Kayıplar Kosova'yı yazdım, çünkü savaş hayatın ta kendisiydi doğduğum günden beri savaşları görüyordum savaşların içindeydim, kendi savaşımı yaşıyordum. Bozkırn Atları'nı yazdım çünkü bozkırın atları benim çocukluğumu alıp sırtlarına gittiler yakalayamadığım bir yerlere. "Göçtü kervan kaldık dağlar başında" dediler ben kulağımı değil gönlümü yaslayıp dinledim o dağların türkülerini, göçen kervanları. Gençtim yaralanacaktım ama asla yararlanamayacaktım. Müstesna Delileri yazdım o sahipsiz insanları, dünyanın en müdanasız insanlarını yazdım; imrendim belki, Allah'tan gayrısına eyvallahları yoktu onların. Züleyha'yı yazdım, herkes kadar aşıktım. Ben de herkes kadar aşkı anlamak istedim. Herkes gibi aşık olmak istemedim! Züleyha'nın biricik aşkına sığındım bu sebepten. Boğazın sularını atılan bir kitaptı bizim kaderimiz. Bir Şubat günü alınan kararlarla insanların hayatları alt üst olmuştu ve oturdum hayatını tamir etmek isteyen insanları yazdım. Bir bozkır çocuğuydum ama uzaklar beni hep çekiyordu. Uzaklar; Afganistan, İran, Kosova, Tanzanya oturdum Afganistan'daki çocukların diliyle mektuplar yazdım, savaştan başını kaldıramayan başını kaldırdığında vurulan çocukların hikayelerini anlattım o mektuplarda. Saklı öykülerim vardı. Sadece kendime sakladığım bir de ölmüş dostlarım için yazdığım. Sonra dayanamadım, ortaya çıkardım bir sandığı açar gibi açtım onları. Çare yoktu; yaşamak zorundaydık, çare yoktu yazmak zorundaydık ! Dünyanın en uzak Tahran'ında dünyanın en uzak şairini buldum. Dünyanın en yakın Tahran'ında kendime bir başına kalmış bir Mayakovski yalnızlığı buldum. O yalnızlığın içinde İran'da güzel dostlar tanıdım insan sıcağını tattım bir nebze, insana güvenebileceğimi anladım, sustum . Bana hüzünlü hikayeler anlatan insanları sevdim hüzünlü yüzlerini anlatmaya çalıştım. Bozkır'da esen bir rüzgardım. Bir gün duracaktım ama belki bir çocuğun elinden bir tohum kapıp başka bir çocuğun rüyasında bir ağaç doğsun diye yazdım. Dünyaları dolaşsa da eninde sonunda insan annesine gelirmiş. Annemin gökyüzünün altına gelip sığındım ve o gökyüzüne bakıp bir insanın yapabileceği en güzel şey herhalde annesini seçmektir dedim ve annem gibi dua etmeyi öğrendim. Bir damla kan bin bir kedermiş insan. Bu söze bir şey ekleyebildim mi? Deniyorum. İnsanın yeryüzündeki bitmeyen savaşının ortasında kalbimi yokluyorum ve insan kalmaya çalışıyorum. Ve yazmak, insanın kendini ifade etmesinden çok kendini tamir etmesiymiş. Nasipse ev ve mahalle adlı kalelere sigindim ve onları anlatmaya çalışıyorum. Bu ödülde emeği olan güzel insanlara, mekânlara, cümle canlılara teşekkürü bir borç bilirim. Kalemle yazmayı bize nasip eden Rabbe şükürler olsun. – at Beyoğlu, İstanbul