Bert Deckers

Het feit dat zoveel N-VA-kopstukken zo gepikeerd reageren op de uitspraken van Tom Van Grieken, is bijzonder interessant. Volgens mij heeft Van Grieken overigens overschot van gelijk. Ik ben dan ook blij dat hij afgelopen weekend zo duidelijk de vinger op de wonde legde. De reden voor die bijzonder felle reacties lijkt me vrij eenvoudig: de N-VA-top voelt dat steeds meer Vlamingen beginnen te beseffen hoe hard ze bij de neus zijn genomen. Steeds meer hardwerkende Vlamingen die jarenlang hun vertrouwen aan N-VA hebben gegeven, beseffen inmiddels dat ze zwaar bedrogen zijn. Ik spreek dagelijks met ondernemers en werknemers en hoor steeds vaker dezelfde duidelijke boodschap: “Nooit meer stem ik op N-VA!” De ontgoocheling is groot, en terecht. Mensen hebben gestemd voor verandering, voor een overheid die eindelijk zuiniger zou omspringen met hun belastinggeld en voor politici die orde op zaken zouden stellen. Wat krijgen ze in de plaats? Meer van hetzelfde, een overheid die boven haar stand blijft leven en begrotingscijfers om van te huilen. Dat voelen de kopstukken van Open VLD 2.0 uiteraard ook. Alleen hebben ze blijkbaar meer energie om zich druk te maken over Tom Van Grieken dan om hun eigen zwakke beleid te verdedigen. In plaats van verantwoordelijkheid te nemen, de eigen verkiezingsbeloften ernstig te nemen en eindelijk werk te maken van structurele hervormingen, zoeken ze liever een zondebok. En wie is daarvoor geschikter dan Tom Van Grieken? Schiet op de boodschapper en hoop dat niemand nog naar de boodschap luistert. Het is bijzonder jammer dat we nog bijna drie jaar moeten wachten alvorens de kiezer deze politieke huichelarij kan afstraffen. Maar één zaak mogen de N-VA-kopstukken stilaan beginnen te beseffen: je kan de kiezer één keer teleurstellen, misschien zelfs twee keer, maar je kan hem niet eindeloos blijven bedriegen. Hoe harder ze vandaag uithalen naar Van Grieken, hoe duidelijker ze tonen hoe zenuwachtig ze zelf geworden zijn. Want hun grootste probleem is niet Tom Van Grieken. Hun grootste probleem is dat steeds meer Vlamingen hen doorhebben. En in 2029 zal geen enkele boze reactie, geen enkele politieke uitvlucht en geen enkele communicatiecampagne hen nog kunnen beschermen tegen het oordeel van de kiezer. Dan wordt de rekening gepresenteerd. En die zou voor N-VA weleens bijzonder zwaar kunnen uitvallen.