เมื่อวานนี้ฉันรับงานจ้างร้องไห้ในงานศพของคนแปลกหน้า ได้ค่าจ้างวันละ 300,000 วอน ในประกาศรับสมัครเขียนไว้ตรงๆแบบนี้เลย “ผู้ที่สามารถมาแสดงความไว้อาลัยเหมือนเป็นเพื่อนสนิทเก่าแก่ของผู้เสียชีวิต” พอมาถึงงานศพ บรรยากาศมันแปลกๆ อยู่บ้าง ถ้ารวมฉันด้วยจะมีแขกมางานแค่ 7 คนเท่านั้น รูปผู้เสียชีวิตเป็นผู้หญิงอายุประมาณ 29 ปี ทุกคนใส่ชุดดำ แต่แปลกที่ไม่มีใครร้องไห้เลย ฉันรับงานมาแล้ว เลยพยายามทำหน้าเศร้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่พอจ้องรูปไปเรื่อยๆ ก็คิดถึงเพื่อนที่เสียไปเมื่อ 5 ปีก่อน น้ำตาเลยไหลออกมาเอง สุดท้ายฉันร้องไห้คนเดียวอยู่นาน และงานศพก็จบลง ฉันเลยรอรับค่าจ้างอยู่ตรงนั้น ตอนนั้นมีคนตบไหล่ฉันเบาๆ หันไปดูแล้วขนลุกทั้งตัว ผู้หญิงในรูปยืนอยู่ตรงหน้าฉันน่ะสิ เธอยื่นกระดาษทิชชู่ให้แล้วพูดว่า “เมื่อกี้ร้องไห้เพราะฉันใช่ไหมคะ?” แล้วถามอย่างระมัดระวัง “คราวหน้าถ้ามีโอกาส คุณช่วยมาร้องไห้ให้ฉันได้มั้ยคะ โดยไม่ต้องรับเงิน?” ปรากฏว่าผู้หญิงคนนั้นยังมีชีวิตอยู่จริงๆ เธอเป็นผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย แต่บอกว่าอยากลองจัดงานศพของตัวเองดูสักครั้งตอนยังมีชีวิตอยู่ ตอนแรกฉันไม่เข้าใจเลย แต่พอได้ฟังคำพูดของเธอ ฉันก็พูดอะไรไม่ออก “ฉันไม่มีครอบครัว และเพื่อนสนิทก็แทบไม่มีเลยค่ะ” “กลัวว่าถ้าตายไปแล้วไม่มีใครมาร่วมงาน ฉันว่ามันคงเศร้ามาก” ดังนั้นเธอจึงจัดงานศพด้วยเงินตัวเอง และยังจ้างพนักงานพาร์ทไทม์มาร่วมงานไว้อาลัยด้วย ทั้ง 7 คนที่มาร่วมงานวันนี้ ล้วนแต่รับเงินค่าจ้างทั้งนั้น แต่พอฉันร้องไห้จริงๆ เธอก็ซึ้งจนน้ำตาไหลตาม ผู้หญิงคนนั้นขอร้องเป็นคำขอสุดท้าย “ถ้างานศพจริงๆ จัดขึ้นทีหลัง ช่วยมาร่วมงานให้ฉันหน่อยนะคะ” ฉันสัญญาว่าจะไปแน่นอน พอครบ 3 สัปดาห์หลังจากนั้น ฉันได้รับข่าวการเสียชีวิตของเธอ พอมาถึงห้องจัดงานศพ ฉันก้าวเท้าไม่ออกเลย เพราะพนักงานพาร์ทไทม์ 6 คนที่มาร่วมงานครั้งก่อน ทุกคนกลับมาร่วมงานอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีใครรับเงินค่าจ้างสักคน เราไม่รู้จักชื่อซึ่งกันและกันด้วยซ้ำ แต่เรายืนเฝ้าห้องไว้ศพกันจนดึกดื่น พอกลับถึงบ้าน มีข้อความหนึ่งฉบับส่งมา เป็นข้อความที่เธอตั้งเวลาส่งไว้ล่วงหน้า “คุณมาจริงๆ ใช่ไหมคะ?” “วันนี้ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวเลยค่ะ” พออ่านข้อความนั้น ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นาน ครั้งแรกฉันร้องไห้เพราะเรื่องเงิน แต่ครั้งที่สอง ฉันร้องไห้เพราะอยากเจอคนคนนั้นจริงๆ