Chłop, zmęczony szczurami niszczącymi jego uprawy i kradnącymi ziarno, wymyślił sprytny, ale okrutny plan. Wrzucił martwą świnię do głębokiej, opuszczonej studni. Związane zapachem, prawie 80 szczurów rzuciło się do studni, by ucztować na padlinie. Na początku wszystko wydawało się wspaniałe. Było więcej niż wystarczająco jedzenia dla wszystkich, a szczury jadły, aż były syte. Ale gdy jedzenie się skończyło, odkryły coś przerażającego. Ściany studni były zbyt strome, by się wspiąć. Były uwięzione. Mijały dni, a głód przeradzał się w desperację. Desperacja przeradzała się w agresję. Szczury, które kiedyś jadły spokojnie obok siebie, zaczęły walczyć o przetrwanie. W końcu zaczęły się nawzajem zabijać i pożerać. Jeden po drugim ich liczba malała, aż pozostał tylko jeden szczur. Jego oczy były przekrwione, a przetrwał, pożerając swoich pobratymców. Wtedy wrócił chłop, spuścił linę do studni i uratował ostatniego ocalałego szczura. Ale nie zrobił tego z dobroci czy współczucia. Chłop wiedział, że szczur nauczył się przetrwać, polując na inne szczury. Gdy wypuścił go na swoje pole, będzie kontynuował zabijanie swoich pobratymców zamiast jeść jego ziarno. Chłop zamienił swojego wroga w swoją najpotężniejszą broń. I taka jest lekcja "dziel i rządź". Ci, którzy kontrolują pułapkę, nie muszą sami toczyć bitew. Oni po prostu tworzą warunki, w których inni zwracają się przeciwko sobie. Szczury wierzyły, że ich wrogami są inne szczury. Nigdy nie zdały sobie sprawy, że prawdziwym wrogiem był chłop, który je tam wrzucił. Największe niebezpieczeństwo nie zawsze to wróg stojący przed tobą. Czasem to ten, kto stworzył konflikt i cicho patrzy, jak się nawzajem niszczycie. Być może prawdziwe pytanie nie brzmi, po której stronie jesteś, ale kto zbudował studnię – i dlaczego chce, żebyśmy walczyli na jej dnie.