Mην παίρνετε και πολύ τοις μετρητοίς τον ρηχό ευρωσκεπτικισμό της πλάκας που επιδεικνύουν τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες δεξιούληδες. Αν ξαναγίνουν διαδηλώσεις "Μένουμε Ευρώπη", στην πρώτη σειρά θα βρίσκονται -όπως και το 2015- κρατώντας πανό "Ούρσουλα σ' αγαπάμε!". TX

Είναι πολύ βολικό να επικεντρώνεσαι στους (όντως καταδικαστέους) βανδαλισμούς που έλαβαν χώρα χθες στην Γαλλία αλλά να μην λες κουβέντα για τον ελέφαντα στο δωμάτιο, για το βασικό λόγο που τροφοδοτεί τη τεράστια δυσαρέσκεια του κόσμου σε όλη την Ευρώπη : την πρωτοφανή ακρίβεια που προκάλεσαν οι δυο αποτυχημένοι πόλεμοι της Δύσης στην Ουκρανία και στο Ιράν. Πόσο μάλλον όταν έχεις υποστηρίξεις με φανατισμό το έναν ή και τους δυο πολέμους και δεν σε συμφέρει καθόλου να σου υπενθυμίζουν τις καταστροφικές συνέπειές τους. TX

Πάλι καλά που βρέθηκαν οι αμερικάνικες και οι αγγλικές εφημερίδες και έτσι μάθαμε κι εμείς τι συνέβαινε εδώ και ένα χρόνο στην ίδια μας την χώρα με την Κίμπερλι. Βλέπετε, τα ελληνικά ΜΜΕ- τα πιο υποταγμένα στην εκάστοτε εξουσία ΜΜΕ σε όλο τον πλανήτη!- ήταν απασχολημένα με τη Βίσση και τον Καρβέλα και δεν είχαν χρόνο να ψάξουν τέτοια ασήμαντα θέματα. ΤΧ

--- Πολύ καλά έκανε ο Ντόναλντ Τραμπ και προχώρησε σε deal με τη Ρωσία για την προμήθεια ντίζελ. Οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ΕΕ, πάλι, προτιμούν να ξεπαγιάσουν οι Ευρωπαίοι αυτόν τον χειμώνα παρά να εγκαταλείψουν το επικίνδυνο αφήγημα της (ανύπαρκτης) ρωσικής απειλής. --- Από την άλλη, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να χρηματοδοτεί και να δίνει όπλα στο καθεστώς Ζελένσκι κάνοντας εφικτή τη συνέχιση αυτού του αιματηρού πολέμου ενώ στάθηκε ανίκανος να κλείσει μια ειρηνευτική συμφωνία , υποχωρώντας στις πιέσεις του αμερικάνικου βαθέος κράτους και των neocons που κυριαρχούν στην κυβέρνησή του. --- Η ακρίβεια, που ανάγκασε τον Τραμπ να κλείσει το deal με τον Πούτιν εν όψει των εκλογών του Νοεμβρίου, είναι, σε μεγάλο βαθμό, δημιούργημα δικό του και του αδιέξοδου πολέμου που έχει ξεκινήσει κατά του Ιράν. --- Ως συνήθως, για πολλά γέλια οι εν Ελλάδι τραμπικοί. Σήμερα ανακάλυψαν ξανά την αξία του ρεαλισμού στις διεθνείς σχέσεις, πανηγυρίζοντας για τη συμφωνία Τραμπ-Πούτιν. Αύριο θα φορέσουν πάλι το neocon κουστούμι τους και θα μας λένε για το πόσο καλή δουλειά κάνουν οι κυρώσεις κατά του Ιράν και ότι πρέπει οι ΗΠΑ να βομβαρδίζουν μέχρι να πέσει το καθεστώς των μουλάδων. TX

Εν τω μεταξύ, το παραλήρημα ενθουσιασμού των εγχώριων τραμπικών και "εθνοπατριωτών" για την ομιλία του Ρούμπιο συναγωνίζεται σε γραφικότητα τους αντίστοιχους πανηγυρισμούς των φιλελέφτ μας, όταν είχε μιλήσει στην Πνύκα το δικό τους ίνδαλμα, ο Μπάρακ Ομπάμα. Γενικά, δώσε στον Έλληνα πολιτικό σχολιαστή ομιλία ξένου ηγέτη τύπου "efxaristoume Athina, efxaristoume Ellada", κότσαρε και μια Ακρόπολη στο μούχρωμα για φόντο, και θα κατουρηθεί από χαρά και (πάνω απ' όλα) εθνική υπερηφάνεια. ΤΧ

Επειδή βλέπω ότι πολλοί δεξιοί φίλοι εδώ μέσα ενθουσιάστηκαν που ο Αμερικάνος ΥΠΕΞ είπε δυο κουβέντες για έθνη και εθνικισμό στη σημερινή ομιλία του στην Πνύκα, καλό είναι να συνειδητοποιήσουν ότι για τον ξαναζεσταμένο αυτοκρατορικό νεοσυντηρητισμό του Μάρκο Ρούμπιο η μόνη εθνική κυριαρχία που έχει αξία είναι αυτή των ΗΠΑ. Η Ελλάδα προορίζεται να παραμείνει αποικία και η κυριαρχία της θα αξίζει λιγότερο και από τις διαβεβαιώσεις του Ντόναλντ Τραμπ ότι τελειώνει ο πόλεμος στο Ιράν. TX

--- Aν αληθεύει το δημοσίευμα της (συνήθως έγκυρης) "Wall Street Journal" ότι η Κίμπερλι λειτουργεί σαν ατζέντης συγκεκριμένης ιδιωτικής εταιρείας, τότε η πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα δεν κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνει τα τελευταία δύο χρόνια η οικογένεια και το περιβάλλον του Ντόναλντ Τραμπ : δηλαδή χρησιμοποιούν το αμερικάνικο κράτος για να πλουτίζουν αυτοί και οι φίλοι τους. Η διαπλοκή κράτους και μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων είναι κανόνας για τις ΗΠΑ ειδικά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον παγκόσμιο ρόλο που ανέλαβε από τότε η αμερικάνικη κυβέρνηση, αλλά πρώτη φορά οι δουλειές αυτές γίνονται τόσο ξεδιάντροπα και χωρίς να τηρούνται καν τα στοιχειώδη προσχήματα. --- Σχετικά με τον ιδιαίτερα δραστήριο στον χώρο του τραμπισμού Ελληνοαμερικάνο λομπίστα τον οποίο, όπως ισχυρίζεται η WSJ, σπονσοράρει η Κίμπερλι, δεν θα εκπλαγώ αν μάθω ότι και άλλοι τραμπικοί influencers στην χώρα μας που έχουν αναλάβει την εργολαβική υπεράσπιση κάθε κωλοτούμπας και κάθε ασυναρτησίας του πρόεδρου των ΗΠΑ, κάτι κερδίζουν από αυτήν την υπόθεση. (οk, υπάρχουν και οι βλάκες που ξεφτιλίζονται τζάμπα). --- Έξαλλοι οι φιλελέφτ του "ακραίου κέντρου" για την (πράγματι απαράδεκτη) επέμβαση των ΗΠΑ στα εσωτερικά της Ρουμανίας. Όταν όμως ο Τιερί Μπρετόν έλεγε «Το κάναμε στη Ρουμανία, κι αν χρειαστεί, θα το κάνουμε και στη Γερμανία» ή όταν η ΕΕ παρενέβαινε στις εκλογές στην Ουγγαρία και την Πολωνία, άκρα του τάφου σιωπή. TX

Γιατί διαμαρτύρεστε συνέχεια, ρε γκρινιάρηδες; Να που βρέθηκε λύση για το πρόβλημα της ακρίβειας! ( Στην θέση του Shapiro, βάλτε τους δικούς μας "Israel First" πολιτικούς, δημοσιογράφους και influencers ) ΤΧ

Ψηλό σαν ένα κτίριο σαράντα ορόφων. Πλατύ ως ένας δρόμος δύο λωρίδων. Βέβαια, το πρόβλημα στο Τέξας είναι ότι δεν έχουν καταργήσει ακόμα τα πλαστικά καλαμάκια. ΝΛ

Τώρα το χειμώνα που θα πληρώνετε το πετρέλαιο (και όχι μόνο) για χρυσάφι, θυμηθείτε όλα εκείνα τα δεξιοτραμπικά ντουγάνια που χειροκροτούσαν τον πόλεμο στον Ιράν και σας φλόμωναν με μεγαλόστομες ανοησίες για την "νίκη του ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού" και την "απελευθέρωση των γυναικών του Ιράν από τον ζυγό των μουλάδων". Μαζί με τους κοκορόμυαλους φιλελέφτ, που φώναζαν υπέρ της δυτικής επέμβασης στον πόλεμο της Ουκρανίας, είναι και αυτοί υπεύθυνοι για την καταβαράθρωση του βιοτικού μας επιπέδου τα τελευταία χρόνια. TX

Από τις αναρτήσεις του Μιθριδάτη μέχρι τους "sugar daddies" του Koυτσούμπα και από το "μη σκίσετε κανένα καλσόν" της Κωνσταντοπούλου μέχρι το "χαριεντιζόσασταν με υπουργούς" του Φαραντούρη (όταν πρώτη η Σδούκου χρησιμοποίησε αυτό το ρήμα κατά του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ), τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας έχουν κατηγορήσει τους αντιπάλους τους για "μισογυνισμό" και "σεξισμό" περισσότερες φορές και από την παλαβή feminazi ομάδα "Ναι, είσαι μισογύνης". Το να διαστρεβλώνεις τα λεγόμενα των πολιτικών σου αντιπάλων και το να τους στολίζεις με διαφόρους ορθοπολιτικούς "-ισμούς" ώστε να αποπροσανατολίζεις τη συζήτηση και να μην απαντάς επί της ουσίας στα λεγόμενά τους, είναι τερτίπια που στο εξωτερικό εφαρμόζονται κατά κόρον από την woke φιλελέφτ Αριστερά. Εδώ στην Ελλάδα πάλι -και για να σας φύγουν και οι τελευταίες αμφιβολίες για το ποιος εκπροσωπεί τον αριστερόστροφο γουοκισμό στη χώρα μας- πρωταγωνίστρια σε αυτή την κατάπτυστη τακτική δεν είναι άλλη από την αγαπημένη μας, τάχα "κεντροδεξιά", "Νέα Δημοκρατία". TX

Οι αρχές του 20ου αιώνα ήταν για τις ΗΠΑ η περίφημη "Προοδευτική Περίοδος" ( "Progressive Era" ), μια, υποτιθέμενα, "λαμπρή" και "ένδοξη" μεταρρυθμιστική εποχή όπου ψηφίστηκαν εκατοντάδες νόμοι και κανονισμοί για να προστατεύσουν τους απλούς αμερικάνους πολίτες, καταναλωτές και εργαζόμενους από τους "κακούς" και "άπληστους" καπιταλιστές. Όπως όμως έδειξε τη δεκαετία του 1960, ο ιστορικός της Νέας Αριστεράς, Gabriel Kolko, στο εμβληματικό έργο του "The Triumph of Conservatism: A Reinterpretation of American History 1900–1916", η "Προοδευτική Περίοδος" δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια ιδιαίτερα πετυχημένη προσπάθεια των μεγάλων επιχειρήσεων να χρησιμοποιήσουν τη κυβερνητική νομοθεσία ώστε να προστατεύσουν την θέση τους και τα κέρδη τους από τον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς. Οι μεγάλες εταιρείες υποστήριξαν τις κρατικές ρυθμίσεις επειδή είχαν τους πόρους για να απορροφήσουν το κόστος συμμόρφωσης, ενώ οι μικρές ανερχόμενες επιχειρήσεις όχι και επομένως αυτές αποκτούσαν αυτόματα ένα τεράστιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Έτσι, με την καθοριστική βοήθεια του κράτους, κατάφεραν να βγάλουν από τη μέση τους ανταγωνιστές τους, να δημιουργήσουν μονοπωλιακές καταστάσεις στην αγορά και να εξασφαλίσουν τα κέρδη τους. Η ίδια ακριβώς ιστορία επαναλαμβάνεται και σήμερα με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Σε πολλούς φαίνεται παράδοξο που οι κροίσοι που διοικούν τις μεγάλες εταιρείες ΑΙ παρακαλάνε την αμερικάνικη κυβέρνηση να επιβάλλει νόμους και κανονισμούς στις επιχειρήσεις τους, αλλά όπως έχει δείξει η ιστορία το κάνουν αυτό για να ξεφορτωθούν τον ολοένα αυξανόμενο ανταγωνισμό που αντιμετωπίζουν. Όσο για τους προοδευτικούληδες που σήμερα φωνάζουν και αυτοί για περισσότερες κρατικές ρυθμίσεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη, μοιάζουν, γι' άλλη μια φορά, να λειτουργούν σαν τα παπαγαλάκια (ή σαν τους χρήσιμους ηλίθιους) του Μεγάλου, μονοπωλιακού και κρατικοδίαιτου Κεφαλαίου. TX

Και τώρα που θέλει να μοιράσει πεντοχίλιαρα, τι μου θύμισε; ΝΛ

Nα θυμίσω εδώ στους πάλαι ποτέ "Slava Ukraini" και νυν "Γίγαντα Τραμπ, γύρνα το Ιράν στην εποχή του Λίθου!" εγχώριους δεξιούληδες, που σήμερα πανηγυρίζουν για τη νίκη του AfD , ότι το AfD από την αρχή τάχθηκε σταθερά ενάντια στη γερμανική συμμετοχή στους πολέμους της Ουκρανίας και του Ιράν επειδή πιστεύει ότι η Γερμανία πρέπει να βάζει πάνω απ' όλα τη δική της κυριαρχία και δεν έχει καμιά δουλειά να πολεμά για ξένα συμφέροντα. Bλέπετε, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της δικιάς μας Δεξιάς, στο AfD φαίνεται να έχουν καταλάβει ότι δεν γίνεται να λες ότι είσαι πατριώτης και ταυτόχρονα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής να δρας σαν λακές της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών. TX

«Έχω λίγο πρόβλημα με τον όρο συνωμοσιολόγος και παραπληροφόρηση. Με την έννοια ότι όλοι μας, ακόμα και ο πιο καλά πληροφορημένος, ακόμα και ο πιο καλά εκπαιδευμένος, ακόμα και ο καθηγητής του Στάνφορντ, του Χάρβαρντ, δεν ξέρω τι, μπορεί και αυτός να γίνει εν μέρει πηγή παραπληροφόρησης ή συνωμοσιολογίας ή οτιδήποτε. Είδαμε, για παράδειγμα, στις μεγάλες κρίσεις των τελευταίων ετών, η πανδημία ήταν ένα παράδειγμα που πολλές φορές απλοί άνθρωποι, αμόρφωτοι εντός εισαγωγικών, είχανε πιο ορθές επιστημονικά ιδέες από επίσημους φορείς, από κυβερνήσεις, από ανθρώπους που το παίζανε ότι είναι ειδικοί και μελετητές και είχανε την πληροφορία και “πώς μπορεί να με αμφισβητήσεις εμένα;”. Άρα θέλει πάρα πολύ προσοχή. Γιατί αν πεις ότι “δεν ξέρω, ας το δούμε, ας διερευνήσουμε για να δούμε τι βγαίνει στην επιφάνεια και θα προχωρήσουμε”, είναι μία λύση. Αν πεις ότι “εγώ ξέρω ποιος είμαι, είμαι ο καθηγητής του Στάνφορντ. Εσύ ποιος είσαι; Ένας απλός πολίτης. Πόσα πτυχία έχεις; Σε περνάω εκατόν είκοσι προς μηδέν”. Αυτό, αν κάνει λάθος αυτός των εκατόν είκοσι πτυχίων, τότε είναι καταστρεπτικό. Και ουσιαστικά γελοιοποιεί την επιστήμη. Αυτό που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια είναι μία αυτογελοιοποίηση της επιστήμης που έχει συγκρουστεί με απλούς ανθρώπους, με απλή λογική, με απλές έννοιες και οι απλοί άνθρωποι έχουν υπερισχύσει απέναντι των πεντακοσίων πτυχίων» Γιάννης Ιωαννίδης (από την συνέντευξη του στην εκπομπή του ΣΚΑΪ, "Studio στις 3", youtube.com/watch?v=zPWfKdY1… ). ΤΧ

Τα τελευταία χρόνια ο Τζόναθαν Φράνζεν έχει εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους και πιο ενδιαφέροντες συγγραφείς των ΗΠΑ. Οι βασικοί λόγοι αυτής της εξέλιξης είναι δύο : Πρώτον, εγκατέλειψε εγκαίρως τα παραληρηματικά μεταμοντερνιστικά πειράματα της νιότης του και στράφηκε προς την παραδοσιακή αφήγηση του Ντίκενς, του Μπαλζάκ και του Τολστόι, κάνοντας τα μυθιστορήματά του απολαυστικά στην ανάγνωση. Δεύτερον, αν και ο ίδιος είναι liberal, αντιμετωπίζει πια με ολοένα αυξανόμενο σεβασμό και σοβαρότητα τις παραδοσιακές αξίες, γεγονός που δίνει στα βιβλία του βάθος και ωριμότητα. Και τα δυο αυτά στοιχεία είναι εμφανή στο τελευταίο του βιβλίο "Σταυροδρόμια" που κυκλοφόρησε το 2021 και που διάβασα- με κάποια καθυστέρηση, είναι η αλήθεια- αυτές τις μέρες. Με τον κίνδυνο να αδικήσω την πολυπλοκότητα ενός σύνθετου και πολυεπίπεδου βιβλίου, θα μπορούσα να συνοψίσω τα "Σταυροδρόμια" ως εξής : "Αμερικανική οικογένεια έρχεται σε επαφή με τη σεξουαλική και κοινωνική επανάσταση των αρχών του ’70, δοκιμάζει τις νέες ελευθερίες, υφίσταται τις αρνητικές συνέπειές τους και εν τέλει, μέσα από την κρίση, τα μέλη της ανακαλύπτουν ξανά την αξία της οικογένειας, της αυτοσυγκράτησης και της θρησκευτικής πίστης". Διαβάζοντας τις ελληνικές κριτικές που γράφτηκαν τον καιρό που κυκλοφόρησε το βιβλίο, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω την αμηχανία των προοδευτικών μας γραφιάδων με τις ιδέες και τις αξίες που παρουσιάζονται στα "Σταυροδρόμια". Δεν είναι μόνο ότι έχουν μάθει να τις βλέπουν εχθρικά αλλά κάποιες από αυτές, ειδικά όσες σχετίζονται με τη θρησκευτική πίστη, είναι γι' αυτούς τελείως "ξένες" και "εξωτικές" (πχ οι εύστοχες παρατηρήσεις του Φράνζεν για τις διαφορές ανάμεσα στην καθολική και την προτεσταντική αντίληψη της ενοχής, της αμαρτίας και της εξομολόγησης). Έτσι, αν και οι κριτικές τους είναι θετικές για τη λογοτεχνική αξία του βιβλίου, για τις ιδέες του είτε προτιμούν να μην κάνουν λόγο είτε να διαστρεβλώνουν το νόημά τους. Πχ ο ένας έχει βάλει ειρωνικό τίτλο "η επιστροφή της αγίας αμερικάνικης οικογένειας" όταν ο Φράνζεν στα "Σταυροδρόμια" δείχνει να σέβεται, όσο τίποτε άλλο, την οικογένεια, με όλα τα αρνητικά της, και να την θεωρεί λύση για πολλά από τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου. Άλλος, πάλι, γράφει, έτσι γενικά και αόριστα, ότι το βιβλίο περιγράφει τη "σύγκρουση ριζοσπαστισμού και συντηρητισμού", χωρίς να αναφέρει ότι βασικός στόχος τoυ είναι ο ριζοσπαστισμός των '60s και τα αδιέξοδά του. Και ένας τρίτος μας αποκαλύπτει ότι το βιβλίο αποδομεί τα αλτρουϊστικά κίνητρα των χριστιανών, όταν η κριτική του Φράνζεν στρέφεται κυρίως ενάντια στις liberal προτεσταντικές εκκλησίες όπου κάθε θρησκευτικότητα έχει χαθεί και θυμίζουν περισσότερο ακτιβιστικές πολιτικές ομάδες και γκρουπ ψυχοθεραπείας. Γι' αυτό, λοιπόν, αφήστε το εγχώριο προοδευτικάτο να γράφει ό,τι θέλει, και εσείς απολαύστε τα "Σταυροδρόμια" ανεπηρέαστοι και με ανοιχτό μυαλό. Δεν είναι μόνο ένα από τα καλύτερα αμερικανικά μυθιστορήματα των τελευταίων δεκαετιών αλλά είναι και ένα έργο πολύ πιο σύνθετο και ιδεολογικά ενδιαφέρον απ’ όσο αφήνουν να εννοηθεί οι κριτικές που δημοσιεύτηκαν στον ελληνικό Τύπο.ΤΧ

Το ξέρω ότι τα εθνίκια μας, οι ευρωπαϊστές μας αλλά και όσοι βλέπουν τις διεθνείς σχέσεις με κριτήρια ποδοσφαιρικού αγώνα "Ολυμπιακός- Παναθηναϊκός" μπορεί να μπερδεύονται με κάτι τέτοια, αλλά στους γιουγκοσλαβικούς πολέμους της δεκαετίας του 1990, ισχύουν ταυτόχρονα και τα τέσσερα παρακάτω : α) Οι, συνήθως αγιοποιημένοι από τη Δύση, Κροάτες και Βόσνιοι μουσουλμάνοι έκαναν κι αυτοί σφαγές και θηριωδίες κατά αμάχων. β) Οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας ήταν έγκλημα. γ) Ο Ράτκο Μλάντιτς ήταν εγκληματίας πολέμου χωρίς "ναι μεν, αλλά...". Τα εγκλήματα του ΝΑΤΟ, των Κροατών ή των μουσουλμάνων δεν ξεπλένουν τα δικά του εγκλήματα. δ) Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στη Χάγη είναι ένας πολύ προβληματικός θεσμός για την απονομή δικαιοσύνης σε τέτοιες περιπτώσεις, που περιορίζει την εθνική κυριαρχία και παρουσιάζει σοβαρές ελλείψεις ως προς τις εγγυήσεις της δίκαιης δίκης, και ο Μλάντιτς δεν έπρεπε να δικαστεί από αυτό. ΤΧ