gump

💬: จากหัวหน้ากองทัพลูกหมาของแอนตัน (The leader of Anton’s puppy army) ทุกคืนก่อนที่ฉันจะหลับ สมองก็มักจะย้อนกลับไปนึกถึงเหตุการณ์สุดน่าอับอายที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนอยู่เสมอ ตอนนั้นเราเรียนออนไลน์กัน ฉันตั้งใจจะส่งข้อความไปหาเพื่อนว่า “วิชาของครูคนนี้น่าเบื่อมาก ฉันไม่อยากฟังเลยจริง ๆ” แต่ดันส่งผิดไปลงในแชตกลุ่มของทั้งห้องเรียนแทน ทันทีที่กดส่ง ครูก็เห็นข้อความนั้นทันที ที่แย่ไปกว่านั้นคือฉันไม่สามารถยกเลิกข้อความได้ด้วย ตอนนั้นทั้งห้องเงียบกริบไปประมาณ 10 วินาที ฉันอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เลยกดออกจากห้องเรียนไปทันที จนถึงทุกวันนี้ ทุกคืนสมองก็ยังชอบขุดเรื่องนี้ขึ้นมาคิดอยู่เรื่อย ๆ ฉันควรทำยังไงดี 😭 🦕: โอเค ก่อนอื่นเลย ตอนนี้ผมยังเป็นหัวหน้ากองทัพอยู่คนเดียว ยังไม่ได้แต่งตั้งนายพลคนไหนเลย แต่ใครจะรู้ล่ะ? ถ้าคุณมาสมัครผมอาจจะลองพิจารณาดูก็ได้นะ แต่เรียกตัวเองว่าหัวหน้าไปแล้วเนียย หักคะแนนนะแบบนี้ติดลบแล้วนะ ล้อเล่นน่า เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกันได้ แต่เอาจริง ๆ ผมอยากให้ลองมองมันเป็นความทรงจำตลก ๆ ที่เราสามารถย้อนกลับมานึกถึงได้มากกว่า เราทุกคนต่างก็มีช่วงเวลาแบบนี้ มีเรื่องน่าอับอายที่เคยทำกันทั้งนั้น และผมก็หวังว่าอย่างน้อยหลังจากนั้นคุณจะมีโอกาสได้ขอโทษคุณครูแล้วนะ แต่การที่เรื่องนี้ยังคงติดอยู่ในใจคุณมาจนถึงหลายปีให้หลัง ทำให้ผมคิดว่าคุณน่าจะเป็นคนที่ค่อนข้างใส่ใจความรู้สึกคนอื่น เป็นคนใจดีมาก ๆ คนหนึ่งเลย ถ้าคุณยังไม่มีโอกาสได้ขอโทษและคิดว่านั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เรื่องนี้ยังคอยกวนใจอยู่แบบนั้นก็อาจจะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ถึงเวลาจะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ถ้าคุณยังสามารถติดต่อคุณครูได้ ผมก็คิดว่าไม่มีอะไรผิดเลยถ้าจะพูดว่า “พอดีฉันนึกถึงเรื่องที่เคยส่งข้อความนั้นลงในแชตห้องเรียนขึ้นมาได้ แล้วก็อยากจะขอโทษคุณครู” ผมมั่นใจว่าผ่านมานานขนาดนี้แล้ว คุณครูน่าจะรู้สึกขำมากกว่าจะโกรธนะ และบางทีการได้พูดมันออกไปในที่สุด ก็อาจช่วยให้คุณรู้สึกสบายใจและปิดเรื่องนี้ลงได้ด้วยเหมือนกัน ผมยังจำได้ตอนที่เริ่มมีการเรียนออนไลน์ใหม่ ๆ ตอนนั้นผมเองก็รู้สึกว่าการมีสมาธิจดจ่อกับการเรียนเป็นเรื่องยากมากเหมือนกัน การต้องอยู่ที่บ้านทำให้การมีส่วนร่วมกับสิ่งที่กำลังเรียนอยู่เป็นเรื่องยากจริง ๆ ต่อให้เป็นวิชาหรือเนื้อหาที่ปกติผมสนใจและชอบเรียนอยู่แล้ว พอต้องเรียนผ่านหน้าจอ มันก็ไม่เหมือนเดิม เพราะฉะนั้นไม่เป็นไรหรอกนะ ยังมีเรื่องที่แย่กว่านี้เกิดขึ้นได้อีกเยอะเลย A TON TO SAY ON TON AIR #TON_AIR_EP2 #어서와_두번째_톤에어

💬 ในคลังรูปภาพในโทรศัพท์ของฉันเต็มไปด้วยของที่ฉันซื้อทันทีที่มันเริ่มปรากฏขึ้นบนหน้าฟีด ไม่ว่าจะเป็นเซรั่มสักตัว กระเป๋าผ้าแบบที่ไม่รู้ทำไมถึงอยากได้ หรือหมากฝรั่งยี่ห้อหนึ่งที่มีคนถ่ายคลิปตัวเองเคี้ยวกันเต็มไปหมด แต่ครึ่งหนึ่งของที่ซื้อมายังไม่ได้แกะใช้เลยด้วยซ้ำ ฉันเริ่มแยกไม่ออกแล้วจริง ๆ ว่าตัวเองมีรสนิยมเป็นของตัวเอง หรือแค่เก่งเรื่องจับกระแสว่าตอนนี้อะไรกำลังฮิตกันแน่ เป็นความคิดที่น่ากลัวเหมือนกันนะ แล้วจริง ๆ ฉันชอบอะไรกันแน่? 🦕 : เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงโพสต์ที่ผมบันทึกเก็บไว้บนโซเชียลมีเดียเหมือนกันครับ ผมก็พอจะเข้าใจความรู้สึกนี้ได้ อาจจะเป็นเสื้อผ้า ของใช้จิปาถะในชีวิตประจำวัน ร้านอาหาร หรือแม้แต่คำแนะนำว่าถ้าไปเมืองนั้นแล้วควรไปทำอะไรดี ทุกวันนี้เราสามารถค้นหาคำตอบได้มากมายบนโลกออนไลน์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการแต่งตัว ควรไปที่ไหน หรือควรซื้ออะไร พูดง่าย ๆ ก็คือ มีคนมากมายที่บอกว่าพวกเขาสามารถช่วยทำให้ชีวิตของเราดีขึ้นได้ และผมคิดว่าเพราะโลกทั้งใบดูเหมือนจะเข้าถึงได้ง่ายกว่าที่เคย บางครั้งมันก็เลยทำให้เรารู้สึกว่ามีอะไรอีกมากมายที่เราควรจะต้องทำด้วยเหมือนกัน เทรนด์ต่าง ๆ เปลี่ยนไปเร็วมาก และเราก็เห็นอยู่ตลอดว่าคนอื่นกำลังซื้ออะไร ใส่อะไร ฟังเพลงอะไร หรือสนใจเรื่องอะไรกันบ้าง ดังนั้น โดยที่เราไม่ทันรู้ตัว ผมคิดว่าเราอาจเริ่มรู้สึกว่าเราก็ควรจะต้องอยากได้สิ่งเหล่านั้นเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่ได้คิดว่าการได้รับอิทธิพลจากคนอื่นจะเป็นเรื่องไม่ดีเสมอไปนะครับ เพราะการลองทำตามเทรนด์ก็อาจเป็นส่วนหนึ่งของการค้นหารสนิยมที่เป็นของตัวเองได้เหมือนกัน ตอนแรกเราอาจลองอะไรสักอย่างเพราะเห็นว่าคนอื่นชอบกัน แต่สุดท้ายเราอาจค้นพบว่าตัวเองก็ชอบมันจริง ๆ และสิ่งนั้นก็อาจกลายมาเป็นสไตล์ของเราไปเลยก็ได้ หรือบางทีผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ เราอาจเพิ่งรู้ว่าจริง ๆ แล้วมันไม่ใช่สิ่งที่เหมาะกับเราเลยก็ได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ทั้งสองอย่างก็ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเองเหมือนกันครับ ผมคิดว่านี่เป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้เราค่อย ๆ สร้างรสนิยมส่วนตัวขึ้นมาได้ เพราะฉะนั้น มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าสิ่งนั้นต้องเป็นอะไรที่แปลกใหม่ไม่เหมือนใคร หรือไม่เคยได้รับอิทธิพลจากใครมาก่อนเสมอไป สิ่งที่เราชอบแทบทุกอย่างอาจเริ่มต้นจากการที่เราได้เห็นหรือได้สัมผัสสิ่งนั้นมาก่อนทั้งนั้น สิ่งที่ทำให้มันกลายเป็นรสนิยมส่วนตัวของเราก็คือ สิ่งที่เราเลือกเก็บเอาไว้ สิ่งที่เราเลือกปล่อยผ่าน และการที่อิทธิพลต่าง ๆ เหล่านั้นค่อย ๆ หลอมรวมจนกลายเป็นความชอบในแบบของเราเองครับ บางทีสิ่งเล็ก ๆ ที่อาจช่วยได้ก็คือ ลองให้เวลากับตัวเองสักนิดก่อนที่จะรีบซื้อหรือรีบทำอะไรบางอย่างทันทีที่เห็นบนโลกออนไลน์เราอาจบันทึกสิ่งนั้นเก็บไว้ก่อน แล้วค่อยกลับมาดูอีกครั้งหลังจากผ่านไปสักสองสามวัน ลองดูว่าตอนนั้นเรายังอยากได้มันอยู่ไหม ในเวลาที่มันไม่ได้อยู่ตรงหน้าเราแล้ว ผมรู้สึกว่าความรู้สึกระหว่าง “ฉันอยากได้สิ่งนี้” กับ “สิ่งนี้ทำให้ฉันอยากได้มัน” มันแตกต่างกันอยู่นะครับและบางทีแทนที่จะเริ่มต้นด้วยการมองหาคำแนะนำจากคนอื่นก่อน เราอาจลองออกไปสำรวจอะไรด้วยตัวเองบ้างก็ได้ครับ ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าเป็นเรื่องอะไร แต่บางทีเราอาจลองเดินเข้าไปในร้านสักร้านเพียงเพราะมีบางอย่างสะดุดตาเรา ลองฟังอัลบั้มเพลงสักชุดเพียงเพราะเราชอบหน้าปก หรือเลือกเดินไปตามถนนอีกเส้นหนึ่งโดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างหน้ามีอะไรอยู่ หมายถึงในกรณีที่เราออกไปข้างนอกนะครับ การตัดสินใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยตัวเองแบบนี้ ทำให้เรามีโอกาสได้ค้นพบสิ่งต่าง ๆ ก่อนที่จะมีใครมาบอกเราว่าเราควรจะชอบสิ่งนั้น หรือมาแนะนำให้เรารู้จักกับสิ่งเหล่านั้นครับ A TON TO SAY ON TON AIR #TON_AIR_EP2 #어서와_두번째_톤에어