𝐍𝐀𝐌 𝐉𝐈𝐍 𝐆𝐘𝐄𝐎𝐌

⠀ ⠀⠀⠀" แล้วจะให้กูพูดยังไง ? 'กรุณาวางค้อนในมือลง' หรือ 'ทิ้งมีดซะ' อย่างนั้นเหรอ ? มึงก็เห็นว่าคนล้อมเป็นฝูงพูดแบบนั้นก็ยิ่งโกลาหลกันไปใหญ่ พูดให้คนร้ายทิ้ง 'สิ่งที่อยู่ในมือ' ลงนั่นแหละซอฟต์ที่สุดแล้ว แค่นี้คิดไม่ได้ กลับถึงอ่าน 'การรับมือเคสอาละวาด101' ใหม่อีกรอบเลยนะ " ⠀

⠀ ⠀⠀⠀" หากนี่เป็นช่วงปีแรก ๆ ของการทำงาน ผมอาจจะไม่เข้าใจก็ได้ว่าที่ผ่านมาคำว่า 'เป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ' ถูกใช้ยามมีความหมายตรงตามตัวอักษรเพียง 20% ส่วนอีก 80% คือเวลาที่รัฐมองว่าตัวเองจะเสียผลประโยชน์จากการกระทำเหล่านั้น " ⠀⠀⠀" อย่าห่วงไปเลยครับ ผมเชื่องจะตาย " ⠀

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀และกับทิวทัศน์เบื้องหน้า บางครา.. ชายหนุ่มก็เริ่มนึกกลัว กลัวว่าหากวันหนึ่งการ 'ลักหนี' นี้ต้องจบลง ซึ่งมันอาจต้องจบลง เขาควรจะต้องรับมือ หรือควรอำลาทิวทัศน์ที่ใคร่มองนี้อย่างไร ⠀⠀⠀แค่เพียงนึกถึง ก็เจ็บปวดแล้ว.. ⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀นานวันเข้า.. สถานที่ที่ 'ลักหนี' ก็เริ่มหลากหลาย ไม่หยุดเพียงร้านอาหารริมทาง หรือฟู้ดทรัคริมแม่น้ำอีกต่อไป ตลาดนัดทำมือ และร้านขายของมือสองเริ่มเข้ามามีบทบาทตามแต่นัมจินกยอมจะเอื้อนเอ่ยเสนอให้ ― ⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀..และเพราะพฤติกรรมข้างต้น นำมาซึ่งความกังขาของรุ่นพี่ในทีมเก่า ทว่านัมจินกยอมก็ได้แต่ตีหน้าซื่อคลี่ยิ้มแหย ระหว่างคิดหาทางบ่ายเบี่ยง เลี่ยงบทสนทนาไปยังทิศทางอื่น ⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀'เดี๋ยวนี้จะนัดเจอกันทีก็ยากเหลือเกินนะไอ้ลูกหมา ไหนจะอาการว้าวุ่นแปลก ๆ นั่นอีก มันทำไม มันยังไงแน่ นี่ห่างหายจากสายตากันไปหน่อยเดียว เอ็งแอบไปมีแฟนไม่บอกพวกพี่ ๆ หรือไงวะ' ― ⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀นั่นนำมาซึ่งการนัดกินดื่มนาน ๆ ครั้ง ซึ่งแน่นอนว่ากว่าจะเกิดขึ้นได้ก็ต้องเป็นจังหวะที่ชายหนุ่มจะแน่ใจได้ว่าหงส์สาวอยู่ในระยะปลอดภัย ― ⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀อย่างที่ทุกคนทราบกันดีว่าแม้จะขยับเลื่อนขั้นมาเป็นถึงหัวหน้าทีมอารักขาส่วนตัวของซอฮเยมีแล้ว แต่นัมจินกยอมก็ยังรักษาความสัมพันธ์กับรุ่นพี่ใน SG บางคนไว้ ทั้งด้วยมิตรภาพ และผลประโยชน์หนุนส่ง ― ⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀ความคิดที่ทำให้เขาหลุดยิ้ม ยิ้มกึ่งกลางคาบเกี่ยวระหว่างปรีดาและขื่นขม ⠀⠀⠀รอยยิ้มของผู้ที่รักคนที่ไม่ควรรัก.. ⠀⠀⠀แต่ยินดีรัก ⠀⠀⠀

⠀ ⠀⠀⠀หล่อนยังคงหลับใหลอย่างที่แพทย์ได้คะเนเอาไว้ แต่ด้วยใบหน้าที่เรื่อสี อิ่มเอิบ และดูสงบปลอดพันธะจากความทรมานนั้นก็เพรียกให้ความรู้สึกอื่นก่อเกิดในใจผู้มอง ⠀⠀⠀ความรู้สึกโล่งใจ.. ⠀