Mín kenning er þessi: Stóran hluta innanflokksmeina Viðreisnar má rekja til að það þorir enginn að benda á hið augljósa. Þorgerður Katrín gjörsamlega klúðraði lang stærsta baráttumáli flokksins sem er innganga í ESB. Hún fór fram algjörlega sóló með atkvæðagreiðslu án þess að vera búin að kanna stuðning við málið utan eigin búbblu þótt það mætti vera ljóst og reynslan 2010-15 sýndi að aðlögun og innganga gæti aldrei heppnast án víðtækrar samstöðu hagaðila. Það var ekkert ákall í samfélaginu um þessa kosningu og þegar á hólminn kom var stuðningurinn lítill. Þegar ljóst var að lítill stuðningur var við málið var reynt að halda fram að þetta væru bara könnunarviðræður, það stóðst auðvitað enga skoðun, umsókn að ríkjabandalagi er viljayfirlýsing um inngöngu. Nei-hliðin var miklu betur undirbúin þegar boðað var til kosninganna þar var stór hópur fólks sem hefur verið að spá í þessi mál frá því amk 2009 og var strax kominn fram á ritvöllinn. Þrátt fyrir að engin ný rök hafi komið fram í sumar átti já-hliðin fá svör. Viðbrögð Þorgerðar var að hlaupa í felur og tala til þjóðarinnar í gegnum erlenda fjölmiðla, oft með skætingi. Samt var það Þorgerður sem valdi tímasetningu kosninganna og spurninguna. Hún hafði flest spil á hendi en hafði ekki haft fyrir því að kanna hvað spil það voru. Viðbrögðin við úrslitum kosninganna hafa síðan verið barnaleg, brigsl um erlend ítök, svindl og að þjóðin sé vitlaus. Ekki bætir úr skák að Þorgerður upp á sitt einsdæmi sendir ESB bréf um að atkvæðagreiðslan var öll í plati og staða Íslands sem umsóknarríki er óbreytt, loks er reynt að keyra aðlögunina áfram með leikritinu í kringum bókun 35. Í stjórnmálaflokki með sterka lýðræðislega hefð og flokksstofnanir væri þetta rætt en Viðreisn virðist einkennast af klíkuræði þar sem topparnir klappa hverjir öðrum á bakið og ef aðrir sjá ekki snilldina er það bara verst fyrir þá sjálfa.