sebiş 🌙 retweeted
- peki doğru kişiyi nasıl tanıyacağım?
+ Onun yanında sakinleşeceksin.
Yanında sakinleşeceğin birisi olacak.
sebiş 🌙 retweeted
Çabalamamanın, uzaktan izlemenin, ortadan kaybolmanın bedelini hepiniz ödeyeceksiniz. Sahip çıkamadığınız kadının mutluluğunu uzaktan izleyerek, içiniz cayır cayır yana yana o bedeli ödeyeceksiniz. Vaktiyle almadığınız sorumlulukların reklamını yapmayı, gösterişe dökmeyi de bırakın.✍️
sebiş 🌙 retweeted
POV: Onunla konuşmamanın senin için en iyisi olduğunu biliyorsun ama yine de onu özlemekten kendini alamıyorsun.
sebiş 🌙 retweeted
“İnsanın içindeki en büyük boşluk, yıllar içinde inandığı şeylerin yavaşça anlamını yitirmesidir”
sebiş 🌙 retweeted
Bir insana defalarca kırıldığın yeri gösterirsin, anlamaz.
Sonunda sessizce yürüyüp gittiğinde ise seni suçlar.
Oysa hiç kimse bir gecede vazgeçmez; her gidiş, birikmiş çaresizliklerin son durağıdır.
sebiş 🌙 retweeted
sen hiç affedilmeyi beklemedin, hiç özür dilemedin, hiç aramadın. sen kıyıda köşede ihmal ettiğin bir kalbin seni hep sevdiğinden emindin.
sebiş 🌙 retweeted
Bir gün birini o kadar çok
sevdim ve ona yük olmamak için o
kadar basitleştim ki, beni kaybetmekten korkmuyordu. Çünkü ne yaparsa yapsın, sırtımı dönüp gidemeyeceğimi biliyordu. Bu da sevginin en alçak haliydi; çünkü onun varlığı benim için ne kadar değerliyse, benim varlığım da onun için bir o kadar önemsizleşmişti.
sebiş 🌙 retweeted
Tek kuruşluk kârım yoktu hayatımdaki varlığından,
inan zararına seviyordum ben seni…
Attila İlhan…
İyi geceler…
sebiş 🌙 retweeted
“Eğer biri sizi gerçekten seviyorsa ama sürekli incitiyorsa, sevgi kalmak için yeterli mi olmalı?”
Bir insanın sizi sevmesi, size iyi geldiği anlamına gelmez. Bazen sevgi vardır ama özen yoktur; bağlılık vardır ama anlayış yoktur. Çünkü sevginin varlığı, verdiği zararı kendiliğinden ortadan kaldırmaz.
Belki de asıl soru “Beni seviyor mu?” değil, “Beni sevme biçimiyle yanımda güvende ve değerli hissedebiliyor muyum?” olmalı.
sebiş 🌙 retweeted
Stoacı felsefedeki "kontrol edemediğin şeylere üzülme" prensibi, İslam tasavvufundaki "tevekkül" kavramıyla burada mükemmel bir sentez bulur.
Havale etmek, Stoacı bir soğukkanlılıkla öfkeyi bastırmak değil; o öfkenin enerjisini kozmik bir mahkemeye havale ederek psikolojik bir bağışıklık kazanmaktır.
İnsan, kendi içindeki yıkıcı intikam hırsını bu sayede nötralize eder.
sebiş 🌙 retweeted
Her şey seni hatırlatır, gökyüzü, deniz, rüzgâr.
Zaferle müjdelenmiş hürriyet kokan bu diyar.
sebiş 🌙 retweeted
“İstesek bile sevmekten asla vazgeçemeyeceğimiz şey bize aittir ancak.”
—Maria Alberto Zambrano
sebiş 🌙 retweeted
Öfke, iftira ve şüphe çoğu zaman hakikatten değil, insanın kendi yükünden doğar.
Karanlık, güneşi kirletemez sadece bakanın gözünü karartır.
Kalbi neyle doluysa dili onu taşır vicdanı neyi saklıyorsa bakışı onu arar. İnsan, çoğu zaman karşısındakini değil, kendi gölgesini yargılar.
Çamur atan el, kirlettiğini değil önce kendi avucunu lekeler.
Kimi her yerde ihanet görür, kimi her yerde menfaat arar, kimi de herkesi kendisi gibi zanneder. Çünkü insanın bakışı, karakterinin aynasıdır.
Bozuk pusula kuzeyi değiştiremez sadece sahibini yanlış yola götürür.
Hakikat ispat peşinde koşmaz. Zaman, maskeleri tek tek indirir geriye sadece karakter kalır.
İlahi adalet acele etmez ama hiçbir hesabı da yarım bırakmaz.
İnsanın ağzından çıkan her söz, karşısındakini değil önce sahibinin dünyasını anlatır. En derin sırlar bazen itirafla değil, ithamla ortaya çıkar. Çünkü insan, en çok içinde taşıdığı şeyi başkasına yakıştırır.
























