วิชิตชัย อมรกุล เหยื่อ 6 ตุลาคม 2519 ลูกรักของพ่อ “เขาผิดอะไร ทำไมต้องป่าเถื่อน ขนาดนี้” . “เราไปธรรมศาสตร์กันเถอะ งานนี้สำคัญมาก” . ไม่มีใครรู้ว่า นี่ คือ ประโยคสุดท้ายที่เพื่อนฝูงได้ยินจากปากของเปี๊ยก วิชิตชัย อมรกุล นิสิตคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เขาบอกกับมิตรสหายในช่วงต้นเดือนตุลาคม ปี 2519 . และหลายคนจะไม่ได้ยินเสียงมุ่งมั่นแบบนี้อีก ตลอดชีวิต . วันที่ 6 ตุลาคม 2519 สิ่งที่เกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กลายเป็นข่าวใหญ่ ท่ามกลางความเงียบงันของประเทศ คนจำนวนมากกลับรับรู้กันทั้งสังคม แต่ไม่อาจพูดอะไรได้ นาทีนั้น ชายชรารุดเดินทางจากอุบลราชธานี มุ่งหน้าเข้ามายังเมืองหลวง กรุงเทพมหานคร จุดประสงค์ไม่ใช่เพื่อร่วมชุมนุม สนับสนุนนิสิตนักศึกษา หรือสนับสนุนฝ่ายขวา แต่เจ้าตัวเพียงเพื่ออยากมาพบลูก หลังรู้ข่าวว่าบุตรสุดที่รัก อยู่ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในเช้าวันพุธนี้ . เขาพยายามออกค้นหาหลายที่ ทั้งไปโรงเรียนตำรวจบางเขน หลังทราบว่า เป็นที่คุมขังผู้ชุมนุมในธรรมศาสตร์กว่า 3 พันคน แต่ไม่มีชื่อของลูกชายสุดที่รัก แม้จะเป็นห่วงและร้อนรน แต่ยังคงมีความหวัง เขารีบเดินทางไปทั่วโรงพยาบาล เพื่อดูว่าลูกได้รับบาดเจ็บหรือไม่ . แต่ไม่มีความคืบหน้า . เวลาเดินผ่าน บัดนี้ความหวังเริ่มลางเรือน ชายชราจากภาคอีสาน เริ่มเจ็บปวด พรั่นพรึง และค่อยๆ ทำใจบนความหวาดหวั่น เขาไปดูศพที่ตายในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หลายร่างแหลกเหลวก เพราะถูกทารุณกรรมอย่างป่าเถื่อน . สำรวจผ่านไปนับสิบศพ ก็ยังหาไม่พบ . ยังมีโอกาส! ชายชราเชื่อ บางทีลูกอาจจะยังคงมีชีวิตอยู่ . เข้าป่าหนีเอาตัวรอด หรือหลบซ่อนภัยของทางการ . เขาเชื่อว่า บุตรสุดที่รัก วิชิตชัย อมรกุล ยังมีลมหายใจ ณ โลกใบนี้ . จนกระทั่งเพื่อนสนิทของลูก มาช่วยเขาดูศพอีกรอบ . ความหวังที่อยากให้เป็นความจริง ก็ฉุดดึงสู่ฝันร้าย อย่างเจ็บปวด . ร่างหนึ่งนอนไร้ลมหายใจ ใบหน้าเหลวแหลก มีเชือกผูกคอ มีรูกระสุนปืนที่ท้อง ลำตัวบอบช้ำ จนแยกไม่ออกว่าคือใคร ทว่าเพื่อนของวิชิตชัยมองอย่างละเอียด แล้วเขาก็เห็น . รองเท้ากีฬาที่ศพนี้ใส่อยู่ คู่นั้น ที่มีรอยชำรุดและซ่อมแซม . นี่คือรองเท้าคู่โปรดของวิชิตชัย อมรกุล . ชายชรา ถึงกับเข่าอ่อน น้ำตาหลั่งออกมาทันที . “ทำไมถึงเป็นอย่างนี้” . วิชิตชัย อมรกุล หรือ เปี๊ยก เป็นชายหุ่นมาดนักกีฬา ลูกคหบดี ของตระกูลอมรกุล แห่งจังหวัดอุบลราชธานี วิชิตชัยสอบติดมหาวิทยาลัยอันดับ 1 ของประเทศ ยังความปลาบปลื้มให้กับพ่อแม่ และครอบครัวอย่างยิ่ง เป็นหนึ่งในสมาชิกสิงห์ดำรุ่นที่ 28 และเป็นที่รักของเพื่อนๆ . ในปี 2518 เปี๊ยกมีผลคะแนนดีเยี่ยม แถมยังเป็นนักกีฬาทีมฟุตบอลของคณะ ท่ามกลางกระแสเสรีภาพ การเรียกร้องประชาธิปไตยและความเป็นธรรมในสังคม หลังเกิดเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 ที่พุ่งสูงลิ่ว รั้วแห่งปัญญาชนแทบทุกแห่ง ตื่นตัวกับประเด็นทางสังคม สิ่งนี้ปลุกเร้าให้วิชิตชัย กระโจนเข้าร่วมการเคลื่อนไหว เชกเช่นเดียวกับคนหนุ่มสาวเป็นจำนวนมากในประเทศนี้ . นิสิตแห่งคณะรัฐศาสตร์ เข้าร่วมประท้วงขับไล่ฐานทัพสหรัฐอเมริกา ซึ่งตั้งอยู่ในไทย และมีส่วนในการเข่นฆ่าเพื่อนบ้านประเทศข้างเคียงในสงครามอย่างโหดเหี้ยม ไม่เพียงแค่เรื่องระดับโลก ปัญหาของพี่น้องประชาชน ทั้งเรียกร้องความเป็นธรรมให้ชาวนาชาวไร่ที่เดินเท้าเข้ากรุงเทพ วิชิตชัยก็เข้าร่วมด้วย . เพราะถือว่า การเป็นปากและเป็นเสียงให้กับเพื่อนร่วมประเทศ จะนำไปสู่ความฝันอันสวยงามว่า สังคมจะดีกว่านี้ได้ . ต้นเดือนตุลาคม ปี 2519 อุณหภูมิการเมืองไทยร้อนระอุ ขบวนการนิสิตนักศึกษาชุมนุมเรียกร้อง ต่อต้านการเดินทางกลับของเณรถนอม ซึ่งเมื่อ 3 ปีก่อน เขาเป็นจอมพลถนอม กิตติขจร ผู้ทรงอำนาจในเมืองไทย และมีส่วนร่วมต่อการสังหารหมู่ในเดือนตุลาคม 2516 จนต้องสละตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เดินทางลี้ภัยต่างแดน พร้อมถูกประณามเรียกขานจากคนทั้งประเทศว่า ทรราชย์ . ผ่านไปแค่ 3 ปี เจ้าตัวเดินทางกลับมาบวชเณร โดยมีกลุ่มฝ่ายขวาให้การสนับสนุน นำไปสู่ความไม่พอใจของสังคม การชุมนุมเกิดขึ้นที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ วิชิตชัยรู้ข่าว จึงบอกกับเพื่อนฝูงว่า “เราไปธรรมศาสตร์กันเถอะ งานนี้สำคัญมาก” . ไม่มีใครรู้ว่า นี่คือการเคลื่อนไหวครั้งสุดท้ายของเปี๊ยก . ด้วยร่างกายที่แข็งแรง ปราดเปรียว เจ้าตัวอาสาเป็นหน่วยรักษาความปลอดภัย อันเป็นหน้าที่ประจำที่รับผิดชอบมาหลายครั้งแล้ว ทว่าการชุมนุมประท้วงของนิสิตนักศึกษาในต้นเดือนตุลาคม แตกต่างจากครั้งก่อนหน้า และไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีก . ความรุนแรงได้คืบคลาน ตั้งแต่กลางดึกวันที่ 5 ตุลาคม และมาปะทุเป็นโศกนาฏกรรมในเช้าวันที่ 6 ตุลาคม 2519 . ตำรวจ กลุ่มฝ่ายขวา ระดมอาวุธหนักถล่มเข้าไปยังมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ วิชิตชัยในฐานะการ์ด หมอบและวิ่งฝ่าห่ากระสุน ลำเลียงคนเจ็บอย่างต่อเนื่อง ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าตัวกลัวแค่ไหน รู้เพียงอย่างเดียว่า เขากล้าหาญอย่างยิ่งในวันนั้น . ขณะเพื่อนคนหนึ่งถูกยิงด้วยกระสุน ล้มคว่ำอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สถาบันการศึกษา ที่ปรีดี พนมยงค์ สมาชิกคนสำคัญของคณะราษฎร ก่อตั้งขึ้น เพื่อหวังให้ประชาชนได้รับความรู้ ได้ประโยชน์การศึกษา แต่เช้าวันพุธ ที่ 6 ตุลาคม 2519 มันกลับเป็นทุ่งสังหารสยองขวัญ . เพื่อนคนนั้นล้มเจ็บ เสียงกระสุนยังปลิวว่อน กลิ่นความตายปลิวฟุ้ง แต่วิชิตชัย อมรกุลไม่กลัว เขาฝ่าไปช่วยมิตร . เสี้ยววินาทีนั้น มือสังหารลั่นไกปืนเอ็ม 16 กระสุนพุ่งด้วยความเร็วสูง ทะลุเข้าที่ท้องเปี๊ยก ทะลุหลัง เลือดนองเต็มพื้น เด็กหนุ่มวัยแค่ 19 ปี ขาดใจตายทันที . แต่ความเลวร้ายยังไม่จบแค่นั้น . พลันที่กลุ่มกระทิงแดง ลูกเสือชาวบ้าน และขบวนการจัดตั้งฝ่ายขวาทั้งหลาย บุกทำลายรั้วมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พวกเขารุมทึ้งร่างไร้ลมหายใจของเปี๊ยกอย่างโหดเหี้ยม เอาเชือกผูกคอ แล้วลากร่างไปตามพื้น ก่อนเอาท่อนไม้ เก้าอี้เหล็ก หรือ ของแข็งที่หยิบฉวยมาได้ กระหน่ำฟาดอย่างเมามัน นับครั้งไม่ถ้วน ก่อนเอาเชือกไปผูกคอ มัดไว้กับกิ่งไม้ใหญ่ เพื่อประจานศพนี้ ให้โลกได้เห็น . ขณะที่ร่างถูกแขวน ความสะใจยังไม่เพียงพอ ความเกลียดชังมาเหนือกว่าความเป็นคน หลายคนเอาท่อนไม้กับเก้าอี้ฟาดซ้ำไปอีก พร้อมพ่นคำด่าหยาบคาย บ้างเอารองเท้ายัดใส่ปาก กินเวลานานหลายนาที จึงปลดเชือก ก่อนเอาน้ำมันราด เพื่อจุดไฟเผาตรงยางรถ . ศพเขาถูกนำไปเก็บ ไว้ที่โรงพยาบาล หากไม่มีรองเท้ากีฬาคู่โปรด พ่อและเพื่อนก็คงไม่รู้ว่า นี่คือร่างของเปี๊ยก ซึ่งถูกสังหารโหดทั้งก่อนตาย และหลังสิ้นลมหายใจไปแล้ว นี่คือเรื่องเศร้า หนึ่งในหลายๆ เรื่องจากเหตุการณ์เช้าวันพุธ ที่ 6 ตุลาคม 2519 . ครอบครัวอมรกุล จัดงานศพให้กับวิชิตชัยอย่างเงียบๆ ที่วัดธาตุทอง เพื่อนฝูงมาร่วมงานกันไม่มาก เพราะบางส่วนถูกจับ จำนวนมากหนีเข้าป่า หลายคนเดินทางมาด้วยสภาพสะบักสะบอม เพราะถูกเจ้าหน้าที่ซ้อมในวันเกิดเหตุ และได้รับการประกันตัว แต่แทบทุกคน ไม่มีใครกลั้นน้ำตาไว้ได้ พวกเขานั่งลงร้องไห้คร่ำครวญหน้าโลงของเปี๊ยก . ชายชราจากอุบลราชธานี หัวใจแหลกสลาย น้ำตาคลออยู่บนเก้าอี้ พร้อมกับพร่ำถามผู้คนที่มาร่วมงานว่า “วิชิตชัย ลูกชายผม คนหนุ่มหน้าตาดีที่สุดในละแวกบ้าน เขาถูกกระทำจนแม้แต่ผม ที่เป็นพ่อ ยังจำเขาไม่ได้ เมื่อไปเห็นหน้าที่โรงพยาบาล” . ผ่านไปหลายสิบปี กว่าที่สังคมจะรำลึกถึงวิชิตชัย กว่าจะมีคนเริ่มพูด กระนั้นผ่านไป 50 ปีจนถึงพ.ศ.นี้ ทุกอย่างยังคงเต็มไปด้วยคำถาม ทำไมเด็กหนุ่มอนาคตไกล ต้องมาตายอย่างทารุณโหดเหี้ยมแบบนี้ . “ลูกชายผม คนหนุ่มมองโลกในแง่ดี รักเพื่อน รักครอบครัว และรักชาติ เรียนเก่งและมีอนาคตยาวไกล” พ่อของวิชิตชัยพูดในงานศพ เมื่อปี 2519 ตราบจนถึงปี 2569 คำถามที่พ่อคร่ำครวญ ยังคงไร้ซึ่งคำตอบ . “เขามีความผิดอะไรหรือ ถึงต้องกระทำกับเขาอย่างป่าเถื่อน...ถึงเพียงนี้...”