zorunda kalırsın. Bazılarının yanında cümlenin yarısında gülmeye başlasan ne demek istediğini anlarlar. İnsanın kendini en rahat hissettiği yer, her kelimesini özenle seçmek zorunda kalmadığı yerdir bence

Yapay zeka videoları sayesinde şu kaydırma alışkanlığımızdan kurtulacaksak, bence çok güzel olur. Bir süredir herkes gördüğü her şeye inanıyor, gerçeklikle kurduğu bağı da yavaş yavaş kaybediyordu. Biraz kendimize geliriz belki

İnsan bazen yalnızlığı sevdiği için değil, yakınlık kurmanın bedelini çok fazla ödediği için yalnızlaşır. Önce anlaşılmayı bekler, sonra hayal kırıklığına uğrar. Bir süre sonra beklentilerini azaltır, insanlara kendini daha az anlatır. En sonunda da buna karakter der. Ama burada ince bir tehlike var: İnsanın kendisini korumak için geliştirdiği mesafe, zamanla kendisini hayattan mahrum bıraktığı bir duvara dönüşebilir. Fin'in hikâyesinde beni en çok etkileyen de bu oldu. The Station Agent (2003)