Üniversitede tanıştığım en yakın arkadaşlarımdan biriydi. Birlikte derslere girer, saatlerce konuşur, her şeyimizi birbirimize anlatırdık. Bir süredir hastaydı. O gün de kendisini iyi hissetmediğini söylemişti. Buna rağmen üniversiteye gelmişti. Ders çıkışında, şimdi hatırlamadığım kadar küçük bir mesele yüzünden tartıştık. İkimiz de sinirlendik ve birbirimize ağır sözler söyledik. Sonunda ona, "Bir daha benimle konuşma." dedim. O da sadece, "Sen bilirsin." diyerek yanımdan ayrıldı. İçimden onun birkaç gün sonra arayacağını, bizim de barışacağımızı düşündüm. Ama gurur yaptım ve ben de aramadım. Üç ay sonra telefonum çaldı+++

Bir gün terapistime gittim. Koltuğa oturmuş, içimde biriken her şeyi döküyordum. Gözlerim dolmuş, sesim titriyordu. “Neden?” diye soruyordum sürekli. “Neden bana bunu yaptı? Ne yaptım ki hak ettim? Anlamak istiyorum…” Terapistim bir süre sessizce dinledi. Sonra yavaşça öne doğru eğildi ve bana şöyle dedi: “Seni bir yılan ısırıyor. Zehir vücuduna yayılıyor, yara kanıyorAma sen yaranı sarmak, acıyı dindirmek, iyileşmek yerine… o yılanın peşine düşüyorsun+++

Geçen gün kuzenim terapiye gitmiş. Akşam otururken bana, "Bugün terapide bütün seans boyunca konuştuğumuz hiçbir şey beni son iki dakikası kadar etkilemedi." dedi. Merak ettim, "Ne oldu?" diye sordum. Anlatmaya başladı. "Seans bitti. Tam kalkıp çıkacaktım. Psikolog gayet normal bir şekilde, 'Bir bardak su ister misin?' diye sordu. Hiç düşünmeden 'Gerek yok.' dedim. Bana birkaç saniye baktı, gülümsedi ve şöyle dedi: 'İlginç... Sana uzatılan en küçük ilgiyi bile ilk refleks olarak reddediyorsun.+++