‘อากง’ คือ คำในพาดหัวข่าว ซึ่งมาจากการเรียกขานของทนายความ - อานนท์ นำภา ที่ว่าความให้อำพล โดยทนายความเรียกตามหลานๆ ของอำพล ชายสูงวัยถูกจับกลางปี 2553 ในช่วงที่มีการชุมนุมใหญ่ของกลุ่มคนเสื้อแดง ด้วยข้อหาหมิ่นกษัตริย์ตามมาตรา 112 โดยถูกกล่าวหาว่าส่ง SMS ไปยังมือถือของ สมเกียรติ ครองวัฒนสุข เลขานุการนายกฯ ขณะนั้น (อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ) 4 ข้อความ และเขาได้เข้าแจ้งความว่ามีบุคคลนิรนามส่งข้อความหมิ่นประมาทพระบรมราชินีนาถ ต่อมา ตำรวจบุกจับกุมตัวอำพล เขาติดคุกอยู่ราว 2 เดือนก่อนได้ประกันตัวมาต่อสู้คดี อย่างไรก็ตามเขาเป็นอิสระอยู่ช่วงสั้นๆ เมื่ออัยการสั่งฟ้องคดีต่อศาล เขาก็ต้องถูกคุมขังยาว ไม่ได้ประกันตัวอีกแม้จะมีการยื่นประกันตัวหลายครั้ง การต่อสู้คดีเป็นไปด้วยความยากลำบาก จำเลยยืนยันว่าเขาส่ง SMS ไม่เป็นและมือถือในขณะนั้นการพิมพ์ตัวอักษรทีละตัวไม่ใช่เรื่องง่าย ทีมทนายความเคยให้สัมภาษณ์ว่า ด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกลัว ความกังวลในคดี 112 ทำให้หาพยานผู้เชี่ยวชาญเพื่อมาต่อสู้ในประเด็นทางเทคโนโลยีได้ยากลำบากยิ่ง พ.ย. 2554 ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำคุกอากงกรรม (ข้อความ) ละ 5 ปี รวมแล้วจำคุก 20 ปี คำพิพากษาคดีอากงถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรง โดยเฉพาะการตัดสินลงโทษโดยใช้ ‘พยานแวดล้อม’ โดยคำพิพากษาส่วนหนึ่งระบุว่า "ในประเด็นที่จำเลยนำสืบอ้างว่าส่งข้อความไม่เป็นและไม่ทราบว่าหมายเลขโทรศัพท์ของ สมเกียรติ เป็นของใคร และไม่เคยนำซิมการ์ดหมายเลขอื่นมาใช้กับโทรศัพท์ของตน เป็นเพียงข้ออ้างที่จำเลยรู้เห็นเพียงคนเดียว ทั้งยังมีเอกสารระบุว่ามีการใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่หมายเลขของจำเลยมีการส่งข้อความเป็นส่วนใหญ่ ทั้งมีการส่งข้อความจำนวนมาก พยานหลักฐานที่นำสืบมาจึงไม่น่าเชื่อถือ "แม้โจทก์จะไม่สามารถนำสืบแสดงให้เห็นได้อย่างชัดแจ้งว่า จำเลยเป็นผู้ที่ส่งข้อความตามฟ้องจากโทรศัพท์เคลื่อนที่หมายเลข 08-1349-xxxx ไปยังโทรศัพท์เคลื่อนที่ของ สมเกียรติ โดยตรง แต่ก็เพราะเป็นการยากที่โจทก์จะนำสืบด้วยประจักษ์พยาน เนื่องจากผู้ที่กระทำความผิดร้ายแรงย่อมจะต้องปกปิดการกระทำ จึงจำเป็นต้องอาศัยเหตุผลจากพยานแวดล้อม ซึ่งจากพยานแวดล้อมที่โจทก์นำสืบมาทั้งหมดนั้น ก็สามารถนำสืบแสดงให้เห็นถึงพฤติการณ์ทั้งหมดโดยไม่มีข้อพิรุธ จึงมีน้ำหนักว่าจำเลยเป็นผู้ส่งข้อความทั้งสี่ข้อความ การกระทำของจำเลยจึงเป็นการนำเข้าสู่ข้อมูลทางคอมพิวเตอร์อันเป็นเท็จ โดยเกิดความเสียหายต่อความมั่นคงของประเทศ และเป็นการนำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใดๆ อันเป็นความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงแห่งราชอาณาจักรด้วย" สถิตย์ ไพเราะ อดีตผู้พิพากษาเคยวิจารณ์คำพิพากษานี้ว่า การลงโทษจำเลยทีั้งที่ไม่มีพยานหลักฐานชัดแจ้งนั้นขัดประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 ซึ่งเขียนไว้ชัดเจนว่า ให้ชั่งน้ำหนักพยาน อย่าพิพากษาลงโทษจนกว่าจะแน่ใจว่ามีการกระทำความผิดเกิดขึ้นและจำเลยเป็นผู้กระทำ ‘อากง’ ถูกคุมขังระหว่างยื่นอุทธรณ์​และในวันที่ 8 พ.ค. 2555 เขาก็เสียชีวิตในโรงพยาบาลราชทัณฑ์ ผลชันสูตรระบุว่า อากงเสียชีวิตเพราะมะเร็งตับระยะลุกลาม อย่างไรก็ตาม ความตายของเขาอยู่ในความดูแลของราชทัณฑ์ ต่อมาเดือน พ.ค. 2556 ภรรยาอากงได้ยื่นฟ้องแพ่งเรียกค่าเสียหายกับราชทัณฑ์โดยระบุว่า ไม่ได้ต้องการเงิน แต่ต้องการสร้างมาตรฐานให้ผู้ต้องขังในเรือนจำได้รับการรักษาพยาบาลอย่างรวดเร็วและทัดเทียมกับคนที่อยู่นอกเรือนจำ จะได้ไม่มีผู้ประสบเหตุอย่างอำพลอีก แต่ในที่สุดศาลแพ่งก็ยกฟ้อง โดยเห็นว่าเจ้าหน้าที่ไม่ได้ละเมิดในการปฏิบัติหน้าที่และไม่ได้มีการเลือกปฏิบัติต่ออากง หลังจากนั้นมีการเคลื่อนไหวทางสังคมอีกมากมายตามมาอันเป็นผลมาจากความรู้สึกถึงความอยุติธรรมในคดี 112 ผ่านกรณีของชายชราผู้นี้