بلندبلند فکرکردن‌های مفصل شخصی من راجع به اوضاع سیاسی امروز. ۵ اپریل ۲۰۲۶: مهلت ترامپ به رژیم تا سه‌شنبه (۴۸ ساعت دیگه) تمدید شده. مستقل از نیت‌خوانی و غیره، چه حالاتی می‌تونه اتفاق بیافته و به‌نفع کیه و چه باید کرد؟ (۳ احتمال در ۳ بخش) (پیش‌نوشت: من چیزی رو پروموت نمی‌کنم. صرفاً بلندبلند فکر می‌کنم و می‌نویسم، ممکنه برای شما هم مفید و خوندنی باشه.) --- این جنگ تا الآن خروجی‌های مهمی داشته. مثل: - کشته‌شدن خامنه‌ای و بی‌صاحاب شدن مملکت (حداقل در ظاهر) که به یه خلا قدرت و معلوم‌شدنِ این‌که خامنه‌ای ستون اصلی نبوده منجر شده - حذف کسایی مثل علی رایجانی و شمخانی و فلان سردار و وزیر و ... (و از اون مهم‌تر خطر حذف فیزیکی خیلی‌های دیگه در نظام بیخ گوش‌شون، به انتخاب ترامپ و نتانیاهو) - تضعیف شدید قوای نظامی و موشکی ایران، و اثبات این‌که هروقت اراده بشه بازم آسمون ایران حیات خلوت اسرائیله - عملیات موفق (= رسیدن به هدف) نجات خلبان آمریکایی در خاک ایران، شامل پیاده‌نظام در خاک ایران - برملاشدن این‌که رژیم کله‌خره و تنگه هرمز رو جدی جدی می‌بندن (نه فیزیکی، بلکه با افزایش هزینه بیمه) و تبعاتش چیان - در یک‌قدمی بودن حمله به خارگ و اختلال در فروش نفت ایران (بالطبع تبعات داره، اما الآن اینم در فاصله‌ی فشار یک دکمه‌س) - علنی‌سازی و رو آمدن شکاف واضح بین دولت (پزشکیان، که تقریباً کاره خاصی نیست گویا) با سپاه (به نمایندگی قالیباف)؛ و همچنین بین جبهه‌ی ظریف و روحانی، در برابر سپاه و راست افراطی رژیم. یعنی حداقل سه چهار تا تیم مختلف کاندید مذاکره و قرارداد با آمریکا هستن - لگدپرانی رژیم به همسایه‌ها، که تا حالا صبوری کرده‌ان اما بعیده فراموش کنن. مخصوصاً به‌لحاظ خدشه‌دار شدن اعتبار جهانی امنیت دوبی و امثالهم. اینا چیزایی هست که شاید دو ماه پیش (۵ فوریه) بعضاً کلی wow داشت برامون، اگه یکی می‌گفت رخ می‌ده. و ۴ ماه پیش (۵ دسامبر) اگه کسی می‌گفت، می‌گفتیم ساقیش رو باید زنده گرفت! پس ساده نگذریم. اما در ادامه چی؟ --- پازل جنگ حداقل ۶ تا پلیر/اکتور اصلی داره. بعضیا رو با هم ادغام می‌کنم بشه ۴ تا: ۱. رژیم جمهوری اسلامی ۲. اسرائیل و آمریکا (مختلفن؛ اما ادغام) ۳. مردم (داخل و خارج؛ بازم متفاوتن، ولی ادغام) ۴. کشورهای همسایه و اروپا پلیر اصلی داستان که دسته‌ی اصلی و دکمه روشن/خاموش دستشه، ترامپ (و نتانیاهو) هست. اونه که داره تصمیم می‌گیره. و واکنش رژیم (حداقل در ظاهر) تا حالا تقریباً بی‌تفاوتی به ددلاین‌های ترامپ و ترویج پروپاگاندای داخلی و روایت درونی بوده. چه بسا هسته‌ی مافیای قدرت/ثروت رژیم (مثل سپاه) که هرگز به‌فکر خود ایران نبوده، الانم پیش خودش می‌گه آخ‌جون، باز قرارگاه خاتم‌الانبیا قراره پول نفت و بیت‌المال رو بگیره خرج بازسازی ساختمون‌های موشکی و نظامی خودش (که ۳۵ روزه روزی ۵۰۰تاش رو می‌زنن تموم نمی‌شه) بکنه. بله، خسارات انسانی، خونه مردم (من‌جمله عزیزان خود من در ایران)، و فشار روی مردم (خصوصاً با قطعی اینترنت) وحشتناک زیاده. اما پلیرهای اصلی (ترامپ از یک‌سو، و سپاه/رژیم از سوی دیگه) مردم اولویت اولشون نیست، و ما اگه می‌خوایم حتی شخصی تحلیل کنیم، از لنز اونا بهتره تصمیمات و مواضع‌شون رو ببینیم. رو همین حساب، این جنگ الآن عملاً ۳ تا گزینه در پیش رو داره (به‌نوعی تصمیم کبرای ترامپ): ۱. حمله و تخریب ادامه پیدا کنه ۲. مذاکره کنن ۳. آتش‌بس موقت کنن این سه تا رو می‌شه دونه‌دونه باز کرد. --- 1️⃣ ادامه حملات با خودمون صادق باشیم، تارگت‌ها و روایت جنگ تکراری شده. توی این دو هفته اخیر مخصوصاً، اگه یک دو روز اخبار رو هم چک نمی‌کردیم، خبر خاصی نمی‌بود. و این تارگت‌های تکراری داره تموم می‌شه. و موشک دونه‌ای دو میلیون دلار شاید خیلی دیگه نصرفه برای بقیه و تغییر خاصی نده. دیگه هرچی مهم بوده توی این ۳۵ ضربدر متوسط ۵۰۰ بگیم، زده‌ان. و هزینه هر روز جنگ برای آمریکا ۱ میلیارد دلار هست. اگه بخواد ادامه بده، تارگت‌های راند بعدی: ۱.۱. یا باید شخصی باشه (مثل زدن امثال قالیباف و باقی‌مانده‌ی سپاه) ۱.۲. یا باید زیرساخت اصلی باشه (تصرف خارگ به‌نظرم، خصوصاً بعد از ریختن قبح پیاده‌نظام در خاک ایران) (تأکید مجدد: من چیزی رو پروموت نمی‌کنم. دارم سعی می‌کنم برای خودم دنیا رو از چشم ترامپ و سپاه ببینم.) قضیه اینه که ۱.۱ (زدن شخصی) دو تا نکته داره. اول این‌که از زیرش مثل قارچ میاد بالا بعدش، دومیش هم اینه که بعدش ۳۰۰هزار الی یک میلیون پرسنل سپاه و بسیج و ... تسلیم که نمی‌شن الزاماً، بلکه یه عراق و افغانستان بدون صاحاب ممکنه بشه. پس وجود یکی که اولاً در داخل بتونه کنترل کنه، ثانیاً در خارج بشه باش حرف زدن لازم هست برای آمریکا. از اون‌ور ۱.۲ (تضعیف زیرساخت) در ذهن خود من واقعاً خارگ و نفت بسیار مهم‌تره برای ترامپ تا نیروگاه و سد و پل. اولاً فحش‌های هزینه‌های انسانی و war crimeش کمتره؛ ثانیاً مستقیماً‌ اون جنگ اصلی (که بین آمریکا با چین و روسیه‌س) رو تارگت می‌کنه و دست چین رو از نفت مفت ایران کوتاه می‌کنه. (این همینجا باشه، بریم بعدی) 2️⃣ مذاکره کنن تصورش بعیده که بخوان یه مذاکره‌ی موندگار بکنن. هم رژیم واقعاً خره و کوتاه نمیاد از اون ۱۵ مورد، هم ترامپ بعد از صرف تخمینی ۴۲ میلیارد دلار، بعیده بگه «خب دیگه، خوش گذشت، بای.» به‌قولی، if anything، اگه رژیم تا الآن هم عزم و قصد برای جدی‌جدی محوکردن اسرائیل و بمب اتم و غیره نداشت و بیشتر هارت و پورت می‌کرد، این افعی زخمی الآن خودش و همه‌ی فالوورهای جان‌برکف‌ش الآن همه زندگیشون رو می‌ذارن پای انتقام. و ترامپ اینو می‌دونه. واسه همین به‌نظرم اگه مذاکره‌ای هم باشه، بسیار شکننده خواهد بود. تو مایه‌های فاصله ۹ ماهه از جنگ ۱۲ روزه تا این جنگ. حدس شخصی من این بود که جنگ آمریکا با ایران در ۲۰۲۸ اتفاق می‌افته (مفصل نوشته‌ام در xitter.cf/Loc0m0/status/20198132…)، که اشتباه می‌کردم. اما هنوز فکر می‌کنم احتمال داره این داستان (خودشون می‌گن عملیات/operation) یه مقدمه‌ای بر یه جنگ/war در ادامه باشه. مخصوصاً اگه رژیمی که تا این حد زخمی و انگولک شده رسماً به منافع آمریکا حمله بکنه، که اصلاً بعید نیست نکنه. و اون‌موقع دیگه کنگره و همه مردم آمریکا هم وارد جنگ می‌شن (تو مایه‌های کاری که القاعده کرد؛ و ۹۰٪ مردم آمریکا موافق پاسخگویی نظامی بودند). 3️⃣ آتش‌بس موقت نهایتاً‌ این گزینه به‌نظرم منطقی‌ترین و بهترین گزینه (چه برای ترامپ، چه برای مردم) هست. این معجون الآن به‌اندازه‌ی کافی هم خورده. گاهی واقعاً بهترین کار کمی زمان دادن هست تا خورشت جا بیافته و یا املاح آب گل‌آلود ته‌نشین بشه. حتی خود ترامپ هم دید که با فشار دادنِ اروپا و بقیه سر تنگه هرمز کاری پیش نمی‌ره و تقریباً یه «به درک، خودتون برین وا کنینش!» تهش گفت. این جنگ واقعاً روی سرعت 10x بود. خیلی از ما اصن هنوز کامل این قضیه که بعد ۴۷ سال جدی آمریکا اومد و خامنه‌ای رو کشت رو هنوز باور و پردازش نکرده‌ایم. یه آتش‌بس موقت می‌تونه فرصت خیلی خوبه بده که: ۱. توی داخل نظام یه گردگیری اساسی و سر فرصت بشه. حتی خود رژیم هم به یه تصمیم‌گیری نیاز داره بین و در درون خودش. چه بسا یه کودتا-مانند از سمت ائتلاف پزشکیان و روحانی/ظریف و یه سری گروه‌های غیر-راست-افراطی برعلیه سپاه (چه بسا با نفوذ سرویس‌های بیگانه) کاملاً ممکن هست رخ بده توی همین زمان کم. ۲. اروپا و همسایگان موضع‌شون رو مشخص کنن، و اگه لازمه هزینه بدن. درسته آمریکا و اسرائیل الآن نفع اقتصادی می‌برن که امارات و عربستان بیان ازشون دفاع و پدافند آخرین مدل برعلیه ایران بخرن (مدلی که در جنگ ایران و عراق، معلوم شد آمریکا به هر دو طرف اسلحه می‌فروخته؛ و دنبال سود و اهداف استراتژیک خودش در منطقه بوده!). منتهی بدشون نمی‌یاد که ساپورت جهانی بیشتری بگیرن و کل هزینه جنگ (مخصوصاً اگه به پیاده‌نظام کشیده بشم، که اونجاها messy و باهزینه‌ی انسانی بسیار بسیار بیشتر هست) روی دوش خودشون دو تا نیافته. ۳. مردم آمادگی بیشتری پیدا کنن. این برزخ/limbo که هر روز ممکنه پس‌فردا جنگ تموم بشه، مردم رو بیشتر داره آزار می‌ده. این سردرگمی و رو هوا موندن. اما یه حداقلی از زمان‌بندی (اوکی، دو ماه آتش‌بس، بعدش دوباره جنگ) باعث می‌شه مردم حداقل بتونن برای ۶ ماه یا یه سال آینده یه برنامه بریزن. اگه لازمه برن شهرستان، یا شغل عوض کنن، یا پناهگاه شخصی بسازن، یا هرچی. ۴. نهایتاً در سمت خود آمریکا هم یه روایت/narrative منسجم و یه استراتژی هدفمند برای فصل دوم می‌تونه شکل بگیره. استراتژی چیدن و عمل همزمان معمولاً کار خیلی خیلی سختیه. و بهینه هم نیست. اتاق‌فکرهای آمریکا (پنتاگون، خصوصی، مشاوران ارشد) سال‌ها برای این جنگ تا اینجا برنامه ریخته بوده‌ان. و الآن که معادلات چنین شده (فاز یک چنین پیش رفته) و یه سری چیزها از «اگه» به «واقعیت» بدل شده (مثل عدم سقوط نظام بعد از مرگ خامنه‌ای، مثل بستن تنگه هرمز، مثل رخ‌ندادن بلافاصله کودتا، مثل جدی‌جدی هیچ‌کاره بودن پزشکیان، مثل راحت زدن رکورد قطعی اینترنت) یه بازنگری در فاز بعدی مفیده. این شکلی نیمه دوم نیمه‌ی مربی‌ها خواهد بود، نه یه استرچ درازمدت تکراری از زدن تارگت‌های تکراری و تصمیم عجولانه و از سر احساس لحظه‌ای ترامپ. (ولو به ظاهر) بله، ترامپ شو-من و بازیگر هست و پست‌هاش در تروث گاهی عامدانه برای فریب یا عصبانیت ساختگی هست؛ اما جدی کمی هم کله‌خر هست و ممکنه اگه یه نفس نکشه و از اتاق فکرهاش بهش آنالیزهای دقیق و مفصل نیاد، یهو تصمیم‌های عجولانه و احساسی هم بگیره. --- یه نکته مهم این وسط راجع به نقش ما مردم: ما (مردم) هرگز اولویت اول ترامپ و نتانیاهو نبوده و نیستیم. قانون بازی همینه. اونا منافع خودشون رو می‌خوان. خوش‌شانسی ما اینه که حماقت رژیم با مردم (اون مرده که زنش رو کتک می‌زنه) مصادف با حماقتش با اسرائیل و آمریکا هم شده (همون مرده، به چار تا قلچماق/پلیس هم فحش داده). وگرنه اگه رژیم هیچ‌وقت غنی‌سازی بالای ۳ درصد نمی‌کرد (و عباس پزش رو هم به استیو نمی‌داد!) و بی‌خیال انگولک کردن اسرائیل با حزب‌الله و حماس می‌شد، قشنگ امکان داشت ما بشیم یه چیزی بین کره‌شمالی و مثلاً سومالی یا غنا و نیجریه. یه کشوری که شر به بقیه نمی‌رسونه، اما زندگی رو برای مردم خودش جهنم کرده. حالا هم که دعوا بین رژیم (همون مرده) با قلچماق/پلیس شده (انتخاب کلمه آزاده، بسته به نگاه سیاسی خواننده)، مردم (زن و بچه یارو) خیلی الآن کاره‌ی خاصی نیستن. بیشتر ناظرن. اما می‌تونن یه امیدی داشته باشن و یه آمادگی‌ای برای پلن‌های آتی بچینن. --- خلاصه: ممنون که خوندین. نوشتن، یه مدلِ فکرکردن من هست و خوشحالم که مفید بوده. دمتون گرم. به‌نظرم هر ۳ گزینه احتمالات خودشون رو دارن. شخصاً به گزینه ۳، بعد ۱.۱. (خارگ، نه نیروگاه برق مردم عادی)، بعد ۲ رو احتمال می‌دم. اما معتقد هستم در ادامه‌ی هرکدوم، شانس خیلی خوبی برای مردم ایران هست. لای همه‌ی این تلخی‌ها و دردها، به‌نظرم ما خوش‌شانسیم که رژیم دشمن گنده‌تری از مردمش هم برای خودش تراشیده و داره ادامه می‌ده. این موضع‌گیری رژیم می‌تونه به پایان عمر خودش نزدیکترش کنه و می‌کنه. خبرهای خوب گاهی یک‌دفعه اتفاق می‌افته. ما هیچ‌وقت ۴ ماه پیش فکر نمی‌کردیم ۱۴۰۵ سال مرگ خامنه‌ای با بمباران هوایی بیت رهبری باشه، اما شد. سقوط جمهوری اسلامی هم می‌تونه یه همچین خبر خوشی باشه که ده‌ها ساله منتظرش هستیم. به عبارت دیگه، سیستم الآن شکسته شده. این یه فکت هست و مقرر/established شده! و خیلی چیزهای این رژیم دیگه مثل سابق نخواهد شد. ما چون وسط طوفان هستیم (در eye of the storm) شاید فرصت یا حوصله نکنیم با تمرکز ببینیم، اما این رژیم دیگه رژیم سابق با خامنه‌ای و تهدید هسته‌ای و موضع مرگ بر اسرائیل نخواهد شد و نخواهد موند. این رژیم آغاز فصل فروپاشی خودش ور داره تجربه می‌کنه. مخلص کلام، این داستان سر درازی خواهد داشت. اما به‌نظر شخصی من بین ۶ ماه الی دو سه سال آینده، روزهای خیلی خیلی خوب و روشنی برای ایران شروع خواهد شد. تا اون موقع خوبه هوای هم رو داشته باشیم و دووم بیاریم. ارادت، -- لوکوموتیو (آیدین)