Beste mevrouw Moorman, Vanuit de hemel hoorde ik uw oproep om ervaringen te delen over wat u zo graag de ‘manosfeer’ noemt. Graag deel ik mijn verhaal, aangezien u een nogal ernstige blinde vlek lijkt te hebben. Met droge ogen, veel pathos en vol overtuiging heeft u het over de positie van meisjes en vrouwen, terwijl achter u demonstratief een vlag hangt die symbool staat voor de islamitische doodscultuur die mij als jonge vrouw het leven heeft gekost. Ik ben afgeslacht door mijn vader en twee broers omdat ik ‘te westers’ was. Ik wilde geen hoofddoek meer dragen, me niet langer gedwongen bedekken. Ons gezin kwam uit Syrië. In Nederland maakte ik kennis met vrijheden voor meisjes die onder het juk van Allah en zijn profeet volstrekt ondenkbaar zijn. Ik maakte kennis met Nederlandse jongens die u vandaag collectief voor de bus gooit als een soort maatschappelijk probleem en die u via een perverse omkering mee-framet voor het leed dat mij werd aangedaan. Mijn moordenaars luisterden niet naar Andrew Tate. Zij hadden nooit van de manosfeer gehoord. Zij lazen geen zelfhulpboeken en zij luisterden geen podcasts over supremacistische mannelijkheid. Mijn leven werd niet verwoest door Nederlandse jongens. Mijn leven werd me afgenomen door beestachtige aanhangers van een patriarchale religieuze cultus, waarin iedere vrouwelijke autonomie als een bedreiging wordt gezien. De aandacht die hard nodig is om échte vrouwenhaters te bestrijden verdwijnt door uw manosfeerobsessie verder uit beeld. U verschuift het debat naar een politiek correcte collectieve vijand die niemand in Den Haag echt ongemakkelijk maakt. Ondertussen blijven meisjes die gevaar lopen binnen gesloten gemeenschappen vrijwel onzichtbaar. Miljoenen Nederlandse jongens groeien op tot fatsoenlijke mannen, behandelen vrouwen met respect en bouwen gewoon een gezin en een toekomst op. Waarom moeten juist zij collectief verdacht worden gemaakt? We weten natuurlijk waarom: de werkelijkheid wordt aangepast aan uw ideologisch gewenste narratief, in plaats van dat het narratief wordt aangepast aan de onwelgevallige werkelijkheid. Misschien moet u eens aan deskundigen vragen hoeveel vrouwen bescherming nodig hebben tegen eergeweld. Misschien moet u eens onderzoeken hoeveel opvangplekken gevuld zijn met slachtoffers van patriarchale cultuurpatronen. Misschien moet u eens luisteren naar vrouwen die daadwerkelijk hun leven niet zeker zijn door religieuze vrouwenhaat. Ik kreeg geen tweede kans. Ook niet van u.