۱۰ سال ترکیه بودم، درس خوندم، کار کردم، شهروند شدم. ۴ تا شهر مختلف زندگی کردم. ترکی رو مثل خود ترک‌ها صحبت می‌کنم. همه جور آدمی دیدم، خوبی‌هایی بهم کردن که از تصورم خارج بود
بعد سیف‌الله نهایتا با یه دور تو میدون تاکسیم و یه آبجوی توبورگ خوردن در مورد ۹۰ میلیون ترک نظر کلی میده
البته تا قبل از ۵۷ وضعیت بهتر هم بود. در خانواده یک نفر کارمند دولتی کار میکرد؛ خونه و ماشین بدون قسط و زندگی بهتر از خیلی از اروپایی‌های فعلی.
بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم وضعیت پدر و مادرم قبل از نکبت ۵۷ در ایران از وضعیت فعلی خیلی از ماها با مدرک و مهارت بیشتر در استرالیا بهتر بود.
دیروز تو جلسه مجبور شدم از ترجمه‌ی انگلیسی اصطلاح "شیپور رو از سر گشادش زدن" استفاده کنم، جمعی پاره شدن از خنده.
نسخه‌ی خشم حماسی دایکست سوپر هورنت رو از دست ندادم تا اون تاریخ فرخنده جلوی چشمم باشه.
اومد پیش رفیق قدیمیش تامکت افسانه‌ای.
قیمت‌ها تو ترکیه یه سور زده به استرالیا ولی هنوز فرصت‌هایی هست.
برای خونه، پرده رو ۷ هزار دلار قیمت داده بودن و ۴ تا ۶ هفته زمان لازم داشتن. تو ترکیه جنس بهتر رو تو ۵ روز دوختن و هزار دلار دادم.
پاسپورت تاریخ گذشته‌ی آخوند برای ندادن عوارض خروج از کشور ترکیه بدرد نخورد ولی پی‌دی‌اف ویزای استرالیا کار رو درآورد.
بعد از براندازی مصاحبه‌ها عقیدتی-سیاسی تا مدت‌ها باید برقرار باشه. یه کمک خلبان کون‌بشور ببین چه فاجعه‌ای داشت ایجاد میکرد.
گزارش CBS نشون میده نوع عملیات و مشکلاتش دقیقا همین بوده که حدس میزدیم. فقط تو شن گیر کردن و نه تو گل.