sonya retweeted
mi parte favorita de la biblia es cuando jesús, en vez de decirles a las mujeres que se vistan con modestia y se cubran, les dice a los hombres que se arranquen los ojos si no pueden controlarse.
sonya retweeted
ผมเพิ่งถึงไทย ตอนนี้กลายเป็นว่าไฟลทล่าสุดเป็นแพะรับบาปแทน มันใช่จริงๆหรอ @airasia @airasiaTH
22.45 ตกค้าง 2 ไฟล์ทเป็นที่เรียบร้อย แจกผ้านอนล่ะ นี่กุอยากนอนสนามบินหรอ ให้การไม่ตรงกันซักเคาน์เตอร์ว่าจะได้บินกี่โมง กุจะบ้า อย่าหาบิน #แอร์เอเชีย #โหนกระแส @airasia @airasiaTH
ไม่อยากเหยียดประเทศนะ แต่เคยมีคนไปเรียนหมอประเทศแถบนี้ เพราะคิดว่าจะมาเป็นหมอในไทยได้ ปรากฏว่าแพทยสภาในไทยไม่รองรับคนที่จบหมอมาจากประเทศแถบนี้ ก็เอาไว้พิจารณาดูละกัน
sonya retweeted
พีคสุดคือ ขยะอิเล็กทรอนิกส์บด แล้วเอามาผสมขี้ไก่ แล้วเอามาเป็นปุ๋ยไร่อ้อย
ถ่ายรูปมาแล้วอาจดูยากนิดนึง แต่พอได้มายืนดูอยู่หน้างานแล้วเห็นความแตกต่างชัดเจน
sonya retweeted
เหี้ยป่ะล่ะ เห็นน้องอายุ19โพสต์หางานเลยตั้งใจที่จะลวงมาข่มขืน แต่น้องขัดขืนเลยลงมือฆ่_ ตอนแรกมันไม่ยอมรับด้วยซ้ำ มันบอก
"ไม่รู้จะลงมือฆ่าน้องทำไม ผมกับน้องไม่รู้จักกันนะ"
ตำรวจก็งงดิว่าไม่รู้จักกันจะฆ่าจะแกงกันทำไม มันก็เงียบมันก็ตอบไม่ได้อีก จนมันมายอมรับทีหลังนั่นแหละว่าตั้งใจจะลวงน้องมาขข
- อ้างว่าเห็นผู้เสียชีวิตโพสต์หางานในกลุ่มเฟซบุ๊ก
- ติดต่อให้เดินทางมาพบที่ย่านรังสิต
- พามายังห้องเช่าในพื้นที่ อ.ปะคำ จ.บุรีรัมย์
- ยอมรับว่าไม่มีงานให้ทำจริง แต่หลอกผู้เสียชีวิตให้เดินทางมาด้วย
- ไม่พอใจที่ผู้เสียชีวิตพยายามส่งตำแหน่งที่อยู่และแอบถ่ายภาพตนส่งให้ญาติผู้เสียชีวิต
- กลัวว่าภรรยาตนเองจะทราบเรื่องจึงลงมือ
- พอตำรวจไปจับก็เข่าอ่อน เป็นลม ร้องห่มร้องไห้กอดเมีย
- พบผู้ก่อเหตุเคยมีประวัติชิงทรัพย์และข่มขืนมาแล้วตอนปี 55
- พื้นที่ก่อเหตุมี บางชัน , วังทองหลาง , พญาไท , บึงกุ่ม ลาดกระบัง , อุดมสุข
sonya retweeted
โกหกหน้าตาเฉย พรรคประชาชนเป็นพรรคเดียวที่ยกมือโหวตนิรโทษกรรมรวมคดี 112 แต่พรรคเพื่อไทยกับรัฐบาลที่มึงเชียร์นั่นแหละที่ยกมือโหวตคว่ำทิ้งเอง แถมคุณบุ้งก็เสียชีวิตในคุกยุครัฐบาลเพื่อไทยด้วย เอาผู้เสียชีวิตมาล้อเลียนข่มขู่เด็กแบบนี้ต่ำตมที่สุด
sonya retweeted
(1) ขอบคุณที่เปิดโอกาศให้ผมชี้แจงนะครับ แม่ซื้อให้ครับ เพิ่งรู้เหมือนกันว่าแพงขนาดนี้เหมือนกันเพราะผมไม่ได้วันๆเอาแต่สนใจเรื่องวัตถุนิยมเลยไม่รู้ นอกจากรองเท้าคู่นี้แล้วผมก็มีแค่รองเท้าแตะใส่ สามารถถามเพื่อนๆที่ รร. ผมเลยว่าตอนไปซ้อมวงดนตรีผมใส่แค่รองเท้าแตะไปจริงมั้ย #ม็อบgenz
สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าไม่ใช่สวนสัตว์มนุษย์เอาไว้ให้อินฟลูไปหาแสง เอาความน่ารักไร้เดียงสาของเด็กๆมาเรียกเอนเกจ เราเป็นผู้ใหญ่โตแล้ว ดูคลิปก็รู้แหละว่าเขาพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่สำหรับเด็กวัยนี้มันคือคำสัญญา เขาไม่เข้าใจหรอกทำไมพี่คนสวยบอกว่าจะพาเขากลับบ้านด้วยแล้วทิ้งเขาไว้ที่เดิม
sonya retweeted
แอบคิดว่าชีวิตคงไม่ได้ยืนยาวขนาดนั้น จะอยู่ไปได้อีกกี่สิบปีวะ โลกรวน ฝุ่น สารเคมี รีบใช้ชีวิตดีกว่า เริ่มด้วยกินไก่ทอด 200 ชิ้น
sonya retweeted
ครบวาระสี่ปีเป็นมะเร็งตายห่ากันหมดพอดี แค่นี้ก็ชิบหายจนไม่รู้จะชิบหายยังไงละ ยังไม่นับเวลาที่ต้องฟื้นฟูสภาพแวดล้อมอีก ในฐานะที่บ้านได้รับผลกระทบเรื่องน้ำสีรุ้ง กากขยะอุตสาหกรรม ประปาปนเปื้อนอะลูมิเนียมโดยตรง ประชาชนต้องตายผ่อนส่งไปเรื่อยๆเหรอ สงสารเด็กสงสารหลานที่กำลังโตสุดละแม่ง
sonya retweeted
นอกจากความห่วยแตกของสายการบินที่ไม่มีแผนเผชิญเหตุวิกฤติแล้ว จะบอกว่าเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินที่เป็นคนญี่ปุ่นเองก็มีพฤติกรรม "ถ่อย" มากเช่นกัน ใครบอกว่าคนญี่ปุ่นเป็นคนมีจิตใจรักการบริการ ขอเถียงครับ เห็นมาหลายกรณีแล้วทั้งเจ้าหน้าที่สนามบิน ร้านอาหาร หรือโรงแรม ไม่ได้ดีไปกว่าคนจีนเลย
sonya retweeted
ต่อ
ถ้าคุณมีลูก หรือถ้าพวกเราเป็นครอบครัวของคุณ คุณจะยอมให้พวกเรานอนบนพื้นท่ามกลางอากาศหนาวแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
สิ่งที่ทำให้ผมตกใจคือเจ้าหน้าที่คนนั้นกลับหัวเราะ ก่อนจะถามผมกลับว่า
“What should I do for you?”
“แล้วคุณจะให้ผมทำอะไรให้ล่ะ?”
ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างก็งงกับคำตอบที่ได้รับ
หลังจากนั้นมีพนักงานร้องเพลงเสียงดังด้วยท่าทีที่ดูหงุดหงิด ซึ่งในความรู้สึกของผม เหมือนเป็นการพยายามไล่ให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่
ผู้โดยสารชาวไทยหลายคนเริ่มเรียกร้องขอความช่วยเหลือเรื่องที่พัก รวมถึงสอบถามว่าสามารถออกเอกสารยืนยันการยกเลิกเที่ยวบินเพื่อใช้ดำเนินการขอเงินคืนได้หรือไม่
แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่หน้าที่ของเขา ให้ผู้โดยสารจองตั๋วใหม่เอง แล้วค่อยกลับไปขอ Refund ที่ประเทศไทย
และเมื่อมีการพูดถึงการร้องเรียน ก็ได้รับคำตอบในทำนองว่า
“จะฟ้องก็เรื่องของคุณ”
สถานการณ์เริ่มตึงเครียดมากขึ้น มีการตะคอกใส่ผู้โดยสาร และเจ้าหน้าที่คนหนึ่งถึงขั้นบอกว่าจะเรียกตำรวจมาไล่เด็ก ๆ และผู้โดยสารชาวไทยออกจากพื้นที่
สุดท้ายผมจึงพยายามอธิบายกับผู้โดยสารคนอื่น ๆ ว่า
“ออกมากันก่อนเถอะครับ ตอนนี้เราไม่มีทางเลือก ยังไงเราก็คงต้องออกไปรอข้างนอกก่อน”
เพราะผมมองว่าการยืนโต้เถียงกันต่อไปก็คงไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น
ผมกับครอบครัวจึงตัดสินใจออกมารับถุงนอนกับบิสกิตที่เจ้าหน้าที่จัดเตรียมไว้ให้
หลังจากนั้นพวกเราก็ถูกบอกให้ไปนอนบริเวณใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน
ตรงนั้นอากาศเย็นมาก และพื้นก็เย็นมากเช่นกัน
ผมเป็นห่วงคุณพ่อกับคุณแม่มาก กลัวว่าท่านจะไม่สบายจากการต้องมานอนในสภาพอากาศแบบนี้ แต่ตอนนั้นพวกเราก็แทบไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากรอจนถึงเช้า
เช้าวันต่อมา
ผมตรวจสอบข้อมูลในแอปพลิเคชันของสายการบิน พบว่าเที่ยวบินของผมถูกเลื่อนเวลาอีก 2 รอบ
ตอนแรกเปลี่ยนเป็นเวลา 11.00 น. และหลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นเวลา 15.00 น. ของวันนี้ ซึ่งผมเองก็ยังไม่รู้ว่าจะมีการเลื่อนออกไปอีกหรือไม่
เมื่อเดินขึ้นมาบริเวณเคาน์เตอร์เช็กอิน ก็พบกับแถวผู้โดยสารที่ยาวมาก
เนื่องจากมีผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในช่วงเช้าของวันนี้อยู่แล้ว และทางสายการบินนำผู้โดยสารที่ได้รับผลกระทบจากเที่ยวบินเมื่อคืนมารวมเช็กอินในช่วงเวลาเดียวกัน
ตอนนี้พวกเราจึงต้องมาต่อคิวอยู่บริเวณท้ายแถว ทั้งที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เมื่อคืนมา และแทบไม่ได้พักผ่อนกันเลย
สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างสับสนมาก เพราะเท่าที่ได้ยินผู้โดยสารด้านหน้าพูดคุยกัน ดูเหมือนว่าเที่ยวบินของวันนี้ก็อาจมีปัญหาหรืออาจถูกยกเลิกอีก แต่ผมยังไม่สามารถยืนยันข้อมูลตรงนี้ได้
จนถึงตอนนี้ผมเองก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเราจะได้เดินทางกลับเมื่อไหร่
⸻
ผมอยากบอกว่าผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และถ้าเครื่องบินไม่พร้อมใช้งาน การยกเลิกเที่ยวบินเพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสารย่อมเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือการจัดการกับผู้โดยสารหลังจากเกิดปัญหา
ทำไมถึงต้องรอประกาศยกเลิกเที่ยวบินจนถึงเวลา 23.00 น. ทั้งที่ได้รับแจ้งว่าอะไหล่จะมาถึงในเช้าวันถัดไป?
ทำไมผู้โดยสารถึงไม่ได้รับคำแนะนำที่ชัดเจนว่าต้องทำอย่างไรต่อ?
ทำไมเด็กเล็กกว่า 100 คน รวมถึงผู้สูงอายุและครอบครัวอีกจำนวนมาก ถึงต้องมานอนบนพื้นสนามบินท่ามกลางอากาศหนาว โดยไม่มีการจัดหาที่พักที่เหมาะสม?
และทำไมการที่ผู้โดยสารพยายามสอบถามถึงสิทธิและความช่วยเหลือที่ควรได้รับ ถึงกลายเป็นสถานการณ์ที่มีการตะคอก ขับไล่ และขู่ว่าจะเรียกตำรวจ?
ผมไม่ได้ต้องการสิทธิพิเศษอะไร และไม่ได้คิดว่าตัวเองควรได้รับการดูแลมากกว่าผู้โดยสารคนอื่น
ผมแค่รู้สึกว่าทุกคนควรได้รับคำอธิบายและการปฏิบัติที่เหมาะสม โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ผู้โดยสารไม่ได้เป็นฝ่ายก่อให้เกิดปัญหา
สำหรับผม สิ่งที่ทำให้รู้สึกแย่ที่สุดไม่ใช่การที่เครื่องบินเสีย แต่เป็นการเห็นเด็ก ๆ ผู้สูงอายุ และครอบครัวจำนวนมากต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ โดยไม่รู้ว่าจะได้รับความช่วยเหลืออย่างไร
ผมหวังว่า AirAsia X จะออกมาชี้แจงถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมถึงแนวทางรับผิดชอบต่อผู้โดยสารที่ได้รับผลกระทบในครั้งนี้
เพราะทุกคนมีงาน มีครอบครัว มีภาระหน้าที่ และมีเวลาที่สำคัญของตัวเองเหมือนกัน
และผมคิดว่าคงไม่มีใครอยากให้พ่อแม่หรือลูกของตัวเองต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ครับ
sonya retweeted
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“
🤖 Made with AI
sonya retweeted
ตอนแรกนึกภาพไม่ออกว่าอยู่กันยังไง แล้ว4 องศา...แต่พอเห็นรูปนี้ในเฟส คือแย่มกว่าที่คิดมากกก เด็ก100 กว่าชีวิต รวมๆแล้วผู้โดยสาร300 คน ทำไมแอร์เอเชียห่วยได้ขนาดนี้อะ
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“



















































