Beriloz

Emekli arkadaşlara kırsalı tavsiye ettik, küfür kıyamet koptu. 😊 Kardeşim, hükümete patlatamadığın öfkeyi bana patlatma; kalbini kırarım. Senin emekli maaşını ben bağlamadım, seni 60’ından sonra hayattan ben koparmadım. Sabah parka çık, akşama kadar çekirdek ye. Çay bahçesine otururken hesabını yap. Şehirde bir aşağı bir yukarı dolaş. Ağzında diş kalmamış diş yaptırmak lüks, tatil lüks, dışarıda yemek lüks. Sistem seni yıllarca çalıştırmış, sonra önüne 30 bin lira civarı maaş koymuş, “hadi şimdi yaşa” demiş. Sen de gelip bana kızıyorsun. “Torun bakıyorum” diyorsun. Niye bakıyorsun kardeşim? Çünkü oğlunla gelinin, kızınla damadın tek maaşla geçinemiyor. Karı-koca çalışmak zorunda. Kreş pahalı. Bakıcı pahalı. Devlet çalışan aileye doğru dürüst çocuk bakım imkânı sunmuyor, sonra faturayı nineyle dedenin sırtına bırakıyor. Sen de bunu kutsal görev sanıyorsun. Sen emekli misin, ücretsiz kreş personeli misin? “Sağlık sorunum var, hastane lazım” diyorsun. Doğru. Peki niye 60 yaşından sonra yaşanabilecek tek yer sana büyükşehir gibi dayatılmış? Niye kırsalın sağlık altyapısı yıllarca güçlendirilmemiş? Bunun hesabını da bana değil, yönetenlere sor. “Arkadaşlarım burada.” “Torunlar burada.” “Hastane burada.” “Çalışmak zorundayım.” “Arabasız olmaz.” Kardeşim, farkında değilsin ama bunların çoğu tercih değil, sistemin sana taktığı tasma. Emekli olmuşsun hâlâ çalışıyorsun. Çalışmazsan geçinemiyorsun. Çocukların çalışıyor, torun sana kalıyor. Maaşın yetmiyor, şehirden ayrılamıyorsun. Sonra dönüp “Ben kırsala niye gideyim?” diye bana soruyorsun. Gitme kardeşim. Kimse seni zorla köye götürmüyor. Ama aynı yaşta başka ülkelerde insanlar 70’inde geziyor, 80’inde bahçesine bakıyor, 90’ında kendi hayatını yaşıyor. Bizde adam 60’ında kendini kapatmış: “Toruna kim bakacak?” Valla bravo. Sistem senin ömrünün ikinci yarısını da paketleyip çocuk bakım hizmeti diye kullanıyor, sen hâlâ bana kızıyorsun. Ben sana “dağın başına git, hastaneyi unut” demiyorum. Şehir çeperinde, altyapısı olan, hastaneye ulaşımı bulunan, bahçesi toprağı olan daha ucuz ve daha özgür bir hayatı düşün diyorum. Düşünme. Yine şehirde yaşa. Ama maaşı yetmeyen, hâlâ çalışmak zorunda kalan, torun bakıcılığına mecbur edilen, çay parasını hesaplayan bir hayatın öfkesini kırsalı anlatana kusma. Kardeşim diyorum çünkü bende emekliyim… Yanlış kişiye efeleniyorsun. Adres bende değil, Ankara’da.