Türk kızı

Evladını çok genç yaşta kaybetmiş bir baba olarak, evlat acısı, hele yaşıtı çocuklar tarafından katledilmiş bir evladın acısı nedir, biliyorum. Yasemin hanıma sabır ve dayanma gücü diliyorum, yasını ve acısını yürekten paylaşıyorum, oğluna da Allah’tan rahmet diliyorum. Ancak bu cinayetin istismar edilmesini, ailenin ırkçı çevreler tarafından kuşatma altına alınmasını da görmezlikten gelemeyiz. Bu ülkede, ‘bu hal ve tavırlar’, sonuçlar sanki ilk kez yaşanıyormuş gibi davranma sahtekarlığını da aynı şekilde görmezden gelemeyiz. “Bu ülkenin bu hale gelmesi” bu masum yavrunun katliyle başlamadı Sayın Livaneli. Dün Diyarbakır’da ziyaret ettiğiniz insanlara artık bu ülkede ‘HIRT’ diyorlar ve diyenlerin çoğu da maalesef sizin okurlarınız. Etnik hınç ve öfkenin yüzyıla dayanan sebeplerini siz de bilemiyor ve şaşırıyorsanız, vay bu ülkenin haline! İstanbul Barosu, ‘Ne mutlu Türküm’ demeyene ve demeyecek olanlara sınır kapılarını gösteriyor, Türk aydınları susuyor! Suskunluk çare midir? Diyarbakır’a sizi davet eden dostlarınız bahsettti mi bilmiyorum, Dağda kart- kurt sesi çıkaran insanlardan, hayvan gibi ses çıkaran HIRT’lara dönüştü bir halk. Amedspor bayrağı insanın boynunda şık durur Sayın Livaneli, size de yakışmış. Ama İstanbul’da okurlarınızla buluştuğunuzda takamadıktan sonra Diyarbakır’da takmak neye yarar? Siz dünyaya mal olmuş bir yazarsınız. Bedelini ödemeyi göze alarak, Türkiye’de yirmi milyon Kürt vatandaşı hedefleyen ve dipten gelen bir dalga gibi toplumu saran ırkçılığa, bu ırkçılığı kullanan siyasi aktörlere dönüp iki cümle kurunuz lütfen.