Byrd TT (@byrdtt) header
Byrd TT (@byrdtt) profile picture

IT guy in SYD | Atheist | Reader | Pour Over | Morning Lover | Apricari | Pluviophile | Anthropologist enthusiast who happens to work in tech.

Sydney
Joined May 2010
Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)
ครอบครัว เราก็เหมือนวัยรุ่นและคนรุ่นใหม่ๆทั่วๆไปที่คิดว่า เห้ยเรียนจบละ หาเงินได้เองละ เราก็อยากใช้ชีวิตของเราไปนั่นแหล่ะ เรา take it for granted มาตลอดกับคนที่บ้าน ใส่ใจบ้างไม่ใส่ใจบ้าง ตามวิถีของคนรุ่นเรา แต่พอเราเจอ incident ใหญ่ๆครั้งนึงในชีวิต ครอบครัวคือคนที่ไม่เคยตั้งคำถามกับการตัดสินใจของเรา ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเรา จนเรารู้สึกได้เองว่า เออว่ะ การมีคนที่ดีที่พร้อมซัพพอร์ตเราอยู่ (แบบ mentally/emotionally นะ) แม่งดีกว่าไม่มีขนาดไหน แล้วที่ผ่านมาเราทำไมแม่งไม่เคยเห็นเลยวะ แล้วยิ่งตอนนี้เราเห็นพวกเค้าอายุมากขึ้นไปทุกวัน เวลาที่มันนับถอยหลังไปทุกวันแล้ว เราก็ยิ่งรู้สึกว่าเราต้องให้ความสำคัญกับเค้ามากๆ เพราะเวลามันไม่สามารถถอยกลับได้แล้ว ถ้าไม่ใช้เวลากับเค้าตอนนี้ เราอาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้วก็ได้
มีเรื่องอะไรที่เมื่อก่อนทุกคนไม่เห็นความสำคัญ แต่พอโตขึ้นกลับรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ๆ บ้าง
30
เราไม่มีเส้นแบ่งอันนั้นเลย เพราะเราไม่ค่อยมีเพื่อนมั้ง 🥹🥹🥹 เราแก่แล้ว เราไม่ได้คิดอะไรเยอะแล้ว เพื่อนที่ทำงาน = เพื่อนอ่ะ มันต่างกันแค่ว่าเรารู้จักคนๆนั้นจากตรงไหนก็แค่นั้น แต่ทุกคือคนอื่นสำหรับเราเหมือนกันหมด แล้วเรื่องส่วนตัวของเราก็คือเรื่องของเรา เราไม่ได้ไปเล่าอะไรให้ใครฟังอยู่แล้ว ฉะนั้นทุกคนมันก็เหมือนกัน เท่ากันไปหมด เค้าไม่ใช่เรา ไม่ใช่แฟน หรือพ่อแม่ หรืออะไรของเราที่จำเป็นจะต้องไปให้ status อะไรไปมากกว่านั้น
อยากรู้ว่าทุกคนมีเส้นแบ่งระหว่างเพื่อนร่วมงานกับเพื่อนจริง ๆ กันตรงไหน หรือที่ทำงานมันก็แค่ที่ๆเราแสดงความสนิทสนมเพื่อความอยู่รอด
2
567
1. เราย้ายไปยุโรปครั้งแรกตอนอายุ 25 (ทำอยู่เกือบๆ 4 ปี) บริษัทที่เราทำงานในไทยเค้ามี HQ อยู่ที่นั่น เราเป็น first jobber ที่นี่ ทำได้อยู่ 3 ปีนิดๆ นายเราตอนนั้นถามว่ามีตำแหน่งที่นู่นว่าง open for int'l อยากไปมั้ย ก็สัมฯกับนายทางนู้นแล้วก็ได้ย้ายไป 2. รอบล่าสุด นี่ย้ายมาออสฯ นาย(again) บอกว่าคนเก่าจะเกษียณนะ สนใจมั้ยเพราะเค้าคิดว่าเราเหมาะ ก็สัมฯตาม process แล้วก็ได้ย้ายมา นี่มาได้ 7 เดือนละครับ ทั้งสองครั้งของเราเกิดขึ้นกับการได้ทำงานในองค์กร global ที่มีออฟฟิศในไทย และเป็นองค์กรที่ open for international growth ซึ่งไม่ใช่ทุกองค์กรมี mindset แบบนี้ อย่างไรก็ดีนั่นก็คือในส่วนขององค์กร แต่ในมุมส่วนตัว เราเห็นว่าทุกคนที่ได้ย้ายไปนู่นมานี่ (expat/inpatriate) แทบทุกคนจะมีคาแรคเตอร์ของการ open for changes พร้อมรับสิ่งใหม่ๆ ทั้งคน งาน วัฒนธรรม และไม่ judge มี character ที่เราเรียกว่า pleasant/amicable ละกัน (ไม่ใช่เฟรนด์ลี่นะ แต่เราอธิบายไม่ถูก) รวมถึงทุกคนทำงานหนัก ไม่ว่าจะเพราะชอบทำ หรือเพราะอยากพิสูจน์ตัวเองก็ตาม และสุดท้าย คุณต้องมี achievement บางอย่างที่จะเล่าเป็น success story ของคุณเองได้ ไม่ว่าด้านไหนก็ตาม เพราะสุดท้ายทุกการย้าย มันไม่ใช่แค่ตัวคุณ แต่มันต้องมี endorsement หรือ sense check กับเพื่อนร่วมงาน ทีม นาย น้องในทีมก่อนอยู่แล้ว สิ่งที่คุณทำ คนที่คุณเป็น มัน echo ออกมาผ่านสายตาและมุมมองของคนอื่นด้วยเช่นกัน
ในนี้มีใครทำงานอยู่ยุโรป ออสเตรเลีย อเมริกากันมั้ยคะคืออยากรู้ว่าทุกคนเริ่มต้นไปทำที่นั้นกันได้ยังไงจากคนไม่มีทุนพอจะแชร์ให้กันฟังได้มั้ย
4
60
1
126
8,239
เราคือคนที่ตรงข้าม 😅😅😅 เรามองในแทบทุกมุมว่าชีวิตมีความเสี่ยงอะไรบ้าง มีอะไรจะผิดพลาดได้บ้าง มีอะไรที่ doom to fail ได้บ้าง คือเป็นคนมองลบแทบจะตลอดเวลา แต่นั่นทำให้เรามี awareness และหาวิธีปิดแกปตลอด และเราอยู่บนความเป็นจริงแบบนั้น จนทำให้เรามาถึงจุดที่เราอยู่ตอนนี้มากกว่า
หรือจริงๆแล้ว สูตรโกงชีวิตคือการมองโลกในแง่ดีแบบเวอร์ๆ เพ้อฝันหน่อยๆ แล้วเชื่อว่าตัวเองจะไปได้ไกลกว่าที่คนอื่นคิดไว้ก็ได้นะ
1
1
8
475
1. เพราะ"คนเก่ง" อาจจะมี direction ที่สวนทางกับ org strategies หรือ vision... อันนี้คลาสสิคมากที่คนเก่งหลายคนมักจะมากับ ego ที่คิดว่าวิธีการทำงานของตัวเองถูก แต่มันไม่ match กับทีมอื่น หรือยึดถือในความคิดของตัวเองมากกว่า direction ขององค์กร 2. บางวัฒนธรรมขององค์กร อาจจะโดนมองว่าเป็นข้อเสีย แต่จริงๆแล้วนั่นคือ character หรือกระทั่ง competitive advantages ของพวกเค้า เช่นพวก FMCG ในตลาด บางบ.คือระบบดี process แน่น ทำงานเป๊ะ แต่ขาดความคิดสร้างสรรค์ (A) ขณะที่คู่แข่ง (B) ในตลาดคือ เน้น creative เน้นผลลัพธ์ แต่ process ช่างมัน เค้า react ต่อตลาดได้ดีกว่าองค์กรแบบ A ถ้าคนที่เก่ง process ไปทำงานกับ B ก็จะรู้สึกว่าองค์กรไรวะ ทำไรไม่มีความ organised เลย (เจอบ่อยมากๆ ที่ไม่ฟิตเพราะแบบนี้) แล้วจะบอกว่า ทำไมวิธีการทำงานหรือวัฒนธรรมองค์กรมันห่วย ทำไมสอนให้คนไม่มีระเบียบ ฯลฯ ทั้งๆที่จริงๆแล้วความสำเร็จขององค์กรแบบ B มันมาจาก core values ตรงนี้ 3. สุดท้าย เพราะ"คนเก่ง"ที่ไม่ฟิตกับทีม เป็น IC ที่เก่ง (แต่ทำงานกับคนอื่นไม่ได้) สามารถสร้าง toxic environment ต่อคนส่วนรวมได้พอๆกับคนที่ไม่เก่ง
ทำไมบางบริษัทถึงยอมเสียพนักงานเก่งๆ มากกว่าจะยอมปรับปรุงวัฒนธรรมองค์กร
1,610
15
1,226
149,638
เพิ่งกลับมาจากเมลเบิร์น ไปสองรอบ ไม่เคยชอบเลยทั้งสองรอบ ฮ่าาาา (คนเมลเบิร์นอย่าเกลียดผม) คือ outskirt ดีนะ โดยเฉพาะทางฝั่ง east side สงบดี แต่ในตัวเมืองคือไม่ไหว รู้สึกวุ่นวาย เลอะเทอะ แล้วโฮมเลสก็เต็มไปหมดเบย
2
1
6
1,383
ประเทศไทยใจดีกับทุกคนครับ ไอ้ที่คุณพูดมาคือต่างชาติเค้าไม่ใจดีครับ แล้วเค้าไม่ได้ใจดีกับทุกคน แล้วเค้าไม่ได้กีดกันแค่ไทย เค้าก็ทำแบบนั้นกับทุกคน (โจ๊กในออสฯคือคนอังกฤษแท้ๆแต่ตกสอบอิ๊งค์เวลาขอ PR มีบ่อยๆ -- แต่นั่นแหล่ะ นั่นแปลว่ามันยากสำหรับทุกคน เค้าไม่ได้ selective ซักหน่อย) คุณคิดดู คุณอยากเริ่มธุรกิจเล็กๆในไทยมันโคตรง่ายเลยนะ ง่ายระดับเดียวกับสิงคโปร์หรือฮ่องกงเลย จดบริษัทโคตรง่ายอ่ะในไทย หรืออยากขายของ อยากเปิดร้านอาหาร/กาแฟ ไม่มีที่ไหนจะเปิดง่ายเท่าไทยแล้ว ที่อื่นมาตรฐานและเอกสารในการขอเปิดโคตรยาก อยากสร้างบ้าน ? ไปดูกฏหมายเยอรมันนีเลยครับ ว่าจะสร้างได้ยากขนาดไหน เผลอๆซื้อที่ไปแล้ว 3-4 ปี ยังสร้างบ้านไม่ได้เลย (ทั้งที่เงินพร้อม แต่เอกสารจะอนุมัติสร้างนี่ได้โคตรยาก) กฏระเบียบในไทย มี barrier of entry ต่ำมาก และต่ำสำหรับทุกคนด้วย ซึ่งมันก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ขึ้นอยู่กับว่าจะมองจากเลนส์ไหนมากกว่าครับ
ประเทศไทยแม่งใจดีกับทุกสิ่งยกเว้นกับคนในประเทศจริงๆ ต่างชาติเข้ามาทำงานในไทย ไม่ต้องพูดภาษาไทยก็ทำได้ เผลอๆเข้ามาถูกกฎหมายมั้ยก็ไม่รู้ ในขณะที่ถ้าคนไทยจะไปทำงานต่างประเทศต้องได้ภาษา ต้องสอบวัดระดับภาษา สอบนั่นสอบนี่กว่าจะเข้าไปทำได้ ไม่มีอะไรแฟร์กับคนไทยเลย ทำไมอ่ะ
18
1
14
2,101
ผมก็ตามนี้ เช็คก่อนนอนดูตารางตัวเอง แล้วก็เช็คตอนตื่นอีกที เผื่อใครอยากได้อะไรตอนเช้า จะได้รู้ว่าต้องเปิดคอมตั้งแต่ตอนนั่งรถมั้ย หรือว่าแค่ตอบๆไปผ่านมือถือแล้วค่อยไปจริงจังตอนถึงออฟฟิศ แต่ถ้า WFH ผมเริ่มงาน 7 โมงเช้าพร้อมกาแฟแล้วสายๆค่อยไปอาบน้ำ
ส่วนตัวเช็คก่อนนอน เพื่อดูว่าพรุ่งนี้มีประชุมอะไรบ้าง จะได้ไปทัน5555 ถ้านัดมา 9.00 AM Adhoc นี่ผมไปไม่ทันแน่ๆ ต้องบอกก่อน จะได้ปลุกนาฬิกา 55555 และดูภาพคร่าวๆ ของงานพรุ่งนี้ ปกติเลิกงานแล้วเขวี้ยงมือถือทำงานลงกระเป๋าไม่เปิด จะเปิดอีกทีก่อนนอนนี่แหละ แต่ไม่ตอบเมลนะ ถ้าไม่ Urgent ดูเพื่อแพลนชีวิตตัวเองเฉยๆ
1
1
5
606
อันนี้ถ้าเป็นบริษัทฝรั่งเศส มันจะมี scheme ที่เรียกว่า VIE ที่เป็นคล้ายๆฝึกงานระยะ 2 ปี ที่สนับสนุนโดยรบ.ร่วมกับบ.ฝรั่งเศส ส่งคนอายุ 18-28 ไปประจำสาขาของตัวเองต่างๆทั่วโลก ซึ่ง qualification ในการขอ WP จะไม่เหมือนพนักงานทั่วไป แล้ว VIE ไม่ได้ offer ให้แค่คนฝรั่งเศส แต่เป็นคนในกลุ่ม EEA ที่ทำงานกับบ.ฝรั่งเศสเลย ฉะนั้นมันก็จะมีคนกลุ่มนี้ที่มาทำงานในไทยด้วย ฉะนั้น การจ้างงานมันก็ไม่ได้ตรงไปตรงมาแบบนั้น ทำให้เรามีแรงงานที่ข้ามเข้ามามากขึ้น รวมถึงไทยตอนนี้ก็ถือว่าติดท็อปๆ ของ digital hub ทำให้เรามี global immigrants มากขึ้น บ.หลายๆแห่งก็จ้างพวกนี้ไว้รับลูกค้าพวกนี้มากขึ้น แล้วเอาจริงๆ คนไทยที่พูดอังกฤษได้ในระดับนั้น เค้าก็มีทางเลือกอื่นๆในชีวิตนอกจากทำงาน SA น่ะครับ
มันน่าแปลกนะว่าทำไมไม่จ้างคนไทยที่ได้ภาษาอังกฤษก่อน ฝรั่งบางสัญชาตินายจ้างต้องทำ work permit มีเงินเดือนขั้นต่ำที่ต้องจ่ายให้(บางสัญชาติแพงด้วย) เช่น ถ้าเป็นอเมริกันเงินเดือนขั้นต่ำคือ 50,000 บาท (วีซ่า Non-B) คนไทยได้ภาษาตกงานเยอะแยะ อย่าว่าแต่ 5 หมื่น มันทำไมกันนะ
2
1
556
ตอบแบบไม่โลกสวย มีผลต่อการสมัครงานแน่ๆครับ เพราะในกรณีที่เป็น new grad เราจะวัดได้ค่อนข้างยากว่าคนๆนั้นเก่งอะไร GPA มีผลต่อการเลือกสัมฯแน่ๆครับ หรือในกรณีที่ต้อง bench against คนอื่นๆ คนที่เกรดดีกว่าย่อมได้รับการพิจารณาก่อน อย่างไรก็ดี ถ้า HR/HM ดี เราไม่ได้ดูแค่เกรดเฉลี่ยๆ แต่เราดูเกรดวิชาที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งด้วยเช่นกัน เช่นผมจะรับ IT support ผมไปดูพวกวิชาที่เกี่ยวข้องก่อนด้วยว่าทำได้ดีมั้ย และพวกกิจกรรมอื่นๆก็มีผลนะครับ พวกออกค่ายอาสา เป็นประธานชมรม ฯลฯ พวกนี้ต่อให้เกรดไม่ดีก็เอามาดูรวมๆหมด ผมเองก็จบเฉลี่ย 2.76 มาด้วยซ้ำ ผมยังพาตัวเองมาถึงตรงนี้ได้เลย แล้วหลังจากงานแรกแล้ว ถ้าทำงานไปได้ซัก 3-4 ปี ก็ไม่มีใครมาดูแล้วครับว่าจบเกรดเท่าไหร่ เอาผลงานการทำงานมาวัดกันอย่างเดียวแล้วครับ อาจจะมีถามกลับไปถึงตอนเรียนบ้าง แต่ไม่ดูเกรดแล้วครับ เพราะคนบางคนเรียนเก่ง ชอบเรียน คนบางคนท่องจำเก่ง แต่ practical ไม่ได้ก็มี การเรียนไม่ได้ define career ของเรา แต่มันเป็น door opener ครับ คนเรียนเก่งย่อมเปิดประตูได้หลายบานกว่า แต่คนเรียนไม่เก่ง พอมันเปิดประตูได้บานนึงแล้ว มันอาจจะโตแล้วไปได้ไกลกว่าก็ได้ครับ แต่สิ่งนึงที่อยากบอกคือ อย่าหยุดที่จะเรียนรู้ ทัศนคติในการทำงานที่ดี จะพาเราไปได้ไกลมากๆๆๆๆๆ ครับ ผมเข้าใจว่ามันอาจจะฟังแบบ against ความเชื่อของ gen z ส่วนใหญ่ (not all) ที่คิดว่าเราควรจะได้ work-life balance ควรจะ นู่น นี่ นั่น ฯลฯ แต่ถ้าเราไม่ได้เป็นคนเก่ง เราก็แค่ต้องพยายามให้มากกว่าคนอื่นครับ… it’s either get rich or die trying อ่ะครับ โลกไม่แฟร์ แต่เราก็สู้กลับได้นะครับ
ขออนุญาตสอบถามพี่ ๆ ที่ทำงานแล้วหน่อยค่ะ 🥹🙏🏻 เกรดเฉลี่ยตอนเรียนจบมหาวิทยาลัยมีผลต่อการสมัครงานหรือการสัมภาษณ์งานมากไหมคะ สมมติว่าจบ 4 ปี เกรดเฉลี่ยอยู่ที่ 2.75 แบบนี้จะทำให้เราหางานยากขึ้นไหมคะ หรือส่วนใหญ่บริษัทจะดูที่ความสามารถ ทักษะ และบุคลิกภาพตอนสัมภาษณ์มากกว่ากัน ตอนนี้เรียนจบแล้วแอบกังวลเรื่องการสมัครงานมาก ๆ ค่ะ อยากฟังประสบการณ์จากพี่ ๆ ที่เคยผ่านจุดนี้มาแล้วว่าเกรดประมาณนี้มีผลกับการหางานมากน้อยแค่ไหน ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคำตอบนะคะ 🥹💗
37
101
72,895
สภาวะตลาดแรงงานตอนนี้มันเป็น K-Shaped จริงๆนะ คนที่เก่งหรือมี potential ตลาดก็ยังตามหากันเรื่อยๆ ดูตัวอย่างที่หาคนในตลาด FMCG สิ ว่ายังจ่ายกันได้เท่าไหร่ (อันนี้ใครสนใจก็ไปหาสมัครเอาเองนะครับ แค่ cap จาก linkedin ของ Robert Walters มาให้ดู) แต่นั่นแหล่ะ ด้วยความที่มันเป็น K-Shape ใครที่เคยอยู่ตรงกลาง เคยเป็น average Joe/Jane ก็จะต้อง either upskill ตัวเองเพื่อเกาะขาบนขึ้นไป หรือถ้าทำไม่ได้ก็จะถูกผลักลงมาเกาะกลุ่มล่าง แล้วช่องว่างก็จะถ่างออกมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งอันนี้เป็น across gen ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่หรือประสบการณ์ขนาดไหนก็ตาม เด็กจบใหม่ก็ต้องทำให้เห็น potential คนที่มีอยู่มาแล้วก็เช่นกัน สรุปคือ โลกมันใจร้ายมั้ยก็ใช่ แต่มันก็ทุนนิยมอ่ะนะ ถ้าผลักตัวเองไปอยู่อีกด้านนึงของสเปคตรัมไม่ได้ก็ตาย... แล้วจะบอกว่า มันไม่ได้เป็นแค่ไทย มันเป็นกันทั้งโลกครับ
สภาวะตลาดแรงงานตอนนี้ 🥲 - เด็กจบใหม่แข่งขันสูงขึ้น งานแรกกลายเป็นสิ่งที่หาได้ยาก - พนักงานประจำเกาะเก้าอี้แน่นขึ้น เพราะไม่มั่นใจว่าย้ายแล้วจะดีกว่าเดิม - ระดับ Senior ก็ไม่กล้าเสี่ยงย้ายงาน เพราะเงินเดือนสูง แต่ตำแหน่งรองรับมีจำกัด - บริษัทเปิดรับคนน้อยลง แต่คาดหวังให้ 1 คนทำงานได้หลายบทบาท - ตลาดแรงงานต้องการคนที่ใช้ AI เป็น มีทักษะรอบด้าน และสร้างผลงานได้จริง มากกว่าคนที่มีแค่ประสบการณ์ คนไม่มีงานก็หางานยาก คนมีงานก็ไม่กล้าย้าย ส่วนบริษัทก็อยากได้คนที่ทำได้ทุกอย่าง
115
1
114
8,295
ส่วนตัวก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน แต่use case ที่เห็นบ่อยๆคือฝั่ง consult ที่ทำเด็ค (ถ้าเคยเห็น เด็คที่คนสายนี้ชอบทำคือจะ text เยอะๆ ฟอนท์จิ๋วๆ) การที่จับหน้าจอแล้วซูมใน ppt ได้เลยคือดีมาก หรือฝั่ง mkt ที่จะยืนรุมดู artwork หรืองาน merch แล้วจะซูมดูรายละเอียด อันนี้ก็เจอบ่อย
เห็น Macbook รุ่นใหม่เปิดตัว มีจอทัชได้ ทำให้นึกขึ้นมาได้ว่าแลปท็อปของบริษัทที่ใช้อยู่ตอนนี้มันก็ทัชจอได้เหมือนกันนี่ แต่ใช้มาสามปีแล้วยังไม่มีจังหวะไหนที่รู้สึกว่าเป็น use case ที่เราตั้งใจทัชเลย มีแต่จะพลาดไปทัชไม่ตั้งใจด้วยซ้ำแฮะ
1
1
192
Short-term : สนุกครับ ชอบทำงาน Mid-term: ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ Long-term: อยากรู้ว่าเราจะโตไปได้ถึงไหน
อะไรคือสิ่งที่ทำให้คุณยังยอมอดทนตื่นไปทำงานอยู่ทุกวัน นอกจากเรื่องความมั่นคง
1
4
7
657
ผมไม่ได้อยากเป็นอมตะนะ แต่ผมอยากมี conscient ที่เรายังรู้ตัวเราอยู่ แต่ไม่ติดกับกรอบของเวลาแล้ว ผมจะตายไปแล้วก็ได้ ไม่มีกายหยาบแล้วก็ได้ ผมแค่อยากนั่งดูสิ่งต่างๆในโลกมันไหลไปเรื่อยๆ เหมือนนั่งมองน้ำไหลนั่นแหล่ะ อยากรู้ว่าโลกมันจะเป็นยังไงต่อไป โดยที่ผมไม่ได้เป็นส่วนนึงของมัน ไม่ต้อง interact กับมัน แค่นั่งมองแบบ bird's eye view เฉยๆ จะสิบปี ร้อยปี พันปีก็ได้ =========== ผมชอบหนังเรื่อง Transcendence มาก (หลายคนที่เคยดูแม่งต้องบอกว่าหนังกากแน่ๆ) แต่ใน grand scheme of things หนังมันพูดถึงอะไรแบบนี้แหล่ะ แบบ what if ถ้าเราไม่มีกายหยาบ แต่ยังมี conscient ที่ยังเรียนรู้ไปได้เรื่อยๆ หรืออยู่ในโลกที่มันกลายเป็น time unbound ไปแล้ว เรายังยึดติดมั้ย ยังต้องการอะไรที่เป็น physical อีกมั้ย ฯลฯ
ผมก็้อยากเป็นอมตะ เพราะ.. 🍆 อยากเห็น compounding ทำงานไปเป็นร้อยๆ ปี.. 🍆 อยากดู technologies ต่างๆ จะพัฒนาไปถึงไหน 🍆 มีหนังสืออีกมากในโลกใบนี้ที่ยังไม่ได้อ่าน.. เพิ่งอ่านไปได้พันกว่าเล่ม 🍆 อยากพัฒนาตัวเองให้เป็น expertise หลายๆ ด้าน.. ฯลฯ
1
86
เราชอบความคิดนี้ เราบอกน้องในทีมที่จะไปสัมฯที่ใหม่ทุกที่ว่า ให้คิดซะว่าเหมือนไป speed dating เพื่อที่จะตัดสินใจเลือกจะคบใครซักคน บริษัททำความรู้จักเรา เราก็ต้องรู้จักเค้าเช่นกัน ตั้งคำถามที่เราอยากรู้ ถามคำถามยากๆไปบ้างก็ได้ 1. ให้ทำความเข้าใจไว้ด้วยว่าทุกที่มันจะมีเรื่องไม่ถูกใจเรานะ ให้คิดดีๆว่าอะไรเป็น deal breaker ของเรา บางคนหนีเรื่องนี้จากที่เก่า ไปที่ใหม่ก็เจอ หรือที่เก่าหัวหน้าทีม ทีมแย่ ที่ใหม่กลับกันก็มี อันนี้ต้องเข้าใจ pain point ตัวเองให้ได้ก่อนสัมฯ แล้วหาวิธีตั้งคำถามเพื่อเช็คตรงนี้ด้วย 2. อยากให้เป็นตัวของตัวเอง แต่เป็นในแบบที่เป็น"มืออาชีพ"นะ ไม่ใช่เป็นทุกอย่าง ให้คิดว่าไม่ฝืนตัวตนของเราเพื่อที่จะได้งาน เพราะสุดท้ายไอ้เปลือกที่ตัวเราสร้างขึ้นเพื่อให้ผ่านสัมฯอ่ะ มันจะหลุดออกไปเรื่อยๆแล้ว revert to default ของเรา 3. ฝึกเล่าเรื่องของตัวเอง เล่าได้ทั้งเรื่องที่เราเก่ง เราทำได้ดี เรื่องที่ทำได้ไม่ดีก็เล่าได้ (แต่ก็พร้อมจะตอบให้ได้ด้วยนะว่าผ่านมันมายังไง) เพราะมันแสดงถึงว่าเราเป็น genuine human คนนึง สิ่งนึงที่เรียนรู้เมื่อโตมาแล้วคือคือยิ่งสัมฯเท่าไหร่ ยิ่งเหมือนการคุยและแลกเปลี่ยนแนวคิดกันกันมากกว่า หลังๆคือสัมฯเพื่อทำความรู้จักองค์กรกับสร้าง connection มากกว่าตั้งใจเปลี่ยนงานจริงๆก็มี
อยากให้ทุกคนที่ไปสัมภาษณ์งาน มี mindset ว่าไม่ใช่แค่บริษัทเลือกเรา แต่เราก็เลือกบริษัทเหมือนกัน เพราะการสัมภาษณ์มันคือ 2-way communication ที่ไม่ใช่แค่เขาถามเราฝ่ายเดียวนะ ๆ แต่เราก็มีสิทธิ์ถาม มีสิทธิ์พิจารณาบริษัทเหมือนกัน ถ้าไปด้วย mindset นี้ เราจะไม่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไก่รองบ่อนจนยอมให้เขากด ส่วนตอนสัมภาษณ์ อยากให้ลองสังเกตว่า hiring manager และพี่ ๆ ในทีมที่สัมภาษณ์เรา mindset เป็นยังไง ฟังแล้วดูเป็นคนด้อยค่าคนอื่นหรือเปล่า น่าจะสามารถช่วยให้เราเติบโตในหน้าที่การงานได้มั้ย ถ้าเรามีปัญหาจะกล้าปรึกษาคน ๆ นี้มั้ย จากประสบการณ์เรา ที่ไหนที่สัมภาษณ์แล้วจบด้วยความรู้สึกประทับใจ แบบคิดว่าต่อให้ไม่ได้งานที่นี่ แค่ได้มาสัมภาษณ์ก็คุ้มค่าแล้ว ที่นั่นมักจะเป็นที่ที่ดี แต่ถ้าสัมภาษณ์แล้วรู้สึกไม่ดี หรือมีอะไรเอ๊ะ ๆ ต่อให้ offer ดียังไงก็ไม่ไปอ่ะ เพราะคงอยู่ได้ไม่นานแน่ ๆ
500
2
649
19,802
ไม่ได้มีอะไรกับจขทวนะ แต่อันนี้คือ best example ของการเปลี่ยนงานอดิเรกให้เป็นงานจริงๆ เพราะพอเรา approach มันด้วยเลนส์ของ"การทำงาน" (หรือพยายามจะ monetise มัน) มันจะมีการตั้งความคาดหวังในตัวเองและ result ของมัน จนมันขาดความ"สนุก"ไป นักกีฬาหลายๆคน ถึงขนาดที่ไม่จับกีฬานั้นเลยหลังจากจบการแข่งหรือเวลาพัก เพราะเมื่อไหร่ที่ไอ้เส้นแบ่งระหว่าง work/hobby มันหายไป มันก็จะเป็นแบบนี้และครับ อยากให้ approach เรื่องนี้ในมุมมองที่ว่าถ้า passion ของเรามันทำเงินได้"ก็ดี" แต่ไม่ควรมองจากมุมที่ว่าเราควรจะหาเงินจาก passion ของเรายังไงครับ จะทวิตอะไรก็ทำไปเรื่อยๆครับ วันนึงมันถึงก็ถึง ไม่ถึงก็ช่างมัน disclaimer : ผมอาจจะมองเรื่องนี้ต่างจากคนอื่น เพราะผมไม่ได้คิดจะหาเงินจากตรงนี้อยู่แล้วด้วยมั้ง
เดือนนี้ คงจะตัดสินใจยกเลิกติ๊กฟ้า จู่ๆวันนี้มันก็ห่อเหี่ยว อยากกลับมาเล่นแบบชิลๆ ที่ไม่ต้องคอยหาเรื่องโพสตลอดเวลา อยากโพสอะไรก็จะโพส อยากโควทอะไรก็จะโควท ยอมรับว่าการเล่น X มันมีทั้งความสนุก และความเหนื่อยๆ เพราะปกติเราเป็นคนปล่อยผ่านกับทุกเรื่อง การวิจารณ์ โน้นนั้นนี่ บางทีก็เหนื่อย สำหรับเพื่อนๆใครจะฟอล ไม่ฟอล เมื่อไม่มีติ๊กฟ้า ก็ไม่ว่ากัน แต่จะคอยติดตามทุกคน support ทุกคนต่อไป …เผื่อวันหนึ่ง มีอารมณ์คึก จะกลับมาสมัครใหม่ เพราะอารมณ์คนเรามันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่มีอะไรที่แน่นอน …ติ๊กฟ้าน่าจะหมด 1 พ.ย. นะ
2
4
8
652
ใครเป็นที่ IT Admin ในองค์กรที่ใช้ LINE เป็น comms tool หลัก อาจจะต้องลอง propose กับ Finance/DPO/legal ถึงเรื่องความเสี่ยงตรงนี้ดูนะครับ
แกรรร เรื่องใหญ่เวอร์! นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยอาร์ฮุส (Aarhus University) ของเดนมาร์ก เพิ่งออกมาแฉระบบความปลอดภัยของ LINE ว่าไอ้ระบบเข้ารหัสแบบ End-to-End (Letter Sealing) อะ มันมีช่องโหว่ฉ่ำมาก! คือถ้าเซิร์ฟเวอร์โดนแฮกหรือมีคนคิดร้าย เค้าสามารถแอบส่งข้อความซ้ำ, สลับลำดับ หรือบล็อกข้อความเราได้แบบเงียบกริบเลยคุณน้า! แถมถ้าคนในแชตร่วมมือกัน ก็สามารถปลอมแปลงคนส่งข้อความได้ด้วยนะ แรงสุดคือส่งสติกเกอร์แล้วข้อมูลข้อความจริงดันหลุด (leak plaintext) ออกมาเฉย! แต่ขำความเจ้าของ LINE ปีที่แล้วบอก ‘ไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษ’ จ้าาา มั่นมากกก ขำในความปลอดภัยทิพย์นี้เนอะคุณพี่ 💅🚨
2
7
1,895
1 ในสิ่งที่เป็นปัญหาใหญ่ๆขององค์กรในไทยตั้งแต่สมัยก่อนจนถึงทุกวันนี้คือ low-trust culture... หรือความไม่เชื่อใจและไว้ใจกัน ทั้งจากทั้งบน->ล่าง และย้อนกลับด้วยเช่นกัน บ่อยครั้งที่เราเห็นบน X ที่จะมีคนบ่นว่าลายาก ถามนี่นั่น หัวหน้าตัดสินใจแทน ไม่ฟังทีม ฯลฯ อันนี้เกิดจากคนที่มี power มากกว่าคิดว่าตัวเองรู้เยอะกว่า รวมถึงกลัวความผิดพลาดต่างๆ เลยพยายาม enforce ทั้งแนวคิดและความเชื่อของตัวเองลงไปกับทีม ในมุมกลับกัน ฝั่งคนในทีมเองก็มี low trust เช่นกัน ไม่ว่าจะมีความรู้สึกเอ๊ะว่าถามไปทำไม (ทั้งๆที่จริงๆอาจจะเป็น genuine question ก็ได้) รวมถึงการไม่กล้าตัดสินใจ หรือขอ approve บางอย่าง ทั้งๆที่องค์กรเปิดพื้นที่ตรงนี้ให้แล้วก็มี แล้วทำไม low-trust culture ถึงแก้ยาก? ผมคิดว่าเพราะจริงๆแล้วมันไม่ได้เกิดจากการที่คนในองค์กรไหนๆ เข้ามาทำงานแล้ว"เลือก"ที่จะไม่ trust กันหรอก แต่มันเกิดจากระบบที่ค่อยๆสอนคนว่า trust แล้วมันเสี่ยงจะล่มจมมากกว่าจะ success แบบ… สมมติคุณเคยตัดสินใจเองแล้วพลาด แล้วสิ่งที่ได้รับกลับมาคือ"ใครให้คุณตัดสินใจ?" พอคราวนี้เราแม่งก็ไม่กล้าละ กลัวพลาดอีกใช่มะ senior หรือ team lead ก็เอาละ เห็นว่าเด็กจิ๋วนี่มีอะไรก็ถามๆๆ เลยรู้สึกว่า"เห็นมะ ปล่อยไม่ได้เลย นี่ยังถามอยู่เลย" ก็ยิ่ง micromanage มากขึ้น แล้วมันก็วนลูปไปเรื่อยๆ senior บ่นเหนื่อย junior ก็บ่นเหนื่อย เพราะทุกคนระแวงกันไปหมด ว่ามัน/กุจะพลาดอีกมั้ยวะ สุดท้ายก็ stress out กันหมด จากที่คนในทีมหรือองค์กรจะคิดว่า "อะไรคือสิ่งที่ดีที่สุด?" แต่กลายเป็น "ทำยังไงให้กูไม่ซวย?" แล้วเมื่อทุกคน optimize ตัวเองเพื่อ survive อยู่ในระบบแบบนี้นานๆไป ไอ้นี่ก็กลายเป็น culture ไปเอง อ่ะ แล้วแก้ยังไง อันนี้ target ไปที่ senior/mid-manager เลยนะ เพราะองค์กรอาจจะถูกเชป direction มาจากข้างบนก็จริง แต่ตรงกลางคือคน lead execution ของน้องๆในทีม น้องจะลา ? สิ่งที่คุณทำได้คือปล่อยให้ลาครับ แต่ ensure ก่อนเค้าลาว่า ทุกอย่างจะเรียบร้อย นั่นคือเรา place trust ในตัวเค้าว่าเราไว้ใจว่าเค้าจะทำในสิ่งที่สมควร ในมุมกลับกัน น้องๆในทีมเองก็ต้องมีความรับผิดชอบที่มากพอ ที่ถ้าจะไปติ่งที่ไหน หรือยังไง เราก็ไม่อยากให้ใครมาอิ๊อ๊ะกะเราตอนลาใช่มะครับ ก็นั่นแหล่ะครับ plan & prep ให้ดีครับ ให้คิดซะว่าทำงานเพิ่มขึ้นซัก 20% ก่อนลาก็ได้ เพื่อที่เราจะได้ลาแล้วได้หยุดจริงๆ ขณะที่เป็นในด้านการทำงาน ผมเคยทำงานที่นึงแล้วมันมีคำพูดที่ว่า "Fail fast, but fail forward" คือเราพลาดได้ แต่เราต้องพลาดแบบที่จะไม่ทำให้เราถอยหลัง แต่ให้เราไปข้างหน้า ในฐานะคนที่มีประสบการณ์ เราต้องช่วยไกด์น้องๆให้รู้ว่า risk มันอยู่ตรงไหน แล้วให้เค้าเห็นว่า โอเค แล้วถ้ามันพลาด มันจะเกิดอะไรขึ้น แล้วเค้า/เรารับได้มั้ย แต่น้องๆเองก็ (again) ต้องมั่นใจกับสิ่งที่เราคิดแล้วเสนอไปด้วยนะครับ -- และความั่นใจ ไม่ใช่มั่นหน้าและไม่ใช่เฟียสนะ คือมีสติ มีเหตุผลแบ็คอัพความมั่นใจเราด้วยลูก หลายคนอยากจะแย้งว่า เห้ย มันเป็นมาตั้งแต่ข้างบนเลยอ่ะครับ… ใช่ครับ ผมไม่เถียง แต่อันนั้นเราควบคุมไม่ได้ การพัฒนาตัวเองที่ดีคือการมองเห็นว่าอะไรเราควบคุมได้ และเราได้ทำอะไรไปแล้วหรือยังครับ อะไรที่เราควบคุมไม่ได้ ไม่ต้องไปสนใจครับ ทำให้วันนึงเราไม่ต้องกลับมาถามตัวเองว่า เห้ย เมื่อวานกุทำดีที่สุดหรือยังก็พอครับ
1
15
1
15
1,728
ในมุมของ organisational development มันจะมี theory ที่เรียกว่า circumplex อยู่ ที่วัดว่าทีมและองค์กรอยู่ตรงไหน และต้องทำอะไรเพื่อที่จะพัฒนาไปเป็น high performing org... เทียบกันสองรูป องค์กรที่ประสบความสำเร็จ จะมีสีน้ำเงินเยอะ และแดง/เขียวต่ำ แต่ในความเป็นจริง ดูตามรูปเลยครับ
1
115
อันนี้ฝากไว้ 1. สำหรับคนจะทำ ICSI หรือ IVF ไม่จดทะเบียนทำไม่ได้นะครับ เป็น requirement ข้อนึงเลย 2. การจะย้ายประเทศ การจดทะเบียนสมรสก่อนจะทำเอกสารและ visa ง่ายกว่ามากๆ ไม่งั้นต้องหาเอกสารยืนยัน de-facto status อีกหลายอย่างมากครับ
ทุกคนมีความคิดเห็นยังไงกับการจดทะเบียนสมรสในสมัยนี้ คิดว่ามันยังจำเป็นอยู่ไหม หรือแค่รักกัน ใช้ชีวิตด้วยกัน โดยไม่ต้องจดทะเบียนก็เพียงพอแล้ว แล้วอะไรคือสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่า คนคนนี้แหละที่เราอยากจดทะเบียนสมรสด้วย หรือจริงๆ แล้วเราควรมั่นใจในความสัมพันธ์ระดับไหน ถึงจะตัดสินใจจดทะเบียนกับใครสักคน 🤔
1
3
486
คนที่บ.บอกว่า 100k นี่เป็น new poverty line แล้ว ยิ่งมีลูกยิ่งลำบากอ่ะ
คนไทยในออสเตรเลียย้ายกลับประเทศมีไม่น้อยเพราะทำเท่าไหร่ก็ไม่เหลือเก็บ ใดๆคืออยู่กับหลายปัจจัย คนอยู่ได้ดีก็มีคนอยู่ไม่ไหวก็ไม่น้อย เหรียญมีสองด้านเสมอ
1
1
111