Bahar Tkr (@baartkr) header
Bahar Tkr (@baartkr) profile picture

So long and thanks for all the fish

Toronto, Ontario
Joined April 2012
Photo by Bahar Tkr (@baartkr)Photo by Bahar Tkr (@baartkr)Photo by Bahar Tkr (@baartkr)Photo by Bahar Tkr (@baartkr)Photo by Bahar Tkr (@baartkr)Photo by Bahar Tkr (@baartkr)Photo by Bahar Tkr (@baartkr)Photo by Bahar Tkr (@baartkr)Photo by Bahar Tkr (@baartkr)Photo by Bahar Tkr (@baartkr)
Bahar Tkr retweeted
Turkish police arrest Istanbul mayor and popular opposition leader Ekrem Imamoglu time.com/7269382/turkey-ekre…
415
3,176
239
23,018
2,085,950
Erkekler kadınları uyuşturucu yüzünden katletmiyor. Erkekler kadınları okült ayin gereği öldürmüyor. Erkekler kadınları işsizlikten, fakirlikten, psikolojik sorunlardan dolayı öldürmüyor. Erkekler kadınları öldürebildikleri için, öldürmelerine izin verildiği için öldürüyor.
147
9,976
258
43,094
3,767,335
Ters Yüz 2 filmini izlemek, bizleri, duygularımıza, benlik algımıza ve aslında iç dünyamıza doğru götüren, eğlenceli bir kaydırağa binmek gibi. Davranışlarımızın, ilişkilerde aldığımız tutumların nasıl da iç dünyamızla alakalı olduğunu, bizleri eğlendirerek, düşündürerek ve sıkmadan anlatıyor. Filmi dün sinemada izleyebildim. Dolayısıyla bu yazıda sadece en çok dikkatimi çeken yerleri yazabileceğim. Yazının bundan sonrası SPOILER içerir. Riley artık 13 yaşında ve ergenlik sürecinde. Bu süreçte, işçiler bir gece ansızın gelip zihnin kontrol panelini yeniliyorlar. Böylece Kaygı, Bıkkınlık, Utanç ve Gıpta duyguları da ekibe katılıyor. Ergenlik dönemi, bizim kendimize ve dünyaya dair sorularımıza cevap aradığımız, kimlik algımızı inşa ettiğimiz ana dönem. Filmin başında Neşe’nin, Riley’e iyi gelmeyeceğini düşündüğü anıları, zihnin arkasına (bilindışına) yollamak için bir tüp kullandığını görüyoruz. Duygular, can sıkıcı anıları pek işlemeden hemen bu tüp aracılığı ile zihnin arkasına yolluyorlar. Ancak anılar yok olmuyor, sadece zihnin arkasında, ulaşılması güç, karanlık bir alanda birikiyor. Aynı bizlerin, hoş olmayan anıları bastırmamız ve bilindışına göndermemiz gibi. Nitekim filmin sonuna doğru, Neşe’nin bunu yaparak kendisini kandırdığını ve aslında bu can sıkıcı anıların da sisteme girdiğinde daha sağlam bir benlik algısı inşa edeceğini anlıyoruz. Yine filmin başına dönelim, Duygular olumlu, temel, belirli anıları seçiyorlar ve Riley’in benlik algısını olumlu bir şekilde inşa etmek için bu anıları en alt kattaki havuzda topluyorlar. Bu anıların her biri, havuzla buluştuğunda benlik algısına doğru birer ağ oluşturuyor. Bu ağlar, kontrol paneline giden bir yolakta birleşiyor ve Riley’e kendisinin nasıl bir insan olduğuna dair bir algı (benlik algısı) veriyor. Bunu (benlik algısını) kontrol panelinin arkasındaki bir nesne olarak görüyoruz. Başlangıçta bu nesne “Ben iyi bir insanım.” iç sesiyle gelen, parlak, buz mavisi bir nesne. Ergenlikle birlikte, kontrol panelindeki düğmeler çok hassaslaşıyor. Mesela, Öfke daha kontrol paneline dokunduğu anda Riley bir anda öfke patlaması yaşıyor. Bu durum ergenlikteki duygu iniş-çıkışlarını güzel açıklıyor. Bununla beraber, Neşe, Öfke, Tiksinti ve Korku’nun hep alıştıkları düzenin, artık Riley’in gerçekliğine uymadığını görüyoruz. Örneğin, Riley, Hokey kampının soyunma odasında Neşe’nin moderatörlüğünde arkadaşlarıyla eğlenirken kurala uymayınca, koçtan azar yiyor. Hemen araya Utanç giriyor (burada yeni bir duygu olan Utanç’ın işlevselliğini anlıyoruz) ve Riley kendine çekidüzen veriyor. Böylece yeni duyguların, dış gerçekliğe uyum, ergenlikle birlikte artan sorumluluklar, gelecek inşası ve sosyal çevrede var olmak/beğenilmek ihtiyaçlarından dolayı geldiğini fark ediyoruz. Film boyunca, kaygının nasıl da çok hızlı bir şekilde raydan çıkabildiğine şahit oluyoruz. Kaygı, turuncu renkte, sıklıkla titreyen, hızlı konuşan, göz bebekleri büyük, saçları dikilmiş (yani net bir şekilde Sempatik Sinir Sisteminin uçlarında dolaşan) bir şekilde bedenselleştirilmiş. Bütün ihtimalleri geviş getiriyor (ruminasyon), sürekli gelecek için kaygılanıyor ve bütün bunları Riley’in iyiliği için yapıyor. Kaygı, sakin olabildiğinde Riley’in çok işine yarasa bile kontrolden çıkması an meselesi. Zaten, filmde, Neşe’nin birkaç müdahalesinin Riley’e iyi gelmediğini fark eden Kaygı, hiç beklemeden, Neşe ve diğerlerini karanlık bir kasaya kilitliyor (Duyguları bastırıyor!). Riley’in benlik algısını sembolize eden nesneyi de (ona zarar verdiğine inandığı için) zihnin arkasına yolluyor. Burada şunu görmek önemli, Kaygı, belirli bir seviyede işlevsel. Bizim yapmamız gereken, aynı filmin sonunda Neşe’nin yaptığı gibi Kaygılı parçalarımızın uyarılarına dışardan bakabilmek ve onları sakinleştirmeyi başarabilmek. Kaygı, kontrolü ele alınca (diğer duyguları bastırdığı için) Riley’in benlik algısında net bir bozulma görüyoruz. Riley’i korumak amacıyla ona sürekli olumsuz ihtimalleri gösteren Kaygı, Riley’in “Ben iyi bir insanım.” olan iç sesini “Ben yeterince iyi değilim.” ile değiştiriyor. Bunu niyetli bir şekilde yapmıyor. Zira, bu olunca Kaygı da şaşırıyor. Bütün bunlar olurken, Neşe ve arkadaşları kapatıldıkları karanlık kasadan, bastırılmış karanlık canavarın, bir çizgifilm ve bir animasyon karakterinin yardımı ile kurtuluyorlar. Burada, bastırılmış karanlık canavarın onları kurtardığını ve fakat kendisinin kasadan çıkmamayı seçtiğini görüyoruz. Bu durum beni duygulandırdı. Aslında psişemiz kendi içerisinde bir dengeye sahip. Yıllar önce bastırdığımız çocukluk korkularımız, yıllar sonra belirli duygularımıza ulaşmamıza, onları özgür bırakmamıza yardım edebiliyor. Neşe, Korku, Tiksinti ve Öfke, Riley’in eski benlik algısını geri almak üzere bir yolculuğa çıkıyorlar. Burada çok hoş metaforlar var: bilinç nehri, kariyer geçidi, ampül fikirler, hayal üretim merkezi vb. Üzüntü, kontrol paneline gizlice geri dönüyor. Hayal üretim merkezinin (İsmi farklı olabilir, emin değilim.), kaygının kontrolünde olduğundan beri hayal üretmediğini, yaratıcılığını ve kapasitesini muhtemel olumsuz senaryoları üretmek için kullandığını görüyoruz. İşin içine Neşe ve arkadaşları dahil olup, gizlice olumlu birkaç senaryo ekliyorlar. Bu olumlu senaryolar sistemi rahatlatıyor. Filmin bu kısmından, kaygının bizim içsel enerjimizi yediğini, yaratıcılığımızı emdiğini ve içimizi olumsuz senaryolarla doldurduğunu öğreniyoruz. Ve elbette bütün bunlar, aynı Riley’e olduğu gibi, ilişkilerimizi ve benlik algımızı bozuyor. İlişkilerimizi bozuyor çünkü ilişkilerde otantik, doğal olamıyoruz. Riley, popüler kızların arasına katılmak için gerçek kendiliğinden vazgeçiyor. Böyle olunca, onların yanında bedenini nasıl konumlandıracağını, hangi sorulara nasıl cevap vereceğini bile önceden planlıyor. Burada neşe duygusunun canlı hissetmekle ve gerçek kendilikle nasıl da alakalı olduğunu görüyoruz. Kaygı, duyguları bastırınca, canlılık ve kendiliğindenlik de bastırılıyor. Kaygının kontrolünde dikkati çeken bir diğer şey, gelecek kaygısından dolayı, güvenlik algısını takıntılı bir şekilde, tek bir değişkene bağlamak. Filmde bu değişken Hokey takımına seçilip seçilmemek idi. Kaygı, Hokey takımına seçilmemeyi dünyanın sonu gibi algılıyordu. Riley’i o sene Hokey takımına seçilmezse, ömrü boyunca yalnız kalacağına dair yönlendirdi. Yani kaygı, zihnimizin alanını daraltıyor ve alternatiflerimizi göremez oluyoruz. Sanki çaresizmişiz gibi geliyor. Oysa gerçeklik farklı. Duyguları bastırılan ve kaygısının yönlendirmesiyle kopuk bir şekilde tek bir ihtimalde sıkışan Riley, Hokey maçı esnasında (ve öncesinde) eski benlik algısıyla uyumsuz hareketler yapıyor. Bu sırada Neşe ve diğerleri bir şekilde eski benlik algısını bulup kontrol paneline geri geliyorlar. Fakat, bu sırada kaygı tamamen kontrolden çıkıyor ve neredeyse ışık hızıyla hareket ediyor (aslında takılıyor, donuyor). Kaygı’nın gözlerindeki donukluğa zıt bir şekilde bedeninin kontrolsüz bir hızdaki hareketlerini görüyoruz. Eş zamanlı olarak, Riley, Buz Hokeyi sahasındaki ceza alanında panik atak geçiriyor. Burada kalp atışı hızını ve nefesinin hızını ve yüzeyselliğini duyuyoruz. Kaygı’nın kontrolsüz sahasına kimse giremiyor, sadece Neşe girebiliyor. Neşe, Kaygı’yı sakinleştiriyor ve Riley’nin bedeni de o esnada sakinleşiyor. (Bu sahneler benim en sevdiğim sahneler idi.) Parmaklarını oturduğu bankın dokusunda gezdiriyor (an’ı duyusal olarak hissediyor), sahaya giren ışığı görüyor vb. Yani kaygıdan çıkmak ile anda kalabilmek doğru orantılı. Neşenin varlığı ve anın farkındalığı burada dikkat çekmek istediğim iki önemli değişken! Neşe ve arkadaşları eski benlik algısını kurtarayım darken, yanlışlıkla geri plana attıkları olumsuz anıları da serbest bırakmış oluyorlar. Bütün bu anılar, istemsiz bir şekilde benlik havuzuna düşüyor ve benlik algısını oluşturmak üzere yeni ağlar oluşturuyorlar. Yeni oluşan yolaklar (iyi-kötü bütün anıların oluşturduğu) Riley’e çok daha esnek bir benlik algısı sağlıyor. Yani, Riley, birbiriyle çelişse bile farklı birçok kimliği ve benlik algısını içinde barındırabilecek bir zenginliğe erişiyor. Bunun dışında filmde dikkatimi çeken bazı başka detaylar; Nostalji’nin yaşlı bir nine olarak ara ara gelip gitmesi, Bıkkınlık’ın parasempatik sistemde takılmış olması ve kontrol paneline bile gitmeye üşenmesi, Utanç’ın şefkat ile bezenmiş olması (Üzüntü’ye yardım etti). Sonuç olarak, Ters Yüz 2, her yaştan izleyici için izlemeye değer.
3
32
3
271
27,221
UPDATED: Which 2024 #Oscars nominees have called for a #CeasefireNOW? — A thread 🧵
154
7,673
432
53,759
6,117,566
This is not self defense, this is terrorism. Don’t stop talking about Gaza.
1,062
55,328
305
101,178
2,697,119
BREAKING: The New York Times reports that during the first six weeks of the war, 'Israel routinely used one of its biggest and most destructive bombs in areas it designated safe for civilians'.
460
10,753
738
22,016
1,812,184
Bu kişiyi tanıyan bana ulaşsın lütfen, beni öldürecekmiş. Elden ele yayalım, rica ediyorum.
959
3,229
142
9,784
5,037,611
Just how bad is Gaza? A study just concluded the "civilian proportion of deaths is HIGHER THAN THAT IN ALL WORLD CONFLICTS IN 20TH CENTURY" And that's 20TH CENTURY, you know, the one with both world wars. The horror we're seeing is truly unprecedented. theguardian.com/world/2023/d…
819
21,869
903
36,506
2,036,715
Al-Shifa Hospital is older than lsrael.
760
20,809
218
47,236
1,087,897
BREAKING: Doctors Without Borders says its staff are 'witnessing people being shot at as they attempt to flee the Al-Shifa hospital'.
874
16,542
557
32,711
1,975,691
105
55,739
423
196,121
4,402,379
Çiğdem ile 18 Ekim’de baş başa yaptığımız ilk açık görüşten… İçeriden herkese verdiği güç bu fotoğrafta belirgin. Hukuksuzluğa itiraz etmenin, direnmenin yollarından biri de bu kahkahalarımız. Gülmeye, direnmeye, paylaşmaya devam edeceğiz. @freecigdemmater #çiğdemmatereözgürlük
31
232
19
1,807
191,166
Israel may win its war, but it has lost the respect of civilisation
2,674
4,085
1,563
18,796
2,916,518
Bahar Tkr retweeted
It is absolutely psychotic to look at the destruction in Gaza—which looks like it has been hit by a nuclear bomb—and say "I think Palestinians are lying about their death toll"
572
13,055
185
45,895
1,233,226
There are over a thousand American Jews in Brooklyn tonight saying we refuse to let our grief be weaponized to justify a genocide in Gaza.
880
13,168
715
72,306
4,339,549
Bahar Tkr retweeted
Going to another country, not learning the language, not embracing the local culture and sticking to your own traditions, is actually the most British thing you can do.
"They are coming from abroad, they are not learning the language, they're not embracing British values." Suella Braverman says there are "many towns and cities" in the UK where integration hasn't worked. trib.al/YKanzN3 📺 Sky 501, Virgin 602, Freeview 233 and YouTube
232
4,501
117
32,800
2,954,935
Yargıtay 3. Ceza Dairesi’nin Gezi Parkı davasında 18 yıl cezası onanan yapımcı Çiğdem Mater’in Bakırköy Kadın Kapalı Cezaevi’nden avukatları ile gönderdiği açıklama : Türkiye koca bir şaka ama buna ne kadar gülebiliriz?* … 👇🏻
23
385
54
919
290,500
Tuttuğu takımın maçı bitince saatlerce yorumları dinlediği için eleştirdiğim herkesten özür diliyorum. I feel you guys
7
105