من تو این بازار حمالا نمیتونم رقابت کنم حمالی باشه مال شما مرسی

من چرا نمیتونم به بعضی از شما کصخلا حالی کنم که کارمندی فقط برا رییس شرکته سود داره شما فک میکنی داری باش پول در میاری قسط میدی و … هزینش رو داری پیش پیش دوبله سوبله با سلامتیت نیروی جوونیت وقت تفریحت و غیره میدی و در نهایتم هیچی به هیچی میمونی با فقر و هزار مرض و خالی از زندگی

باگ زندگی فقط اون جاییکه دارم میمیرم بت بگم بریم بیرون ولی واقعا پول ندارم

اون رفیقمون که دوسال پیش میخواستیم با هم امریه بگیریم ولی براش جور نشد و با دلار ۵۰ تومنی باباش فرستادش خارج

وقتی به اون گدای اصفهانیه که خودشو به مریضی کبدی کلوی زده میگی اگه بتونی یه نمایش رزمی بری ۱۰ هزارتومن بیشتر میدم

خرذوق تیتابم

چربیا رو بوبولش خورده؟

یه زمانی نه چندان دور دیدم این بود با درس هایی که خوندم و با زحمت و تلاش شبانه روزی با هر زحمتی یه سرویس یا پلت فرم خفن و به دردبخور بزنم و به مردم خدمت رسانی کنم و پیشرفت کنم و پیشرفت بدم ولی الان به مرحله ای رسوندنم که میخوام یجا برم توش کنم اذیت نشم پولمو بگیرم و نمیرم

قانون انبساط انتقال تو اصفهان میگه مالت هیچ وقت خورده نمیشه یا زیاد میشه یا میرسه به وارثت

دارم برای شروین رو گوش میدم و بعد این همه وقت فقط همچی بدتر شده ولی یاد تموم کسایی که از هر چیزیشون چه کوچیک چه بزرگ برای بهتر شدن گذشتن زنده باشه برای همیشه 🖤 اونایی که جونشونو از دست دادن نام و یادشون همیشه بالا خواهد موند و خواهد درخشید 🖤🖤

اقا داشتم با ماشین از هوای ازاد لذت میبردم یهو تو میدون ناخوداگاه سریع شیشه ها رو کشیدم بالا تازه متوجه شدم فلگ فوبیا دارم از نوع سندروم ویوینگ

نمیتونین حدس بزنین اینجا چن کیلو بودم

این دفه نزدیک بود بخندم ولی جلو اسکیزوفرنیم وایسادم

به نظرم اینکه از یه نفر انتظار داشته باشی اگه واقعا دوست داره پای بی محلیات و اهمیت ندادنات بشینه خیلی ظالمانس منتظر بودن خیلی سخته روان رو ذره ذره متلاشی میکنه

چه رییس نمازخونی دارم فقط حلال حروم سرش نمیشه 🥳🎀☺️

یسریم هستن که تعدادشون خیلی زیاده از قضا تا وقتی که باشون سرسنگین حرف میزنی و بی محلی میکنی برات ارزش و جایگاه قائلن تا میای باشون صمیمی بشی و به خیال خودت ارتقای رابطه بدی شروع میکنن به چس کردن و بی ارزش کردنت اینا رو با پاشنه کفش گوشه دیوار له کنین که ارزششون یه تفم نیس

“این خاک کصخل خیزه” منم اول باورم نمیشد تا مجبور شدم تو طول مدتی تو چند شهر غیر از محل زندگیم قاطی مردم بومیشون زندگی کنم اینکه با وجود اینا با این تعداد چطور انتظار بهبود وضع دارین برام سواله

چقد ادمایی که واقعی ان خوبن خفه شو پانیذ پلاستیکی

طوری که این چندماهه اخیر نسبت به اتفاقا شرایط و ادما واکنش نشون میدم

احساسم اینه که هر روز دارم کصدغدقه‌تر میشم و میشیم منی که یه روزی دنبال بیزینس خودم تو یه کشور با شرایط خوب بودم یه ساعتم دست از کار برنمیداشتم امروز به این فکر میکنم که یه جوری پول کافه جور کنم این یه شب دیگه‌رم برم بیرون شاید فردایی نباشه به نظرم تلاشای بزرگ همش بی معنی شده